Για δεύτερη φορά σε όλη μου τη ζωή, ένα θέατρο ήταν τόσο δυνατό ώστε να σε κάνει χίλια κομμάτια και συγχρόνως να σου δίνει τόσα πολλά ώστε να ανοίγει κι άλλο το μυαλό σου, να φοβάσαι τις έντονα συναισθηματικές εικόνες και σκέψεις που σου φανερώνονται, αλλά με έναν μη άμεσα εξηγήσιμο τρόπο να μπαίνουν σε τάξη αυτές οι τρομακτικές σκέψεις, μόλις αγγίξουν το μυαλό σου,

να έρχονται και άλλες σκέψεις και να βρίσκουν και αυτές τη σειρά τους χωρίς να παλεύουν μεταξύ τους. Θέλεις να βγάλεις δυνατή κραυγή, νιώθεις ταραχή και αμέσως μετά ανασαίνεις βαθιά με μια γλυκιά ανακούφιση και φεύγεις με συναισθήματα που σε βοηθάνε να αναπτύξεις την ανθρώπινη υπόσταση σου: κατανόηση του εαυτού σου και των άλλων. Κατανόηση του τόσο δυνατού πόνου, που δεν αντέχεται και κάνει τους ανθρώπους να βασανίζονται μέσα σε σκοτάδια χωρίς άστρα, μπερδεμένοι ανάμεσα στα “θα ‘θελα”- “θα μπορούσα” – “θα ‘πρεπε” και που η κοινωνία δεν τους δείχνει ούτε τους αφήνει ποτέ να βρουν μόνοι τους το “αξίζει” που αλλάζει ματιά σε όλα τα “θα” της ζωής.

Η κοινωνία, εγώ, εσύ, αυτός, εμείς…Που με την μη επικοινωνία, μη κατανόηση, με την αδιαφορία, την κριτική, αφαιρούμε την αγάπη από ανθρώπους γεννημένους με μια ιδιαίτερη ευαισθησία και που διάφορα τραγικά γεγονότα κατά τη διάρκεια της ζωής τους, τους έφεραν να ζουν πάνω στη λεπτή διαχωριστική γραμμή μεταξύ λογικής και τρέλας, σε ένα παιχνίδι ανταγωνισμού ανάμεσα στη μια πλευρά και στην άλλη. “Άρρωστοι άνθρωποι” η ετυμηγορία και η καταδίκη στην απομόνωση με συνοπτικές διαδικασίες, μας απαλλάσει γρήγορα από το βάρος των δικών μας ανθρώπινων αισθημάτων. Μας απαλλάσει από την αγάπη. Αυτήν την αγάπη που πολύ εύκολα αφαιρούμε από τους άλλους, γιατί βγάζει δυνατή κραυγή και μας πονάει τα αφτιά, μας χαλάει την ησυχία, την ψεύτικη ηρεμία του μικρόκοσμου μας. Πόση, αλήθεια, διαφορά έχουμε με την νεαρή κοπέλα της “ΨΥΧΩΣΗΣ”; Η μόνη διαφορά είναι στον τρόπο αναισθητοποίησης. Στους “άρρωστους” είναι τεχνητή και μη επιθυμητή, και στους “υγιείς” εκούσια επιλογή.

Υπαίτιοι για αυτή την  πλούσια σε συναισθήματα παράσταση, που υπηρετεί την λέξη ψυχαγωγία σε όλη της τη σημασία, είναι η εκπληκτική ερμηνεία της ηθοποιού και ποιήτριας Σίσσυς Δουτσίου και η ατμοσφαιρική σκηνοθεσία του Τάσου Σαγρή. Οι μουσικές επιλογές, απόλυτοι χορηγοί της ψυχικής έκφρασης. Η Σίσσυ Δουτσίου σε έναν από τους πιο απαιτητικούς ρόλους, σε κάνει με την ερμηνεία της να αναρωτιέσαι πως καταφέρνει να ξεπερνάει την 80′ ψύχωση που τόσο ρεαλιστικά ζει πάνω στη σκηνή. Αλλά αμέσως μετά, αμέσως μόλις τελειώσει η παράσταση, η λάμψη που μεταδίδει το πρόσωπό της και το χαμόγελό της, σου δίνουν την απάντηση: ΜΕ ΑΓΑΠΗ

Αγγελική Σαββά – “Αναχωρήσεις”