Γεμίζω την μπανιέρα μέχρι το χείλος της, το νερό που περισσεύει και χύνεται στο πάτωμα μόλις μπαίνω μέσα της και βυθίζομαι, μου υπενθυμίζει την ύπαρξή μου, τον χώρο που απασχολώ. Τα ξεχνώ αμέσως όμως, πριν προλάβει η ευθύνη τού «υπάρχω» να με καταβάλει. Καμιά φορά μου μιλά το νερό, έτσι ολόκληρο όπως με κυκλώνει, είναι σαν μάνα που δεν έχει πλακούντα. Μου σιγοτραγουδά και μου λέει ιστορίες για τις σάπιες σωληνώσεις του σπιτιού, για την χαλαρή βρύση της κουζίνας που το κάνει να πονά, τεμαχίζοντάς το σταγόνα την σταγόνα. Για τα δάκρυά μου που ξέπλυνε πριν μερικά βράδια. Δεν με ρωτά ποτέ για τα δάκρυά μου, για τον λόγο που παράγονται. Όταν αναδύομαι μέσα από αυτό το διάφανο κι άχρωμο υδάτινο αίμα, καίω και κυλάω σαν τρομαχτική μα και άκακη λάβα. Αποφεύγω να κοιτάξω τα χέρια μου και δεν κοιτώ ούτε τον καθρέφτη για να χτενιστώ, μην όμοια έχει ζαρώσει με τις άκρες των δαχτύλων μου το πρόσωπό.

Εργάζομαι μέσα στο σπίτι μου, σε έναν υπολογιστή, κάθε που ανοίγω να δω τα νέα μου emails, μου έρχεται εκείνη η φαντασίωση πως είμαι κάποιος που ζει την εποχή που δεν υπήρχε τεχνολογία, ούτε ρεύμα, ούτε τηλέφωνο, μόνο σκέψη και ομιλία. Κάθε βράδυ λοιπόν αυτός ο άνθρωπος μια άλλης εποχής που είμαι όμως εγώ όπως είμαι σήμερα, τώρα, ανάβει ένα κερί, ανοίγει την πόρτα και στέκεται στο κατώφλι περιμένοντας κάτι. Περιμένει όσο τον κρατούν τα πόδια του και ανάβει το κερί του. Αρχίζει να ξημερώνει και κουράζεται και το κερί τρεμοπαίζει στο αεράκι της καινούριας ημέρας. Σκέφτεται πολλές φορές να μιλήσει στους περαστικούς που ξεκινούν από νωρίς για να δουλέψουν στα χωράφια τους. Σκέφτεται να τους χαιρετίσει να μάθει τα νέα τους, να ανταλλάξει μια κουβέντα. Μα τότε σαν το σπίτι του να ζωντανεύει, η πόρτα ξεκινά να κλείνει μόνη της, εκείνος υποχωρεί στο εσωτερικό, το κερί σβήνει, τα πόδια του δεν τον κρατούν, το κλινοσκέπασμά του τραβιέται και τον καλεί σε έναν δραματικά γλυκό ύπνο.

Κωνσταντίνος Σύρμος

                                                                                                                               *φωτογραφία Αγγελική Insomniac Σαββά

Το άρθρο Το Ζωντανό Σπίτι – του Κωνσταντίνου Σύρμου εμφανίστηκε πρώτα στο Entropia Radio.

Γι’αυτό μη μου το γυρνάτε σε λουλουδάκια, φρουφρου κι αρώματα. Όσο για τις “φεμινίστριες” που έχουν αλλάξει την έννοια “ισότητα” και το μόνο που έχουν καταφέρει είναι να βάζουν την γυναίκα ανώτερη από τους άντρες, έχω να πω πως τα χειρότερα στη ζωή μου τα έχω τραβήξει από γυναίκες και όχι από άντρες.

H Doris Lessing ( 22/10/1919-17/11/2013 ) μια εξαιρετική γυναίκα, η οποία τιμήθηκε το 2007 με το Nobel Λογοτεχνίας και από τις πρώτες που στήριξαν τον φεμινισμό , έχει πει μεταξύ άλλων:

Το άρθρο Γυναίκα και Δικαιώματα εμφανίστηκε πρώτα στο Entropia Radio.

Τη σκλαβιά τελικά την αντιλαμβάνεσαι μόνο στα οικονομικά – τι απογοήτευση – και τώρα καίγεσαι να αλλάξει κάτι, να ελευθερωθείς. Συμφωνώ απόλυτα! Να ελευθερωθείς. Η βάση όμως για κάτι τέτοιο είναι η προσωπική, ψυχική ελευθερία και εκεί…έχεις πρόβλημα.

Το άρθρο Surprise! – ή αλλιώς μάντεψε ποιανού σκλάβος είσαι εμφανίστηκε πρώτα στο Entropia Radio.

Ευνουχισμένη η συντριπτική πλειοψηφία των καλλιτεχνών, εξαρτημένοι από τις χορηγίες, τις αμοιβές, τις πωλήσεις, τις playlists, παράγουν συλλογές, δίσκους, βιβλία, ταινίες, παραστάσεις, που δεν γρατζουνάνε, δεν ξεβολεύουν και δεν αφυπνίζουν αλλά κοιμίζουν. Πρώτα τους ίδιους και ύστερα το κοινό, το κοινό που λατρεύει το παραμύθιασμα γιατί μονάχα αυτό εισπράττει από παντού. Είστε άφαντοι κύριοι και κυρίες της τέχνης, γιατί ακόμη και στην όποια σας εμφάνιση, αφανείς παραμένετε με το να υποστηρίζετε αυτούς που θα έπρεπε να στέκεστε απέναντί τους. Η τέχνη γεννιέται στο μυαλό, όχι στην τσέπη. Και αν αναρωτιέστε τι να κάνετε, είναι πολύ απλό, σταματήστε στις δηλώσεις ή στις συνεντεύξεις σας να γλύφετε το σύστημα, δαγκώστε το, σπάστε το. Πηγαίνετε κοντά στον νέο άνθρωπο, στο σχολείο, στο πανεπιστήμιο. Καθοδηγήστε τον, δημιουργήστε έργα που θα μιλούν για την ξεφτίλα που ζούμε, για αυτόν που δεν βλέπει προοπτική, για τον άνεργο, για αυτόν που πνίγεται κάθε μέρα από το αφεντικό του, για αυτόν που δεν έχει χρόνο πια ούτε για να ονειρευτεί. Κάντε το ανεξάρτητοι κι αδέσμευτοι. Στον νέο που διψά για μια διέξοδο, δείξτε του αυτόν τον καινούριο δρόμο που αναζητά μέσα από την κάθε μορφή τέχνης, διδάξτε τον με τα παραδείγματα που θα του δώσετε εσείς. Αντιστεκόμενοι πρώτοι εσείς, μάθετέ του την αξία της ελεύθερης και κριτικής σκέψης, της ελεύθερης βούλησης, την δύναμη της διεκδίκησης, την ανάγκη ύπαρξης της διαφορετικότητας, της αντίστασης, σε όλα αυτά που του καταστρέφουν το μέλλον.

