Πρόσφατα έπεσε στα χέρια μου το βιβλίο του Τόμας Μάνν, “Θάνατος στη Βενετία” το οποίο και ξεκίνησα να διαβάζω γνωρίζοντας ήδη την ύπαρξη της ταινίας. Η ανάγνωσή του ολοκληρώθηκε μέσα σε μία μέρα καθώς ανέβαινα με το τραίνο στην Θεσσαλονίκη. Κλείνοντας το βιβλίο, πήρα την απόφαση να δω άμεσα την ταινία για να μπορέσω να […]
Περισσότερα →
Ο χειμερινός καιρός απαιτεί κι ανάλογες βραδινές προβολές. Γι’ αυτό το λόγο πέρασα από την ρομαντική ατμόσφαιρα του ιταλικού κινηματογράφου στα μουντά διαμάντια της Κεντρικής Ευρώπης. Μετά το τσέχικο Alois Nebel στράφηκα λίγο βορειοανατολικότερα απολαμβάνοντας ένα από τα όχι και τόσο γνωστά αριστουργήματα του πολυαγαπημένου Πολωνού σκηνοθέτη Κριστόφ Κισλόφσκι. Αναφέρομαι στη “Μικρή Ιστορία για ένα […]
Περισσότερα →
Δεν ήθελε να βλέπει πια κανέναν, τους σιχάθηκε όλους, τις επισκέψεις τους, το ενδιαφέρον τους, την υποχρέωση να τους υποδέχεται σε ένα συμμαζεμένο σπίτι, να είναι ευγενικός, απέναντι στις ανούσιες κουβέντες που του ρουφούσαν το αίμα, στις κλισέ προγραμματισμένες φράσεις και τις ανακριτικές τους ερωτήσεις, ακολουθούμενες από σαδιστικά χαμόγελά, βγαλμένα από την σιγουριά πως, σαν […]
Περισσότερα →
Σφουγγάριζε το πάτωμα κάνοντας πίσω βήματα και κινώντας την σφουγγαρίστρα ζιγκ ζαγκ, ζωγράφιζε έναν πίνακα στο πάτωμα εκείνη την στιγμή, μα δεν το καταλάβαινε. Ύστερα πήρε το πανάκι, σκούπισε ανεμικά τα βιβλία και την πρόσοψη της βιβλιοθήκης του συζύγου, πηγαίνοντας το χέρι της δεξιά κι αριστερά με φόρα σαν να αποχαιρετούσε κάποιον πολύ σημαντικό για […]
Περισσότερα →
Την βλέπω μέσα από το παράθυρό μου, νομίζω έχει πάθει κατάθλιψη, δεν εξηγείται αλλιώς. Περπατά κατά μήκος του πλέγματος που έχω στην αυλή για να στηρίζει το γιασεμί. Βρίσκεται όμως πάνω σε μια συγκεκριμένη κάθετη σωλήνα, λες και αυτή είναι το σπίτι της. Δεν πετά, ποτέ δεν πετά, όποτε γυρίσω το βλέμμα μου την βλέπω […]
Περισσότερα →
Θέλω να ξυπνήσω ενα πρωί και απο το ράδιο ν’ακούσω τις ειδήσεις με τη φωνή του Παπαγιαννόπουλου. Να τον ακούσω να λέει πως η ανθρωπότητα δεν έχει ανάγκη απο ημιαυτόματα ή αυτόματα ντουφέκια, περίστροφα, πυραύλους, μαχητικά αεροσκάφη και άρματα μάχης. Πως αυτά που ηδη υπάρχουν είναι άχρηστα και θα τα χρησιμοποιήσουμε τις απόκριες αντί για […]
Περισσότερα →
Μετά που το μόνιτορ ξέμεινε να δείχνει μόνο μια ευθεία γραμμή για πολλή ώρα. Μετά που οι χτύποι της καρδιάς σίγησαν και μαζί κάθε πόνος. Πήρε την πρώτη του ανάσα σε έναν καινούριο κόσμο. Ξαλαφρωμένος από το άγχος που είχε όσο ζούσε μήπως και πεθάνει, ελεύθερος από το βάρος των συνεπειών της κάθε πράξης του, […]
Περισσότερα →
Mr Nakayasi presents Yumi international performing and visual arts Festival, 28-29 Σεπτεμβρίου στο Υπόγειο, Μελενίκου Κωνσταντίνου 13 Yumi σημαίνει τόξο στα Ιαπωνικά. Πιό συγκεκριμένα αναφέρεται στα ασύμμετρα Ιαπωνικά τόξα που χρησιμοποιούσαν οι Σαμουράι στα χρόνια της φεουδαρχίας στην Ιαπωνία. Στους σκοτεινούς αυτούς καιρούς τα βέλη του Yumi θα πετάξουν μακριά για να ανοίξουν νέα μονοπάτια […]
Περισσότερα →
Αν δεν βγαίνει σαν έκρηξη από μέσα σου αδιαφορώντας για όλα, μην το κάνεις. αν δεν έρχεται αυθόρμητα μέσα από την καρδιά και το μυαλό σου και το στόμα σου και τα σωθικά σου, μην το κάνεις. αν χρειάζεται να μείνεις για ώρες μπροστά στην οθόνη του υπολογιστή σου ή καμπουριασμένος πάνω απ’ την γραφομηχανή […]
Περισσότερα →
Ήταν όνειρο. Διέσχισα την παραλία που άνοιγε ανάμεσα στα χρυσά βράχια, παραμέρισα τους νωχελικούς ανθρώπους – περιστέρια κι έφτασα στη σπηλιά. Σε βρήκα μέσα, σου είπα, «μη γράψεις στη γραφομηχανή, θα κάνεις θόρυβο, θα ενοχλήσεις τους ανθρώπους – περιστέρια κι η παραλία με τα βράχια θα χαθούν. Γράψε στο χέρι». (Ακούγονται ρυθμικές φωνές: «Να πεθάνει […]
Περισσότερα →