αδιαφορώντας για όλα,

μην το κάνεις.

αν δεν έρχεται αυθόρμητα μέσα από

την καρδιά και το μυαλό σου και το στόμα σου

και τα σωθικά σου,

μην το κάνεις.

αν χρειάζεται να μείνεις για ώρες

μπροστά στην οθόνη του υπολογιστή σου

ή καμπουριασμένος πάνω απ’ την

γραφομηχανή

αναζητώντας τις λέξεις,

μην το κάνεις.

αν το κάνεις για τα λεφτά ή

για ν’ αποκτήσεις φήμη,

μην το κάνεις.

αν το κάνεις γιατί θες να

ρίξεις γκόμενες στο κρεβάτι σου,

μην το κάνεις.

αν χρειάζεται να κάθεσαι και

να διορθώνεις ό,τι έγραψες ξανά και ξανά,

μην το κάνεις.

αν σε κουράζει και μόνο που το σκέφτεσαι,

μην το κάνεις.
αν προσπαθείς να γράψεις όμοια με κάποιον

άλλον,

παράτα το καλύτερα

αν πρέπει να περιμένεις να βγει σαν κραυγή

από μέσα σου,

τότε κάνε υπομονή.

κι αν ποτέ δεν ακούσεις την κραυγή,

ασχολήσου με κάτι άλλο.

αν πρέπει πρώτα να το διαβάσεις στην γυναίκα σου

στο κορίτσι ή το αγόρι σου

ή στους γονείς σου ή σε οποιονδήποτε άλλον,

δεν είσαι έτοιμος.

μην γίνεις σαν τους άλλους συγγραφείς,

μην γίνεις σαν τόσους χιλιάδες ανθρώπων

που νομίζουν πως είναι συγγραφείς,

μην γίνεις ανιαρός και βαρετός και

ψωνισμένος, μην ξοδευτείς στον αυτό-

θαυμασμό

οι βιβλιοθήκες του κόσμου

πέφτουν για ύπνο

από την πλήξη

εξαιτίας του σιναφιού σου.

μην το χειροτερεύσεις κι άλλο,

μην το κάνεις.

αν δεν βγαίνει από μέσα σου

ξεσκίζοντας την ψυχή σου,

αν μη γράφοντας

δεν οδηγείσαι στην παράνοια

ή στην αυτοκτονία ή στον φόνο,

μην το κάνεις.

αν ο ήλιος μέσα σου

δεν κατακαίει τα σπλάχνα σου,

μην το κάνεις.

όταν στ’ αλήθεια έρθει η ώρα

και αν είσαι ξεχωριστός,

θα συμβεί μόνο του

και θα συνεχίσει να συμβαίνει

μέχρι να πεθάνεις εσύ ή αυτό μέσα σου.

δεν υπάρχει άλλος τρόπος

και ποτέ δεν υπήρξε.

*μετάφραση: Κωνσταντίνος Σύρμος

(το original ποίημα στην αγγλική γλώσσα ΕΔΩ)

Το άρθρο Θες να γίνεις συγγραφέας ε; – του C. Bukowski εμφανίστηκε πρώτα στο Entropia Radio.