Στην μουσική, την πλέον πιο προσιτή μορφή τέχνης στην Ελλάδα. Είχαμε κάποτε έναν Μίκη (την παλαιότερη έκδοση, θα πούμε και για την νεότερη), έναν Ξαρχάκο, έναν Ξυλούρη, έναν Άσημο, έναν Παύλο, έναν Παπακωνσταντίνου (την παλαιότερη έκδοση και εδώ). Κάποιοι δυστυχώς πέθαναν, άλλοι κατέληξαν να υπάρχουν σαν μουσειακά εκθέματα, αξίας μεν, ‘’ακίνδυνα δε.’’ Ο Βασίλης Παπακωνσταντίνου ας πούμε, που έγραφε κάποτε στα όργανά του τους άρχοντες στο «Ήταν ένας γάτος», υμνούσε την εργατική πρωτομαγιά στο ‘Πρώτη Μαΐου’’ και έστελνε ειρωνευόμενος «Χαιρετίσματα στην εξουσία» σε στίχους της Αφροδίτης Μάνου. Στο σήμερα, στο θλιβερό μας παρόν ο Βασίλης σιωπεί ‘’φιλοξενώντας’’ τα χρήματα που βγάζει στην Βουλγαρία, η δε κ. Μάνου από τον πλανήτη των social media ‘’δεν κρατά πια την ουσία και δεν ονεiρεύεται’’ μόνο βολεύεται κι εκείνη, δίνοντας άλλοθι στην κάθε κυβερνητική αστοχία. Ο Σταμάτης Κραουνάκης αναρτά χαζο-στιχάκια για την Φώφη και την Ντόρα ως επί τον πλείστον. Ο κάποτε συγκλονιστικός Μίκης είναι πια παροπλισμένος ιδεολογικά εδώ και πολλά χρόνια. Η Χάρις Αλεξίου που κάποτε τραγουδούσε τον αξέχαστο Λοίζο, αφού φόρεσε τα γάντια των καθαριστριών και «ξεγελάστηκε» όπως ουσιαστικά ισχυρίστηκε μετά από λίγο καιρό, σίγησε και αυτή. Έβλεπα έναν Θάνο Μικρούτσικο στο πάνελ της ΕΡΤ λίγες μέρες πριν από το δημοψήφισμα με πάθος να υποστηρίζει το ΟΧΙ και μπράβο του, κι εγώ το ίδιο πίστευα, μα τώρα πού πήγε το πάθος; Να φωνάξει, να εναντιωθεί, για το ΟΧΙ που έγινε ΝΑΙ. Και δεν ήταν μόνο εκείνος αλλά και όλοι οι άλλοι καλλιτέχνες, από όλους τους χώρους, που έβγαιναν τότε υποστηρίζοντας το ΟΧΙ. Ένα «Ξεγελαστήκαμε» μόνο μας είπαν αργότερα και ύστερα επέστρεψαν στο καβούκι τους. Από τους νεότερους, ο Θηβαίος, μας προέτρεψε να τρώμε παξιμάδια και ελιές, ο Μακεδόνας πρωταγωνιστεί σε talent show. Με θλίψη έμαθα πως το ίδιο θα κάνει και ο Σαββόπουλος.

Παρακάτω παραθέτω ένα απόσπασμα από την συνέντευξη του Θάνου Ανεστόπουλου, τραγουδιστή, ποιητή, μουσικού. Ενός εκ των ελαχίστων καλλιτεχνών που τολμούσε να πει τα πράγματα με το όνομά τους. Στην τηλεοπτική εκπομπή «Άξιον Εστί». Του Βασίλη Βασιλικού.
«Είναι πάρα πολλοί άνθρωποι που έχουνε βολευτεί λόγω P.R. και δημοσίων σχέσεων, έχουνε βγάλει κάποια έργα, έχουνε (βολευτεί) όλοι αυτοί οι στρογγυλόκωλοι ξέρω ‘γω, πεολειχίστες άνθρωποι, των τεχνών και των γραμμάτων, της διανόησης, σε έναν τόπο που περνάει δύσκολα, πάρα πολύ δύσκολα. Αυτός ο χώρος δηλαδή που ζούμε αυτήν την στιγμή, δεν θέλει άλλες σιωπές. Μπορεί η σιωπή να είναι από αδυναμία αντίδρασης, καίγονται τα παιδιά όλα μέσα στην μούρλα και την καρβουνίλα, στο τίποτα, στο απόλυτο τίποτα κι όταν βλέπουν ας πούμε κάποιους ανθρώπους που μπορούν να τους μιλήσουν ή να ακούσουν (παίρνουν δύναμη) για να μπορούν να λύσουν τις σιωπές τους.»
Μιας και έκανα ‘’απομαγνητοφώνηση’’, Στις παρενθέσεις ερμηνεύω αυτό που εννοεί o Θάνος με τα λεγόμενα του.

Υ.Γ. Τα ονόματα των καλλιτεχνών που ανέφερα είναι λίγα εκ των πολλών και αναφέρθηκα στους συγκεκριμένους λόγω του παρελθόντος αλλά και της απήχησης τους. Γιατί τα παραδείγματα είναι αμέτρητα.

Κωνσταντίνος Σύρμος – Erevos

Το άρθρο ΠΟΥ ΕIΣΤΕ ΚΑΛΛΙΤΕΧΝΕΣ; – του Κωνσταντίνου Σύρμου εμφανίστηκε πρώτα στο Entropia Radio.

Την Κυριακή 16 Οκτωβρίου και λίγο πριν την τελευταία live εμφάνιση, είχαμε την χαρά και την τιμή να επισκεφτεί τον Entropia Radio καλεσμένος του μουσικού και παραγωγού του σταθμού Νικόλα Σκορδά, για μια συνέντευξη/συζήτηση όπου μεταδόθηκε ζωντανά. Θα μπορούσαμε επι ώρες να αναλύουμε την μουσική αλλά και την προσωπικότητα του Nat Birchall. Θα περιοριστούμε όμως σε μια λιτή περιγραφή, που περικλείει σε λίγα λόγια, ότι αποκομίσαμε από τα live και από την γνωριμία μας με τον καλλιτέχνη δημιουργό και άνθρωπο. Αυτό που τον χαρακτηρίζει είναι η αγάπη, η προσήλωση, ο σεβασμός και η ελευθερία απέναντι στην τέχνη που ονομάζεται μουσική, αλλά και στον κάθε άνθρωπο σαν υπόσταση, σαν μια οντότητα.  Ίσως, τελικά, για μια ιδιαίτερη δημιουργία καλλιτεχνική, όπως είναι η μουσική του Nat Birchall, να είναι απαραίτητη η ίδια εκφραστική/ψυχική αντιμετώπιση, όπως απέναντι στην τέχνη έτσι και απέναντι στον άνθρωπο. Τον ευχαριστούμε.

