Πώς μπορεί μια παράσταση κίνησης να εκφράσει τόσο καλά την πνευματική αλλά και σωματική ακινησία μας, περιγράφοντας την κατάσταση της σημερινής κοινωνίας, και συγχρόνως να μας γεμίσει σκέψεις, σε χρονικό διάστημα ούτε μίας ώρας;

Και όμως το κατάφερε, χάρη στην ευρηματική χορογραφία της Karma Dance Company,που την αποτελούν οι Άννα Ζούμπα, Δώρα Ζούμπα, Εύη Ζούμπα, με τις γεμάτες συναίσθημα ερμηνείες τους και με τη χορηγία της εμπνευσμένης και τέλεια εναρμονισμένης με την βαθιά ουσιαστική θεματολογία της παράστασης, μουσικής του Κωσταντή Παπακωνσταντίνου.

Προσπαθώ να ανακαλέσω στη μνήμη μου το πλήθος σκέψεων που δημιουργήθηκαν την ώρα της παράστασης, να τις βάλω σε σειρά. Σκέψεις χωρίς όρια και σύνορα, που μετακινούνταν συνέχεια, έπεφταν η μια πάνω στην άλλη, συγκρούονταν άγρια, αγκαλιάζονταν, γελούσαν, έκλαιγαν, πότε πετούσαν ψηλά όπως τα όνειρα και πότε βουτούσαν στο κενό, όπως όταν σου βάζουν εμπόδια στην “κίνησή” σου, στην πραγματοποίηση αυτών των ονείρων σου.

Δεν θα περιγράψω όμως την παράσταση, ούτε θα παραθέσω εδώ αυτούσιες όλες τις σκέψεις μου. Θα αφήσω τον κάθε ένα να δημιουργήσει ελεύθερα τις δικές του βλέποντας την, προτρέποντας όσους την παρακολούθησαν ή θα την παρακολουθήσουν, να μη μείνουν στις σκέψεις τους. Να κοιτάξουμε πώς θα καταφέρουμε να περάσουμε από τις σκέψεις στις πράξεις, τέτοιες ώστε να προσπαθήσουμε να σταματήσουμε πρώτα τα δικά μας “γαβγίσματα” και μετά των άλλων.

Και όσοι πιστεύουν ότι δεν “γαβγίζουν”, ας αναρωτηθούν το εξής:

Πως μπορούμε να δώσουμε στους άλλους να καταλάβουν ότι η κίνηση/μετακίνηση του “διαφορετικού ξένου” δεν μας απειλεί, ότι δεν είναι εχθρός μας, δεν διεκδικεί κάτι που μας ανήκει αποκλειστικά, όταν δεν δεχόμαστε να ακούσουμε ούτε την διαφορετική σκέψη του φαινομενικά “όμοιου συγκατοίκου” μας; Όταν απομονώνουμε ανθρώπους , ιδέες και πράξεις, απλά επειδή δεν είναι δικές μας, χωρίς να μπούμε στην διαδικασία να τις μελετήσουμε; Κλέβεται η σκέψη τελικά και γι’ αυτό φοβόμαστε να ακούσουμε άλλες και να εκφράσουμε τις δικές μας και έτσι αντικαταστήσαμε τα λόγια με “γαβγίσματα”; Μόνο οι φυλακισμένες…

Θα κλείσω λέγοντας ότι είναι μια παράσταση που οι τέχνες που περιέχει, κάνουν αυτό που αξίζει. Υπηρετούν την ομορφιά των αισθήσεων, της ψυχής και του μυαλού. Μετακινούν και εξελίσσουν.

Το “barking days”συνεχίζεται στο Θέατρο Αυλαία στη Θεσσαλονίκη, μέχρι τις 15 Δεκεμβρίου.

Αγγελική Σαββά – Αναχωρήσεις