Κάθομαι στο παρακμιακό, γεμάτο τσίκνα εστιατόριο που τρώω κάθε μέρα 2 χρόνια τώρα, την ίδια ώρα πάντα, δεν θα σας την πω την ώρα, ούτε θα δώσω στοιχεία για την τοποθεσία αυτού του μέρους. Ο λόγος είναι γιατί αφού τελειώσετε με το διάβασμα αυτής μου της διήγησης, θα θελήσετε να το επισκεφτείτε μα εγώ δεν έχω καμιά όρεξη για συναντήσεις με περίεργους αγνώστους που θα με πρήζουν με τις αδιάκριτές τους ερωτήσεις για τον ποιητή.
Η ημέρα ήταν Τρίτη, όπως κάθε Τρίτη παράγγελνα τηγανητά αυγά, και ένα μπιφτέκι χωρίς πατάτες, μαζί με μια μπύρα. Τα μάτια των αυγών μου με κοιτούσαν έτσι όπως τεμάχιζα κι άλεθα το κρέας μες το στόμα μου, ενώ με την σκέψη μου ήδη τα μασούσα και αυτά. Άλλο ένα βλέμμα όμως ένιωσα να με παρακολουθεί και μάλιστα με έναν ξεδιάντροπο τρόπο. Ήταν από το αντικρινό μου τραπέζι. Εκεί καθόταν ένας ασπρομάλλης κύριος, που δεν έλεγε να σταματήσει να με κοιτά μέσα από κάτι χοντρά μαύρα γυαλιά που καρφωνόντουσαν στους κροτάφους του, ενώ το κεφάλι του ήταν σαν να ήταν κολλημένο στην ζιβάγκο μπλούζα.
Συνέχισα το άγαρμπό μου μασούλημα, τους βρυχηθμούς της λαιμαργίας, το ρέψιμο μετά από κάθε γουλιά μπύρας που ποτέ δεν έβαζα σε ποτήρι. Αυτός ατάραχος, λες και με κοιτούσε μια αφίσα φυσικών διαστάσεων με φλέβες και βλέφαρα που ανοιγοκλείνουν. Έφερα μπροστά μου το πιάτο με τα αυγά, το κάρφωμα του πιρουνιού μου είχε γίνει νευρικό, με την μπουκιά έτοιμη, μπροστά στο ακόρεστό μου στόμα, τον κοίταξα, αυτός απότομα έσκυψε στο τραπέζι του κι άρχισε να γράφει! Έμεινα σαστισμένος με το στόμα ανοιχτό. Με ξανακοίταξε στιγμιαία κι ύστερα συνέχισε να γράφει. «Τι διάολο! Για ‘μένα γράφει;» σκέφτηκα. Τον είδα να σκίζει την σελίδα από το μπλοκάκι του, να ανάβει τον αναπτήρα του και να της βάζει φωτιά, αφήνοντας το χαρτί επιδεικτικά να καίγεται στο ασημένιο τασάκι. Για τις επόμενες 2 ώρες δεν ξανάβαλα μπουκιά στο στόμα και αυτός δεν μου έριξε ούτε μια ματιά, το ξέρω γιατί τον κοιτούσα εγώ όλη αυτήν την ώρα. Είχα γίνει εγώ η ζωντανή αφίσα τώρα. Τον παρατηρούσα, κοιτούσε πια την σερβιτόρα όπως ακριβώς έκανε και με εμένα, με το βλέμμα του μαγνητισμένο, λες και την θαύμαζε, δεν ξέρω πώς το έκανε αυτό, εγώ δεν άντεχα ούτε ένα λεπτό να την κοιτάω με αυτά τα ασουλούπωτα ρούχα της, άβαφη, με τα μαλλιά της πιασμένα κότσο, λιγδιασμένα και τα προγούλια και τα κρέατά της που έμοιαζαν να κάνουν κούνια κρεμασμένα από το σαγόνι και τα μπράτσα της. Όταν σταμάτησε να την κοιτά, κάτι έγραψε, της έριξε άλλη μια ματιά, ξαναέγραψε κι ύστερα του έβαλε φωτιά. «Γιατί τα καίει; Τι γράφει; Γιατί δεν με κοίταξε άλλο»; Η περιέργειά μου με έτρωγε σαν να ‘χε στόμα κι εγώ αυτή τη φορά να ήμουν το λιπαρό μπιφτέκι.