Στο λινκ που ακολουθεί, μπορείτε να ακούσετε την συνέντευξη

Το άρθρο Η ανιδιοτελής μουσική του Nat Birchall – συνέντευξη στον Entropia Radio εμφανίστηκε πρώτα στο Entropia Radio.

(13/09/2016)

Είναι τέσσερις η ώρα τα ξημερώματα, μια φωνή ακούω να μιλά στα αγγλικά ακατάπαυστα από ένα live streaming που έχω για παρέα στον υπολογιστή μου να παίζει. Δεν δίνω σημασία στο τι λέει. Πότε γελά, πότε ουρλιάζει πότε σιωπά για μερικά δευτερόλεπτα. Στα δεξιά μου η τηλεόραση γράφει σε μια ένδειξη που κάθε δευτερόλεπτο αλλάζει θέση επάνω στην οθόνη πως «Δεν υπάρχει σήμα». Το μυαλό μου το βασανίζουν και τα λόγια του Πεσσόα* από το βιβλίο που διάβαζα νωρίτερα, λόγια συχνά ακαταλαβίστικα που με μπερδεύουν και με έλκουν, ξέρω πως πολλές φορές λέει κάτι καταπληκτικό, δεν το κατανοώ το τι λέει, ή το καταλαβαίνω εν μέρει, μα αυτήν την εντύπωση μου δημιουργεί, πως τώρα κάτι πολύ σπουδαίο είπε κι έτσι ταυτίζομαι με το ακατανόητο του λογισμού του.

Είμαι μοναχικός, σκέφτομαι τώρα. Σήμερα όμως γιατί έδωσα το τηλέφωνο μου σε κάποια άγνωστη; Και γιατί περίμενα να με πάρει ως τώρα με τόση ανυπομονησία; Αν έπαιρνε θα το έκλεινα, δεν θα της μιλούσα, ήθελα μόνο να πάρει. Σαν ένα φαγητό που σε χορταίνει μόνο η μυρωδιά του. Ανοίγεις το παράθυρο, ο αέρας σε γαληνεύει μα έξω δεν θέλεις να βγεις. Είμαι ένας νέο είδος ζώου που οφείλει να εκλείψει. Θυμάμαι την ταινία του Κάρπεντερ* όπου ο ήρωας φορώντας κάποια ειδικά γυαλιά, έβλεπε τους μεταμορφωμένους σε ανθρώπους εξωγήινους, με την αληθινή τους αλλόκοτη μορφή και ταυτίζομαι πάλι, μόνο που εγώ δεν χρειάζομαι γυαλιά, εγώ πρωταγωνιστώ στην ζωή μου, εγώ δεν βλέπω τους ανθρώπους μόνο αλλόκοτους. Πολλά «εγώ» για Έναν. Βλέπω την στενοχώρια του δέντρου στο πεζοδρόμιο, αισθάνομαι την μοναξιά του μέσα στις μαρμάρινες πλάκες, την θλίψη για τα τσαλαπατημένα από σόλες και ρόδες φύλλα του κι αυτή η αλυσίδα γύρω του που κλειδώνει το γερμένο ποδήλατο επάνω στον φλοιό του, το καίει. Ακούω τον ασταμάτητο θόρυβο των ηλιαχτίδων που συγκρούονται στο τσιμέντο, ακούω και τον θρήνο τους, όταν διαπερνώντας μέσα από χαραμάδες ή από μισάνοιχτες κουρτίνες συναντήσουν κάποιο λουλούδι μέσα στο βάζο με το νερό. Ένα λουλούδι μέσα σε ένα βάζο με νερό, είναι ένας άνθρωπος νεκρός που φορά μάσκα οξυγόνου. Είπα τι βλέπω, είπα τι ακούω, δεν μυρίζω τίποτα για να πω κάτι, δεν μυρίζει τίποτα από την φύση φτιαγμένο στις πόλεις, βρωμά μόνο, βρωμούν οι σκέψεις των ανθρώπων που περνώ δίπλα τους, που συναναστρέφομαι, μου την μεταδίδουν και με πνίγει η δυσοσμία τους. Ένα βαρύ, ασήκωτο φορτίο με μονάδα μέτρησης την πίεση στην ψυχή μου, που κοντεύει να φτάσει την ψυχή μου ως το δέρμα μου, να γίνω σαν αυτούς.

Κοιτώ την τηλεόραση, συνεχίζει με τον ίδιο τρόπο να προβάλει το μήνυμά της,  μόνο που τώρα γράφει «Δεν υπάρχει νόημα». Τα μάτια μου παραξενεύονται. Η φωνή που μιλούσε στον υπολογιστή σταμάτησε προ πολλού, είμαι το ίδιο μόνος όπως πριν, όταν μίλαγε, ούρλιαζε, μιλούσε. Μόνο ο Πεσσόα έμεινε απαράλλαχτος να λέει μέσα στον νου μου με την φωνή του: «Η ζωή για μένα είναι ένα πανδοχείο όπου πρέπει να σταθώ έως ότου έρθει η ταχυδρομική άμαξα για την άβυσσο. Δεν ξέρω που θα με πάει γιατί δεν ξέρω τίποτα. Θα μπορούσα να δω αυτό το πανδοχείο σαν μια φυλακή, γιατί είμαι υποχρεωμένος να περιμένω εκεί μέσα˙ θα μπορούσα και να το θεωρήσω σαν ένα χώρο ευχάριστης κοινωνικής συναναστροφής γιατί εκεί συναντιέμαι με άλλους ανθρώπους».

Θα μπορούσα να δω την διάρκεια της ζωής σαν τον προαυλισμό των φυλακισμένων. Χωρίς ειδικά γυαλιά, μόνο με ειδικά μάτια βλέπω το συρματόπλεγμα γύρω από την γη, ναι είναι το διάστημα, και τα αστέρια οι προβολείς των φυλακίων. Η ενοχλητική και μοιραία μου αγωνία, που κυλά μέσα στους νευρώνες του εγκεφάλου μου, σαν την στάλα του ιδρώτα που τρυπά τον αυχένα μου την πιο ζεστή ημέρα του κόσμου κι η παλάμη δεν φτάνει να την συντρίψει, είναι αν ο θάνατος είναι η επιστροφή του φυλακισμένου στο κελί ή η απόδρασή του.