Αυτό συνεχίστηκε για πολλές ημέρες, πάντα με τον ίδιο τρόπο και σειρά, κοίταγε, έγραφε, κοίταγε λιγάκι ακόμη, έγραφε πάλι και μετά όλα στάχτη. Έβλεπε εμένα, την σερβιτόρα, τα παιδιά έξω στον δρόμο που έβριζαν παίζοντας μπάλα και όταν πρόσεχαν ότι ένας γέρος μέσα από το εστιατόριο τα έβλεπε για ώρα, μαζεύονταν μπροστά του και με την βρώμικη τζαμαρία μόνο να τα χωρίζει από αυτόν, τον έφτυναν και του έκαναν την χειρονομία του κωλοδάχτυλου, χωρίς ποτέ εκείνος να δυσανασχετεί.
Δεν ξέρω τι με εμπόδιζε να του μιλήσω, μα μετά από δύο μήνες περίπου, πήρα το ποτήρι με την μπύρα μου και κάθισα στο τραπέζι του. Το φλιτζάνι με τον καφέ του ήταν γεμάτο, σήμερα δεν είχε πιει γουλιά, το τασάκι ήταν άδειο. Τον ρώτησα με μια απόγνωση στα λόγια μου, τι επάγγελμα κάνει, τι γράφει κι ύστερα το καίει; Μου είπε με μια σθεναρή φωνή, αταίριαστη με τις τόσες ρυτίδες του: «Είμαι ποιητής και αυτά που γράφω και ύστερα τα καίω, είναι τα ποιήματά μου», «Τα ποιήματά σου; Και… και πώς.. δηλαδή θέλω να πω, γιατί καις τα ποιήματά σου; Οι ποιητές τα βγάζουν σε βιβλία τα ποιήματά τους!» του είπα με μια ταχυκαρδία, σαν να περίμενα να ακούσω το μεγάλο μυστικό του κόσμου. «Μα είναι απλό» μου είπε, «Τα ποιήματά μου είναι τόσο απελπισμένα, τόσο μόνα, τόσο θλιβερά, δεν αντέχουν το βάρος που κουβαλούν. Τα ποιήματά μου είναι νεκρά, παίρνουν στην στάχτη τους τον πόνο». Ύστερα, χωρίς να πει τίποτε άλλο, σηκώθηκε χωρίς προειδοποίηση και έφυγε.
Δεν τον ξανάδε κανείς από τότε, εγώ έμεινα καθισμένος, ήπια μια γουλιά μπύρας από το ποτήρι μου, έβαλα την μισάνοιχτή μου γροθιά μπροστά στα χείλη, ρεύτηκα αθόρυβα, παρακολουθούσα μέσα από την σχεδόν αόρατη τζαμαρία, τον ποιητή να φεύγει, τα παιδιά να τον αποχαιρετούν με ευγενικό τρόπο. Έκανα νόημα στην σερβιτόρα, έμοιαζε όμορφη τελευταία, περιποιημένη, μύριζε γιασεμί και μου χαμογέλασε γλυκά. Με ρώτησε πότε έφυγε ο καλός κυριούλης, της είπα « Δεν ήταν κυριούλης, ήταν ποιητής» και την ρώτησα τι ώρα σχολά.

ΤΕΛΟΣ

Κωνσταντίνος Σύρμος (27/09/2016)

Το άρθρο “Ο ποιητής” – του Κωνσταντίνου Σύρμου εμφανίστηκε πρώτα στο Entropia Radio.

(13/09/2016)

Είναι τέσσερις η ώρα τα ξημερώματα, μια φωνή ακούω να μιλά στα αγγλικά ακατάπαυστα από ένα live streaming που έχω για παρέα στον υπολογιστή μου να παίζει. Δεν δίνω σημασία στο τι λέει. Πότε γελά, πότε ουρλιάζει πότε σιωπά για μερικά δευτερόλεπτα. Στα δεξιά μου η τηλεόραση γράφει σε μια ένδειξη που κάθε δευτερόλεπτο αλλάζει θέση επάνω στην οθόνη πως «Δεν υπάρχει σήμα». Το μυαλό μου το βασανίζουν και τα λόγια του Πεσσόα* από το βιβλίο που διάβαζα νωρίτερα, λόγια συχνά ακαταλαβίστικα που με μπερδεύουν και με έλκουν, ξέρω πως πολλές φορές λέει κάτι καταπληκτικό, δεν το κατανοώ το τι λέει, ή το καταλαβαίνω εν μέρει, μα αυτήν την εντύπωση μου δημιουργεί, πως τώρα κάτι πολύ σπουδαίο είπε κι έτσι ταυτίζομαι με το ακατανόητο του λογισμού του.

Είμαι μοναχικός, σκέφτομαι τώρα. Σήμερα όμως γιατί έδωσα το τηλέφωνο μου σε κάποια άγνωστη; Και γιατί περίμενα να με πάρει ως τώρα με τόση ανυπομονησία; Αν έπαιρνε θα το έκλεινα, δεν θα της μιλούσα, ήθελα μόνο να πάρει. Σαν ένα φαγητό που σε χορταίνει μόνο η μυρωδιά του. Ανοίγεις το παράθυρο, ο αέρας σε γαληνεύει μα έξω δεν θέλεις να βγεις. Είμαι ένας νέο είδος ζώου που οφείλει να εκλείψει. Θυμάμαι την ταινία του Κάρπεντερ* όπου ο ήρωας φορώντας κάποια ειδικά γυαλιά, έβλεπε τους μεταμορφωμένους σε ανθρώπους εξωγήινους, με την αληθινή τους αλλόκοτη μορφή και ταυτίζομαι πάλι, μόνο που εγώ δεν χρειάζομαι γυαλιά, εγώ πρωταγωνιστώ στην ζωή μου, εγώ δεν βλέπω τους ανθρώπους μόνο αλλόκοτους. Πολλά «εγώ» για Έναν. Βλέπω την στενοχώρια του δέντρου στο πεζοδρόμιο, αισθάνομαι την μοναξιά του μέσα στις μαρμάρινες πλάκες, την θλίψη για τα τσαλαπατημένα από σόλες και ρόδες φύλλα του κι αυτή η αλυσίδα γύρω του που κλειδώνει το γερμένο ποδήλατο επάνω στον φλοιό του, το καίει. Ακούω τον ασταμάτητο θόρυβο των ηλιαχτίδων που συγκρούονται στο τσιμέντο, ακούω και τον θρήνο τους, όταν διαπερνώντας μέσα από χαραμάδες ή από μισάνοιχτες κουρτίνες συναντήσουν κάποιο λουλούδι μέσα στο βάζο με το νερό. Ένα λουλούδι μέσα σε ένα βάζο με νερό, είναι ένας άνθρωπος νεκρός που φορά μάσκα οξυγόνου. Είπα τι βλέπω, είπα τι ακούω, δεν μυρίζω τίποτα για να πω κάτι, δεν μυρίζει τίποτα από την φύση φτιαγμένο στις πόλεις, βρωμά μόνο, βρωμούν οι σκέψεις των ανθρώπων που περνώ δίπλα τους, που συναναστρέφομαι, μου την μεταδίδουν και με πνίγει η δυσοσμία τους. Ένα βαρύ, ασήκωτο φορτίο με μονάδα μέτρησης την πίεση στην ψυχή μου, που κοντεύει να φτάσει την ψυχή μου ως το δέρμα μου, να γίνω σαν αυτούς.