• Φερνάντο Πεσσόα (1888 – 1935). Πορτογάλος ποιητής.
• Τζον Κάρπεντερ (1948 – … ). Αμερικανός σκηνοθέτης, σεναριογράφος, παραγωγός, μοντέρ και συνθέτης.

Κωνσταντίνος Σύρμος

Το άρθρο Η Φυλακή εμφανίστηκε πρώτα στο Entropia Radio.

10.7.2016 -30.7.2016

Εγκαίνια έκθεσης: 15 Ιουλίου στις 8:30 μμ

Ιστορικό και Λαογραφικό Μουσείο Νικήτης

Ωράριο λειτουργίας: Δευτέρα έως Σάββατο 10:00 – 13:00 και 19:30 – 22:00

Κυριακή 9 – 12 πμ

Ο Σύλλογος Εικαστικών Καλλιτεχνών Αποφοίτων Σχολών Καλλών Τεχνών παρουσιάζει στο Ιστορικό και Λαογραφικό Μουσείο Νικήτης τη νέα του έκθεση με τίτλο Ultramarine όπου καλλιτέχνες δημιουργούν εικαστικά έργα, με ποικίλες αισθητικές προσεγγίσεις και διάφορα εκφραστικά μέσα και επιχειρούν να σχολιάσουν τη σύγχρονη πραγματικότητα έχοντας ως κοινό σημείο αναφοράς την ομώνυμη χρωστική.

Είναι τελικά το ultramarine μια ακόμα απόχρωση του μπλε ή μήπως κάτι παραπάνω;

Συμμετέχουν οι καλλιτέχνες:

ΑΘΑΝΑΣΟΠΟΥΛΟΥ ΖΕΦΗ, ΒΟΥΝΑΤΣΟΥ ΜΥΡΤΩ, ΓΑΒΡΙΗΛΙΔΟΥ ΛΟΥΣΥ, ΓΕΡΟΘΑΝΑΣΙΟΥ ΣΥΝΘΙΑ, ΖΑΡΟΓΟΥΛΙΔΟΥ ΠΟΠΗ, ΚΑΚΚΑΒΑ ΣΤΕΛΛΑ, ΚΑΡΑΓΙΑΝΝΑΚΗ ΠΕΠΗ, ΚΟΛΑΞΙΔΗΣ ΙΩΑΝΝΗΣ, ΚΟΥΝΤΟΥΡΗ ΒΟΥΛΑ, ΚΟΥΦΑ ΑΙΜΙΛΙΑ, ΚΡΑΝΙΩΤΟΥ ΛΙΑΝΑ, ΛΕΠΙΔΑΣ ΓΙΩΡΓΟΣ, ΛΙΑΛΙΑΜΠΙΔΟΥ ΚΑΙΤΗ, ΜΗΧΟΥ ΧΡΙΣΤΙΝΑ, ΜΟΒΣΕΣΙΑΝ ΕΥΑΓΓΕΛΙΑ, ΜΠΑΚΑ ΕΙΡΗΝΗ, ΜΠΟΖΗ ΔΗΜΗΤΡΑ, ΜΠΟΥΚΟΝΗ ΒΙΚΥ, ΝΤΕΞΗΣ ΣΤΕΛΙΟΣ, ΞΥΠΟΛΙΤΟΥ ΚΑΤΕΡΙΝΑ, ΠΑΠΑΔΟΠΟΥΛΟΥ ΜΑΡΙΑ, ΠΑΠΑΔΟΠΟΥΛΟΥ ΣΟΦΙΑ, ΠΑΠΑΝΙΚΟΛΑΟΥ ΧΡΗΣΤΟΣ, ΠΡΑΠΑ ΑΓΓΕΛΙΝΑ, ΠΟΠΩΛΗ ΖΩΓΡΑΦΙΑ, ΣΠΥΡΙΔΟΥ ΑΝΑΣΤΑΣΙΑ, ΤΟΥΜΠΕΚΗΣ ΧΑΡΑΛΑΜΠΟΣ, ΤΡΙΑΝΤΟΠΟΥΛΟΥ ΑΓΓΕΛΙΚΗ, ΤΣΑΧΟΥΡΙΔΟΥ ΜΑΡΙΑ, ΦΑΣΛΑ ΠΗΓΗ, ΧΡΙΣΤΟΔΟΥΛΟΥ ΔΗΜΗΤΡΑ

Έκθεση του Συλλόγου Εικαστικών Καλλιτεχνών Αποφοίτων Σχολών Καλών Τεχνών με θέμα “Ultramarine” Εγκαίνια 15 Ιουλίου στις 8.30 μμ

Entropia Radio entropiaradio.gr
Barcarolla Wine Bar

Το άρθρο Ultramarine 10/7 – 30/7 – Ιστορικό και Λαογραφικό Μουσείο Νικήτης – Έκθεση του Συλλόγου Εικαστικών Καλλιτεχνών Αποφοίτων Σχολών Καλών Τεχνών εμφανίστηκε πρώτα στο Entropia Radio.

Ο ονειρικός εικαστικός κόσμος του Θοδωρή Λάλου, μέσα από τις προσωπικές του εκθέσεις αλλά και τις πολλές συμμετοχές του σε συλλογικές εκθέσεις σε Ελλάδα και εξωτερικό, κοινωνείται με ειλικρίνεια, όχι μόνο μέσα από τις εμπνευσμένες υπέροχες δημιουργίες του, αλλά και μέσα από τον λόγο του, είτε αυτός είναι ποιητικός και συνοδεύει τα έργα του, είτε είναι λόγος μιας συζήτησης στα πλαίσια της ανθρώπινης επικοινωνίας.

Μπορείτε να παρακολουθήσετε ολόκληρη την συνέντευξη στο παρακάτω βίντεο

Ο Θοδωρής Λάλος συμμετέχει στην έκθεση SEX S.O.A.P (Specific Object Access Protocol) του Συλλόγου Εικαστικών Καλλιτεχνών Αποφοίτων Σχολών Καλών Τεχνών.