Κοιτώ την τηλεόραση, συνεχίζει με τον ίδιο τρόπο να προβάλει το μήνυμά της,  μόνο που τώρα γράφει «Δεν υπάρχει νόημα». Τα μάτια μου παραξενεύονται. Η φωνή που μιλούσε στον υπολογιστή σταμάτησε προ πολλού, είμαι το ίδιο μόνος όπως πριν, όταν μίλαγε, ούρλιαζε, μιλούσε. Μόνο ο Πεσσόα έμεινε απαράλλαχτος να λέει μέσα στον νου μου με την φωνή του: «Η ζωή για μένα είναι ένα πανδοχείο όπου πρέπει να σταθώ έως ότου έρθει η ταχυδρομική άμαξα για την άβυσσο. Δεν ξέρω που θα με πάει γιατί δεν ξέρω τίποτα. Θα μπορούσα να δω αυτό το πανδοχείο σαν μια φυλακή, γιατί είμαι υποχρεωμένος να περιμένω εκεί μέσα˙ θα μπορούσα και να το θεωρήσω σαν ένα χώρο ευχάριστης κοινωνικής συναναστροφής γιατί εκεί συναντιέμαι με άλλους ανθρώπους».

Θα μπορούσα να δω την διάρκεια της ζωής σαν τον προαυλισμό των φυλακισμένων. Χωρίς ειδικά γυαλιά, μόνο με ειδικά μάτια βλέπω το συρματόπλεγμα γύρω από την γη, ναι είναι το διάστημα, και τα αστέρια οι προβολείς των φυλακίων. Η ενοχλητική και μοιραία μου αγωνία, που κυλά μέσα στους νευρώνες του εγκεφάλου μου, σαν την στάλα του ιδρώτα που τρυπά τον αυχένα μου την πιο ζεστή ημέρα του κόσμου κι η παλάμη δεν φτάνει να την συντρίψει, είναι αν ο θάνατος είναι η επιστροφή του φυλακισμένου στο κελί ή η απόδρασή του.

• Φερνάντο Πεσσόα (1888 – 1935). Πορτογάλος ποιητής.
• Τζον Κάρπεντερ (1948 – … ). Αμερικανός σκηνοθέτης, σεναριογράφος, παραγωγός, μοντέρ και συνθέτης.

Κωνσταντίνος Σύρμος

Το άρθρο Η Φυλακή εμφανίστηκε πρώτα στο Entropia Radio.

Η ποίηση, μία από τις δύο βασικές κατηγορίες του λόγου, ήταν ανέκαθεν δύσκολο να οριστεί και γι’ αυτό έχουν δοθεί διάφοροι ορισμοί ανα τους αιώνες. Σύμφωνα με τον συγγραφέα  Χόρχε Λουίς Μπόρχες, «Ποίηση είναι η έκφραση του ωραίου, διαμέσου λέξεων περίτεχνα υφασμένων μεταξύ τους». Ανάμεσα στις διάφορες τέχνες, πρώτη θέση κατέχει πάντα η τέχνη του λόγου, που αποτελεί την Τέχνη των Τεχνών, αφού κύριο όργανό της είναι η γλώσσα, το κατεξοχήν εκφραστικό μέσο του ανθρώπου. Πιο παλιά μορφή της Τέχνης του Λόγου είναι η Ποίηση που είναι και η πλέον συναισθηματική, πιο μουσική, συνεπώς και πιο ψυχική από τον πεζό λόγο και τον σκηνικό διάλογο. Η Ποίησης αποτελεί την ασφαλέστερη οδό της ψυχικής αποκάλυψης και του βίου ανθρώπων, αλλά και τόπων που έζησαν αυτοί.

Είναι ξεκάθαρη λοιπόν, η άμεση σχέση του συγκεκριμένου μνημείου με την ποίηση αφού και τα δύο, εκφράζουν με τον τρόπο τους κοινές συνισταμένες, διηγούνται ιστορίες, αφηγούνται αισθήματα. Η Ροτόντα την Κυριακή στις 13 Μαρτίου, μέσα από τις φωνές των νέων ποιητών που συμμετέχουν και τη μουσική, θα πλημμυρίσει από το φως της τέχνης, και ίσως δούμε να περνάνε από μπροστά μας, ανθρώπινες φιγούρες εποχών και χρόνων που αφήσαν το στίγμα τους, το βήμα τους, και κάτι από την ψυχή τους. Στον τόπο και στον άνθρωπο.

Το ΚΘΒΕ, στηρίζοντας τις καλλιτεχνικές δράσεις νέων δημιουργών, συνεργάζεται, για την ανάγνωση του συγκεκριμένου έργου, με πέντε νέους ποιητές της Θεσσαλονίκης, με την καλλιτεχνική επιμέλεια του ηθοποιού του ΚΘΒΕ, Γιώργου Κολοβού.

Την ομάδα των νέων ποιητών που απαγγέλουν το «Άσμα Ασμάτων» απαρτίζουν οι:  Σταυρούλα Γάτσου, Γεωργία Τρούλη, Παναγιώτης Παπαδόπουλος, Ιωάννα Λιούτσια και ο Ειρηναίος Βρούσγος, ο οποίος, καθώς βρίσκεται στην Αυστραλία, θα λάβει μέρος στην εκδήλωση με ηχογραφημένη απαγγελία (η συμμετοχή του αποτελεί και ένα σχόλιο για το νεότερο κύμα μεταναστών).

Κυριακή 13 Μαρτίου 2016/ Ώρα 20.00

Για την είσοδο στην εκδήλωση είναι απαραίτητη η επίδειξη του Δελτίου Εισόδου (ΕΞΑΝΤΛΗΘΗΚΑΝ)
Θα τηρηθεί σειρά προτεραιότητας

Νέοι ποιητές της πόλης διαβάζουν:
Σταυρούλα Γάτσου, Γεωργία Τρούλη, Παναγιώτης Παπαδόπουλος, Ειρηναίος Βρούσγος, Ιωάννα Λιούτσια.
Καλλιτεχνική επιμέλεια: Γιώργος Κολοβός
Κοντραμπάσο: Μιχάλης Σιώνας
Σταυρούλα Α. Γάτσου
Γεννήθηκε το 1976 στη Θεσσαλονίκη. Σπούδασε και εργάστηκε για πολλά χρόνια στην Γαλλία και στο Βέλγιο ως στέλεχος επιχειρήσεων και αργότερα ως εκπαιδευτικός. Δημοσιεύσεις της σε έντυπα και ηλεκτρονικά περιοδικά ποίησης ΠΟΙΗΤΙΚΗ, e-poema, staxtes, αίτιον, drunken boat (USA) και σε ανθολογίες. Η πρώτης της συλλογή «Εργαλεία πολέμου για τους αιχμάλωτους του έρωτα» κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Σαιξπηρικόν (Θεσσαλονίκη-απρίλιος 2013). “Το Παγκάκι” ποιητικό έργο σε τέσσερις πράξεις με μουσική του Βασίλη Γκότση παρουσιάστηκε στην δράση Μουσική και Ποίηση 2014/2015 στην Μουσική Βιβλιοθήκη Λίλιαν Βουδούρη του Οργανισμού Μεγάρου Μουσικής Αθηνών.Συμμετέχει σε εικαστικά project (crossart) και εκθέσεις εμπλέκοντας την ποίηση με εικόνα και την φωτογραφία. Αξιοποιεί τα ηλεκτρονικά δίκτυα κοινωνικής δικτύωσης.Είναι ραδιοφωνικός παραγωγός και ακτιβίστρια.