“Είχα καιρό να κάνω μια αυτοπροσωπογραφία. Απο της μέρες της σχολής. Τώρα με αφορμή την έκθεση SEX S.O.A.P. είπα να κάνω μια ακόμα που βέβαια ”ξεγυμνώνει” πραγματικά τον καλλιτέχνη. (εδώ μόνο ένα μέρος του έργου…)” Θοδωρής Λάλος

Εκθεσιακός χώρος:  Vlassis Art Gallery   Βεροίας 6, Άνω Λαδάδικα, Θεσσαλονίκη

Διάρκεια έκθεσης: 14 Δεκεμβρίου 2015 – 8 Ιανουαρίου 2016
Εγκαίνια Έκθεσης: Δευτέρα 14 Δεκεμβρίου, 20.00 μμ.
Ώρες λειτουργίας :Τρίτη- Παρασκευή 16.30 με 20.00 μμ
Σάββατο 11.00 πμ με 14.00 μμ

23 καλλιτέχνες δημιουργούν καλλιτεχνικά Αντικείμενα αναζητώντας διαύλους πρόσβασης στην συγκεχυμένη διάσταση του Σεξ και των αισθήσεων καθώς αντανακλώνται στον παραμορφωτικό καθρέφτη της εποχής μας.
Με ποικίλες αισθητικές προσεγγίσεις και διάφορα εκφραστικά μέσα οι καλλιτέχνες επιχειρούν να σχολιάσουν και να προκαλέσουν τη μουδιασμένη και χειραγωγημένη ζωτική ορμή, δημιουργώντας μικρά καλλιτεχνικά έργα ως ψηφίδες συλλογικότητας, ενώ στην ομαδική εγκατάσταση μιας ιδιότυπης Τράπεζας καταθέτουν αισθητικά και συναισθηματικά εξειδικευμένα αντικείμενα πρόσβασης στο ερωτικό Πρωτόκολλο.

Συμμετέχουν οι καλλιτέχνες:
Ζέφη Αθανασοπούλου – Μυρτώ Βουνάτσου – Λούσυ Γαβριηλίδου – Σύνθια Γεροθανασίου – Τάτη Δουβάνα – Ιωάννα Καζάκη – Πέπη Καραγιαννάκη – Θοδωρής Λάλος – Γιώργος Λεπίδας – Ευαγγελία Μοβσεσιάν – Ειρήνη Μπάκα – Δημήτρης Μπελογιάννης – Χρήστος Παπανικολάου-Μαρία Παπατζέλου – Ζωγραφιά Ποπώλη – Αγγελική Τριαντοπούλου – Ζωή Τσιλβελή – Ράνια Φραγκουλίδου – Βίκυ Μπουκόνη – Χρήστος Μυλωνάς – Στέλιος Ντεξής- Κατερίνα Ξυπολίτου -Στέλλα Παπαδοπούλου

Μέρος των εσόδων θα διατεθεί για την οικονομική ενίσχυση των προσφύγων στην Ειδομένη.

Επιμέλεια Έκθεσης: Στέλιος Ντεξής, Σύνθια Γεροθανασίου, Μυρτώ Βουνάτσου.

Το άρθρο Ο ειλικρινής ονειρικός εικαστικός κόσμος του Θοδωρή Λάλου – visual artist εμφανίστηκε πρώτα στο Entropia Radio.

Βαγγέλης Γεωργίου
(Πυρηνικός Ιατρός)

ΜΑΝΟΣ ΧΑΤΖΙΔΑΚΙΣ
(Ξάνθη 23 Οκτωβρίου 1925 – Αθήνα 15 Ιουνίου 1994)

Η ΛΙΠΟΘΥΜΙΑ ΤΩΝ ΛΕΞΕΩΝ ΠΑΝΩ ΣΕ ΠΕΝΤΕ ΓΡΑΜΜΕΣ

Θέλω να φλυαρήσω αλλά οικοδομημένα, σε μιαν αυθαίρετη – αν θέλετε – διαδρομή συλλογισμών και συμπερασμάτων, όπου οι λέξεις που θα μεταχειριστώ, θα μιλάν για τις λέξεις που δεν τολμώ να μεταχειριστώ και που, τέλος, δεν πρόκειται να ολοκληρώσουν ένα θέμα, ένα κείμενο, που να φωτίσει εσάς που θα μ’ ακούσετε περισσότερο απ’ όσους δεν μ’ ακούσουν.

Τότε θα πείτε, γιατί μιλώ. Γιατί δεν έχει νόημα να σου λένε μίλησε κι εσύ να μη μιλάς – πρώτον. Δεύτερον, γιατί είναι πειρασμός ν’ αποφασίσεις να μιλήσεις χωρίς να ’χεις να πεις κάτι σοφό ή διαφωτιστικό ή κάτι τέλος πάντων που να σου καίει τα σωθικά και να πρέπει με κάθε τρόπο να ειπωθεί στους άλλους. Και τέλος, γιατί μ’ ενθουσιάζει η ιδέα να μιλήσω για λέξεις, που ξαπλώνουν με ηδυπάθεια για να παντρευτούν τους ήχους, ειδικά τακτοποιημένους κι αποκλειστικά συνταιριασμένους γι’ αυτές.
Εδώ πρέπει ν’ αποκαλύψω πως όταν οι λέξεις έρχονται σ’ επαφή μ’ αυτό που λέμε Μουσική, πριν απ’ όλα λιποθυμούν, ξαπλώνουν, παραδίδονται και χάνουν κάθε από φυσικού τους ενέργεια, κίνηση, ζωή. Κι ύστερα αρχίζει η περιπέτεια της μελωδίας. Πρέπουσας ή απρεπούς. Κατάλληλης ή ακαταλλήλου.
Εγώ όμως θα σας μιλήσω για την πρέπουσα και κατάλληλη. Γι’ αυτήν που θα ταιριάξει άρρηκτα με τις λέξεις, έτσι που δύσκολα θα τις διαβάζει κανείς μετά, χωρίς ν’ αργοκυλά στον νου του το μελωδικό τους ντύσιμο. Μια και η λέξη όταν την πολιορκεί η Μουσική, λούζεται την παρθενική της χάρη και δίχως δική της ρυθμική αγωγή, μένει γυμνή έτσι καθώς ξαπλώνει στο κρεββάτι των «πέντε γραμμών», για να την κάνει δική του ο μουσικός.
Απορρίπτει τη σκόνη από την καθημερινή της χρήση και ξαναπαίρνει την αρχική της πρόθεση, τη δύναμη της καταγωγής της. Για να συζευχθεί η λέξη με τη Μουσική, οφείλει να περάσει μεσ’ απ’ την κάθαρση της ποιητικής θεραπείας. Να αποκτήσει ποιητική υπόσταση – που σημαίνει, να ξαναβρεί αυτή την προαναφερθείσα «παρθενική χάρη» και ν’ αποκαλυφθεί καινούργια, απρόοπτη, έτσι καθώς θα τοποθετηθεί πλάι σε άλλες καινούργιες κι απρόοπτες αναγεννημένες λέξεις. Γιατί – ο Ζίντ λέει – δεν υπάρχει μεγαλύτερο εμπόδιο στην ευτυχία απ’ την ανάμνησή της. Το ίδιο και με τη λέξη. Τίποτα πιο άχρηστο κι οδυνηρό για μια καινούργια της παρουσία απ’ την ανάμνηση των χρήσεών της. Η Ποίηση ξέρει να τη θεραπεύει. Εκείνη μόνο την αποκαλύπτει και τότε μόνο η Μουσική την δέχεται για σύντροφο παντοτινό. Η λέξη, είπαμε, πριν συζευχθεί τον ειδικώς τακτοποιηθέντα ήχο, γίνεται άμορφο σχήμα, σύνολο συλλαβών και φωνηέντων. Όμως σαν φράση-στίχος, σαν μια γραμμική σειρά λέξεων, διατηρεί τον εσωτερικό ρυθμό της και οφείλει να τον διατηρήσει και η Μουσική. Κάθε αυθαίρετο ρυθμικό πλησίασμα της Μουσικής, που δεν παίρνει υπ’ όψη της την εσωτερική ρυθμική αγωγή του στίχου, κινδυνεύει να καταλήξει σε μιαν αταίριαχτη και προδομένη συνουσία. Κι έτσι παρουσιάζεται αυτή η ιδιότυπη αντίθεση λέξης και στίχου, στη μουσική τους μεταμόρφωση. Ενώ η λέξη οφείλει να ξαναρυθμιστεί απ’ τα «εξ ων συνετέθη», η φράση-στίχος διατηρεί τον εσωτερικό ρυθμό της και τοποθετείται μες στη Μουσική, με μια αντίστοιχη ή σχετική ρυθμική μορφή.
Και με τη λέξη ξαναγεννημένη και τοποθετημένη σε μια ειδική αλλά πέρα για πέρα σχετική ηχητική σειρά, αρχίζει το τραγούδι. Μπορεί όμως να υπάρχει ένα τραγούδι χωρίς λέξεις; Σε μια πρώτη σκέψη, όχι, δεν είναι δυνατόν. Όμως ο Μπρασένς λέει στο τραγούδι του «Η ομπρέλλα»:

Κάτω απ’ τη σκέπη μιας μικρής ομπρέλλας
τι τρυφερό που είναι το τραγούδι της βροχής.

Αυτό το περιβόητο τραγούδι της βροχής την ώρα που τ’ ακούς, βάζεις εσύ τις λέξεις – όποιες διαλέγεις, όποιες ταιριάζουν με τα αισθήματά σου εκείνης της στιγμής. Αν είσαι λυπημένος, γίνεται το τραγούδι της βροχής θλιμμένο. Αν είσαι θυμωμένος, γίνεται θυμωμένο^. κι αν είσαι αισιόδοξος, χαρούμενος, το ίδιο κι η βροχή. Ένα τραγούδι που διαρκεί όσο τ’ ακούς, όσο το σχηματίζεις. Μετά εξαφανίζεται μες στη βροχή. Η λέξη παύει να υπάρχει μετά τη στιγμή που πραγματοποιείται το τραγούδι. Το ίδιο κι ο ήχος ο ειδικός που ταίριαξε στις λέξεις που γεννήθηκαν με τη βροχή. Δηλαδή η ίδια η βροχή. Ποιός είναι ο ιδιοκτήτης της πνευματικής ιδιοκτησίας αυτού του αποτελέσματος; Ποιοί θα εισπράξουν ποσοστά απ’ την δημόσιά του εκτέλεση την ώρα της βροχής; Και σύμφωνα με του καιρού μας το σκεπτικό, δεν υπάρχει τραγούδι αν δεν υπάρχουν δικαιούχοι. Ας λέει ο Μπρασένς: «Κάτω απ’ τη σκέπη μιας μικρής ομπρέλλας, πόσο τρυφερό είναι το τραγούδι της βροχής». Αυτό το τραγούδι, γεννήθηκε απ’ τη βροχή και πήγε στη βροχή.

Μα ας γυρίσουμε στη λέξη και στις συνθήκες που επιβάλλονται για να συνυπάρξει μ’ ένα μελωδικό σχήμα έτσι που να σχηματισθεί ένα τραγούδι. Μιλήσαμε για την ανάγκη της ποιητικής θεραπείας της λέξης από τη σκόνη της καθημερινής χρήσης. Αλλά δεν είπαμε και για τις λέξεις που είναι από τη φύση τους οριστικά χαμένες για τον κόσμο του τραγουδιού. Κι αυτό οφείλουν να το γνωρίζουν οι δημιουργοί ή, καλλίτερα, οιαναδημιουργοί – συντελεστές του τραγουδιού. Και ο Μπρασένς λέει σε μια συνέντευξή του: «Φεγγάρι ναι, σελήνη αστροναυτών όχι. Δεν χωράνε στο τραγούδι αυτές οι λέξεις, όπως δεν χωράνε οι λέξεις αεροπλάνο, αυτοκίνητο, στιλό. Κι αν θέλω να μιλήσω για το φως, ποτέ μου δεν θα πω τη λέξη λάμπα. Θα πω κερί, φανάρι». Και κάτι ακόμα που οφείλουν να το νοιώσουν οι νεώτεροι «συνθέτες» της αριστερής ιδιαίτερα παράταξης. Αν είναι δυνατόν ποτέ να το νοιώσουν, να το αντιληφθούνε. Λέει ο Μπρασένς: «Η ζωή στις πολυκατοικίες, η εργατική πάλη είναι πράγματα πολύ ενδιαφέροντα. Μόνο που δεν γίνονται τραγούδι». Δεν το λέει μόνο ο Μπρασένς. Το λέει το ίδιο το τραγούδι. Γιατί ο μελωδός μοιάζει να λέει σαν τον  Έζρα Πάουντ, ή μάλλον παραφράζοντας τον ΄Εζρα Πάουντ: «Εγώ θα πάω στο δάσος για να βρω τις λέξεις στεφανωμένες με πασχαλιές. Εγώ θα βαδίσω στο ξέφωτο για να πλησιάσω την πομπή των παρθένων-λέξεων, να τις στεφανωθώ».
Ο μελωδός είναι ο ιεροφάντης των Θεών, ο εκπρόσωπος των ανθρώπων, που μεριμνά ασκούμενος να εκμαιεύσει και να εκφράσει την ευαισθησία του καιρού, κι όχι να κολακεύσει τις συνήθειες καιρών μα και μαζών. Γι’ αυτόν, ένα τραγούδι είναι ιερό κείμενο που περιέχει τας γραφάς, τας εντολάς μα και τα μέλλοντα. Κι ύστερα μεθυσμένος θ’αποθάνει. Σαν τον Λι Πο, που ζητούσε ν’ αγκαλιάσει ένα φεγγάρι μέσα στο Κίτρινο Ποτάμι. Και πνίγηκε.
Το κύρος των ήχων και των λέξεων να μη χαθεί – είναι μια άλλη προσταγή του τραγουδιού. Το κύρος των ήχων κινδυνεύει σαν πλησιάζουνε τη λέξη εγωιστικά. Όπως και η λέξη, όταν δεν παραδίδεται ελεύθερη να πάρει την καινούργια της μορφή, αλλά παραμένει άκαμπτη και δύσκολη στη σύζευξή της με τη Μουσική.
Για το κύρος των ήχων, υπάρχει μια ολόκληρη χρονική περίοδος που κάλυψε με ανυποληψία τις προσπάθειες των μελωδών, μες στις αυθαίρετες προσπάθειές τους. Όταν η Τέχνη της Μουσικής άρχισε να χωρίζεται σε σοβαρή και λαϊκή. Στις αρχές του αιώνα, που η προβληματική του μελωδού δεν ήταν το ποιητικό κείμενο αλλά ο εφευρετικός συνδυασμός καινούργιων ήχων και η φωνή έγινε ένα επί πλέον όργανο της ορχήστρας. Στην πρώτη εικοσιπενταετία του αιώνα μας. Οι δωδεκάφθογγοι. Με τα μεγάλα διαστήματα και τις φωνητικές ακροβασίες που είχαν σκοπό όχι την σύζευξη με τη λέξη αλλά την κάλυψη των ήχων με συλλαβές. Έτσι, για να μην λέει το στόμα μόνο φωνήεντα.
Για το κύρος των λέξεων πάλι, μέσα σ’ ένα τμήμα ποιητικού κειμένου και για τη μουσική επιλογή τους, έχουμε ένα παράδειγμα. Ένα εξαίσιο, ξαφνικό και τολμηρό ποιητικό δείγμα απ’ την Ακολουθία του Κοσμά του Αιτωλού. Ο «Οίκος», έτσι ονομάζεται το τμήμα της Ακολουθίας, αρχίζει:

Των Αποστόλων μιμητής
και Εκκλησίας στύλος
των Ιερέων καλλονή
και των Οσίων τύπος
(ως κοινωνήσας των αγώνων αυτοίς)
Ιεροµάρτυς αναδέδειξε.

Κάδε εκκλησιαστικός μουσικός, αλλά και κάδε λο­γικός, θα βασιζότανε στο ρήµα αναδέδειξε. Στον.τε­λευταίο στίχο: «Ιεροµάρτυς αναδέδειξε». Αλλά εδώ έχουμε και µια πρόσθετη αίσθηση, πέρα απ’ τη λογική σύνδεση κι ερμηνεία του ιερού κειμένου. Τη σύγχρονη αίσθηση των λέξεων «καλλονή» – «στύλος» – «τύπος» _ «μιμητής», όπου η φθορά τους βοηθά να µας δημιουργηθεί µια μοναδική εντύπωση έτσι καθώς είναι συζευγμένες µε τις παραδοσιακά εκκλησιαστικές λέξεις. Των Αποστόλων – μιμητής. Της Εκκλησίας – στύλος. Των Ιερέων – καλλονή. Και των Οσίων – τύπος. Άραγε είταν µια έμπνευση, γέννημα τύχης και τόλμης ή µια στον και­ρό της λογική διαδικασία φραστική, που συνδυάζει µνή­µη και λεκτική λειτουργία; Πιστεύω στην τόλµη του κειμένου και στην διαχρονική ποιητικότητά του µες απ’ τις ευτυχείς και εμπνευσμένες αυτές συζεύξεις. Είναι ποτέ δυνατόν ο µελωδιστής και νόµιµος βιαστής αυτού του κειμένου να τις αγνοήσει και να ρίξει το βάρος στο λογι­κό αναδέδειξε του Ιεροµάρτυρος; Αυτό το «αναδέδει­ξε» γίνεται δευτερεύον – θα ‘λεγεν ο Καβάφης. Ή µάλλον γίνεται επίλογος, για να καλύψει, να τελειώσει, τα όσα ο Ιεροµάρτυς αναδέδειξε.
Η πρέπουσα μουσική σύζευξη του κειμένου αυτού, μπορεί να γίνει πρέπουσα χωρίς να είναι και η κατάλλη­λος. Στον καιρό µας, κάδε εκδοχή μπορεί να υποστηρι­χθεί µέσω της καταλλήλου μουσικής. Και το συμπέρασμα διατυπώνεται καλλίτερα έτσι: Και η κατάλληλη μουσική, μπορεί και να µην είναι η πρέπουσα, αρκεί να θεµελιώνει την επιδιωκόμενη εκδοχή. Αυτήν που επι­ζητεί ο βιαστής κι ερμηνευτής-συνθέτης. Αν και για να επιδιώξεις σ’ ένα κείμενο μια ιδιότυπη προσωπική ερμηνεία, χρειάζεται πρώτ’ απ’ όλα να διαθέτεις μια προσωπική άποψη για το θέμα που κυριαρχεί ή διαπερνάει το ποίημα. Κι ακόμα, να διαθέτεις μιαν επίσης ιδιότυπη και προσωπική γλώσσα στη Μουσική. Με δυο λόγια χρειάζεται, να ’σαι λιγάκι … ιδιοφυής. Διαφορετικά, είναι αλήθεια, ακόμα και την ορθόδοξη ερμηνεία αν χειριστείς, πάλι αδιάφορος θα ‘σαι κι ως προς το ποίημα κι ως προς τη Μουσική και ως προς το μελωδικό σου αποτέλεσμα. Πολλές φορές, όσον καιρό δουλεύω ένα ποιητικό κείμενο, μερόνυχτα μ’ απασχολούν οι λέξεις ή μια λέξη καθοριστική για την πορεία του στίχου. Και μου ‘ρχονται στον νου τρεις στίχοι από μια ωδή του Κάλβου:

Αυτού, του Ομήρου εδίδασκες
τα δάκτυλα να τρέχουσι
με την ωδήν συμφώνως.

Αυτό το «να τρέχουσι με την ωδήν συμφώνως», είναι νομίζω και η ουσία αυτής της γαμήλιας τελετής, όπου συνβρίσκονται λέξη και μελωδία, συνθλίβοντας και οι δυο την αυταρέσκειά τους και την ανεξαρτησία τους, καθώς υπηρετούν μια καινούργια αίσθηση «ζωής» που με την επιβολή της, καταφέρνει να εξαφανίσει την καταγωγή και το ανεξάρτητο περιεχόμενο των γεννητόρων. Αυτό το «να τρέχουσι με την ωδήν συμφώνως» είναι ασφαλώς η διαδικασία. Το τραγούδι, είναι το αποτέλεσμα με την καινούργια ζωή και με το φορτισμένο περιεχόμενο και των δυο παραγόντων που το γέννησαν. Ενώ παράλληλα, επέρχεται η εξουδετέρωση των συζευχθέντων και η αδυναμία να σταθούν σαν ανεξάρτητοι και χωριστοί παράγοντες. Το μελωδικό σχήμα μόνο του, υποβάλλει τη λέξη. Και η λέξη μόνη της υποβάλλει τη μελωδία.