Γεωργία Τρούλη
Γεννήθηκε τον Νοέμβριο του 1979. Κατάγεται από την Κρήτη και ζει στην Θεσσαλονίκη. Σπούδασε στην Σχολή επαγγελμάτων Υγείας και Πρόνοιας  του Α Τ.Ε.Ι Θεσσαλονίκης, έπειτα στην Φιλοσοφική Σχολή του  Α.Π.Θ και σήμερα είναι τελειόφοιτη του της Ανωτάτης Σχολής
Καλών Τεχνών στο τμήμα Εικαστικών και Εφαρμοσμένων Τεχνών. Έχει πραγματοποιήσει τρεις ατομικές εκθέσεις και έχει λάβει μέρος  σε πολλές ομαδικές στην Ελλάδα και στο εξωτερικό ενώ ποιήματα της έχουν δημοσιευθεί σε συλλογές στην Ελλάδα και στο Εξωτερικό. Οι ποιητικές της συλλογές, Πριν εισέλθετε, βεβαιωθείτε, Σαιξπηρικόν(2013), Ακρογωνιαία πορεία στο και, Σαιξπηρικόν (2012), Μια σχετική συρραφή, Ηριδανός(2008),Τα πορτοκαλορόδινα, Ηριδανός(2008).Είναι μέλος της Ενωτικής Πορείας Συγγραφέων, της Διεθνούς Εταιρείας Λόγου και Τέχνης και του Συλλόγου Ελλήνων Ψυχολόγων.

Παναγιώτης Παπαδόπουλος
Γεννήθηκε το 1980. Έχει εκδώσει Tο Χωνί, Σαιξπηρικόν (2014). Ποιήματα του έχουν δημοσιευθεί σε περιοδικά ποίησης Τεύχος, Αίτιον, ‘Ενεκεν. Είναι ιδρυτικό μέλος του περιοδικού Αντλία και συμμετέχει και προωθεί καλλιτεχνικές εγκαταστάσεις ποίησης. Είναι ραδιοφωνικός παραγωγός και ακτιβιστής. Μέλος του εναλλακτικού, συνεταιριστικού βιβλιοπωλείου, Ποέτα.

Ειρηναίος Βρούσγος
Γεννήθηκε στην Θεσσαλονίκη το 1986. Το 1991 η οικογένειά του μετανάστευσε στην Αυστραλία. Επέστρεψε στην Ελλάδα το 1996 όπου και τελείωσε το Μαθηματικό Τμήμα του Αριστοτελείου και συνέχισε με μεταπτυχιακό στην Διπλωματία και το Εμπόριο στην Μελβούρνη. Από τον εκδοτικό Σαιξπηρικόν έχουν εκδοθεί Οι πεινασμένοι, (2015)Στα ενδιάμεσα, παραμυθία, (2013) ενώ ποίηματά του έχουν δημοσιευθεί σε έντυπα και ηλεκτρονικά περιοδικά.

Ιωάννα Λιούτσια
Η Ιωάννα Λιούτσια γεννήθηκε στην Θεσσαλονίκη το 1992. Αποφοίτησε από το τμήμα Ιστορίας-Αρχαιολογίας ΑΠΘ κι αυτή την στιγμή σπουδάζει θέατρο. Ασχολείται με το poetryslam, παίρνοντας μέρος σε διάφορα λογοτεχνικά φεστιβάλ ενώ διατηρεί στήλη στο θεατρικό περιοδικό Εξώστης. Έχει κυκλοφορήσει την ποιητική συλλογή Συνομιλίες σε Μη+ (ArsPoetica, 2013) ενώ το πρώτο της θεατρικό κείμενο Τη Μοναξιά και τους Ανθρώπους να Φοβάσαι βραβεύτηκε με το Β βραβείο Συγγραφής Θεατρικού Έργου από το ΔΗΠΕΘΕ Β. Αιγαίου(2014) το όποιο έχει παρουσιαστεί στην Θεσσαλονίκη.

http://www.ntng.gr/default.aspx?lang=el-GR&page=25

Χορηγός Επικοινωνίας Entropia Radio

Το άρθρο Το ΑΣΜΑ ΑΣΜΑΤΩΝ στη Ροτόντα – Νέοι Ποιητές σε συνεργασία με το ΚΘΒΕ – 13/3/16 εμφανίστηκε πρώτα στο Entropia Radio.