Ένα μεγάλο ερώτημα απομένει. Το πώς μια τέλεια σύζευξη λέξης και μουσικής γίνεται μια καινούργια τρίτη ζωή, πέρ’ απ’ τη λέξη πέρ’ απ’ τη μουσική, με την ενεργητική συμπαράσταση της ανθρώπινης φωνής.
Και είναι δυνατόν ένα αποτέλεσμα μισό, ένα αποτέλεσμα άτεχνο, εφήμερο, να υποτάξει την ανθρώπινη φωνή; Πώς θ’ αντιδράσει η φωνή; Θα μεταβιβάσει, θα εκπέμψει το μήνυμα ή θα σωπάσει ή θα μπερδευτεί; Κι αν μπερδευτεί, είναι από υγεία, μπροστά στον βιασμό από μια ανεπιθύμητη άστοχη μουσική, ή από σοφία, για ν’ αποκρύψει απ’ τ’ αυτιά των ασεβών αυτό το θεϊκόν, που η Τέχνη το κρατά εις τους αιώνες μυστικό; Και για παράδειγμα: Μια Κυρία θέλει να τραγουδήσει. Είναι όμορφη και κρατά στο χέρι της τριαντάφυλλα κομμένα από τον κήπο της. Βρίσκει συνθέτη, βρίσκει στιχουργό και της γράφουν τραγούδια όμορφα, ευγενικά και εκπαιδευτικά. Πάει να τα πει, πάει να τα τραγουδήσει^. όμως τα λόγια μπερδεύονται στο στόμα της, κατρακυλάν μες στα τριαντάφυλλα, αυτά μαδάν και χύνονται, σκορπίζονται στο δάπεδο. Καταστροφή. Δεν βγήκε ούτ’ ελάχιστη φωνή από το στόμα της Κυρίας, και το αποτέλεσμα των τραγουδιών – είτανε όμορφο, ευγενικό και επί πλέον εκπαιδευτικό; – έμεινε δια παντός ένα αιώνιο μυστικό, τόσο που να ρωτάει κανείς: Υπήρξεν η Κυρία αυτή, υπήρξαν τα τραγούδια της, ή είταν αποτέλεσμα μύθου και φαντασίας, καθώς κι όλα τα λόγια, οι λέξεις, που κύλησαν στο δάπεδο και χάθηκαν οριστικά;
Έγινε τάχα ο γάμος ο τελειωτικός, ο επιτυχής των στίχων και της μουσικής – των στίχων δια της καταλλήλου μουσικής -, ή είταν μια πρόφαση το μπέρδεμα, να καλυφτεί η απειρία του μουσουργού για η ατεχνία του ποιητή; Ή πάλι, το αποτέλεσμα αυτό που δεν εφάνη, δεν ακούστηκε και που δεν θ’ ακουστεί ποτέ, είταν το τμήμα εκείνο του τραγουδιού που δεν έπρεπε ν’ ακουστεί; Αυτό, που θα γινόταν στους αιώνες μυστικό της Τέχνης και του δημιουργού; Γιατί δεν πρέπει να ξεχνάμε, πως ένα έργο Τέχνης, περιέχει πάντα και ένα τμήμα, που δεν μπορεί ποτέ ν’ αποκρυπτογραφηθεί. Ποτέ να γίνει νοητό και φανερό στους ασεβείς, γιατί θα είταν ύβρις, με την αρχαία έννοια της λέξης. Κι εδώ ίσως βρίσκεται το μυστικό της διαχρονικότητας στη μεγάλη Τέχνη. Γιατί, «η βασίλισσα», όπως λέει ο Ρεμπώ, «η Μάγισσα δε θα μας ιστορήσει ποτέ αυτά που εκείνη ξέρει και εμείς δεν ξέρουμε». Μια επικοινωνία μισή, μ’ ένα μισό καλά φυλαγμένο μυστικό, για τους αιώνες. Μήπως αυτό είναι η Τέχνη και η περιπέτειά της μες στο ανθρώπινο γένος; Λέξεις. Που δεν εννοούν να λιποθυμήσουν και μας κρατάνε ξάγρυπνους μέσα στο άγχος των καιρών. Βλέπετε, τα προβλήματα θέλουν άλλες διαδικασίες. Γι’ αυτά, δεν υπάρχει Μουσική, ούτε μελωδικοί σχηματισμοί για να τ’ αρπάξει. Όλες οι λέξεις δεν λιποθυμούν. Πολλές αντιστέκονται και μας τυραννούν. Κι αυτή η τυραννία, δεν είναι των ασεβών, αλλά των γνήσιων δημιουργών.
Αυτά για τις λέξεις και για τις ιδιότυπες «ερωτικές» συνήθειές τους .. Αλλα δεν έχω να σας πω, προς το παρόν. Ίσως ξαναμιλήσουμε, αν δεν βυθιστώ κι εγώ ζαλισμένος σε κάποιο κίτρινο ποτάμι, προσπαθώντας ν’ αγκαλιάσω ένα φεγγάρι.

Μάνος Χατζιδάκις
Αύγουστος 1984

πηγή: tar.gr

Το άρθρο Η λιποθυμία των λέξεων πάνω σε πέντε γραμμές – Μάνος Χατζιδάκις εμφανίστηκε πρώτα στο Entropia Radio.

Για δύο ώρες, ερευνήσαμε το πνεύμα που κρύβεται μέσα στη ζωγραφική, στη μουσική, σε πρόσωπα και καταστάσεις. “Διαβάσαμε” το συναίσθημα μέσα από μια αυθόρμητη συζήτηση, με τη χορηγία της τέχνης. Μέσα από λέξεις, ματιές, σχεδιαστικές εικόνες, μουσικές.

“Συναίσθημα”. Αυτή η δύσκολη λέξη σε μια εποχή που επικρατεί το μη-συναίσθημα. Που οδηγεί το μη-συναίσθημα. Που παίρνει αποφάσεις. Που προτείνεται ως μόνη λύση επιβίωσης. Κι όμως, υπάρχει ακόμα. Και είναι αυτό, που μπορεί να ονομάσει μια δημιουργία, τέχνη. Είναι αυτό, που ο Χρήστος Αλαβέρας έχει αποδείξει όχι μόνο με τις δημιουργίες του αλλά και με την προσωπικότητά του.

                    
           (τα παραπάνω σκίτσα δημιουργήθηκαν από τον Χρήστο Αλαβέρα κατά τη διάρκεια της εκπομπής)

Τον ευχαριστούμε πολύ για την γενική προσφορά του στην τέχνη, αλλά και για την συμμετοχή του με τον λόγο του, σε αυτή την ραδιοφωνική συζήτηση.

(στο βίντεο που ακολουθεί, μπορείτε να ακούσετε ολόκληρη τη συνέντευξη)

Το άρθρο Το πρόσωπο πίσω από τα πρόσωπα – Συνέντευξη του Χρήστου Αλαβέρα στον Entropia Radio εμφανίστηκε πρώτα στο Entropia Radio.