Η ποίηση, μία από τις δύο βασικές κατηγορίες του λόγου, ήταν ανέκαθεν δύσκολο να οριστεί και γι’ αυτό έχουν δοθεί διάφοροι ορισμοί ανα τους αιώνες. Σύμφωνα με τον συγγραφέα  Χόρχε Λουίς Μπόρχες, «Ποίηση είναι η έκφραση του ωραίου, διαμέσου λέξεων περίτεχνα υφασμένων μεταξύ τους». Ανάμεσα στις διάφορες τέχνες, πρώτη θέση κατέχει πάντα η τέχνη του λόγου, που αποτελεί την Τέχνη των Τεχνών, αφού κύριο όργανό της είναι η γλώσσα, το κατεξοχήν εκφραστικό μέσο του ανθρώπου. Πιο παλιά μορφή της Τέχνης του Λόγου είναι η Ποίηση που είναι και η πλέον συναισθηματική, πιο μουσική, συνεπώς και πιο ψυχική από τον πεζό λόγο και τον σκηνικό διάλογο. Η Ποίησης αποτελεί την ασφαλέστερη οδό της ψυχικής αποκάλυψης και του βίου ανθρώπων, αλλά και τόπων που έζησαν αυτοί.

Είναι ξεκάθαρη λοιπόν, η άμεση σχέση του συγκεκριμένου μνημείου με την ποίηση αφού και τα δύο, εκφράζουν με τον τρόπο τους κοινές συνισταμένες, διηγούνται ιστορίες, αφηγούνται αισθήματα. Η Ροτόντα την Κυριακή στις 13 Μαρτίου, μέσα από τις φωνές των νέων ποιητών που συμμετέχουν και τη μουσική, θα πλημμυρίσει από το φως της τέχνης, και ίσως δούμε να περνάνε από μπροστά μας, ανθρώπινες φιγούρες εποχών και χρόνων που αφήσαν το στίγμα τους, το βήμα τους, και κάτι από την ψυχή τους. Στον τόπο και στον άνθρωπο.

Το ΚΘΒΕ, στηρίζοντας τις καλλιτεχνικές δράσεις νέων δημιουργών, συνεργάζεται, για την ανάγνωση του συγκεκριμένου έργου, με πέντε νέους ποιητές της Θεσσαλονίκης, με την καλλιτεχνική επιμέλεια του ηθοποιού του ΚΘΒΕ, Γιώργου Κολοβού.

Την ομάδα των νέων ποιητών που απαγγέλουν το «Άσμα Ασμάτων» απαρτίζουν οι:  Σταυρούλα Γάτσου, Γεωργία Τρούλη, Παναγιώτης Παπαδόπουλος, Ιωάννα Λιούτσια και ο Ειρηναίος Βρούσγος, ο οποίος, καθώς βρίσκεται στην Αυστραλία, θα λάβει μέρος στην εκδήλωση με ηχογραφημένη απαγγελία (η συμμετοχή του αποτελεί και ένα σχόλιο για το νεότερο κύμα μεταναστών).

Κυριακή 13 Μαρτίου 2016/ Ώρα 20.00

Για την είσοδο στην εκδήλωση είναι απαραίτητη η επίδειξη του Δελτίου Εισόδου (ΕΞΑΝΤΛΗΘΗΚΑΝ)
Θα τηρηθεί σειρά προτεραιότητας

Νέοι ποιητές της πόλης διαβάζουν:
Σταυρούλα Γάτσου, Γεωργία Τρούλη, Παναγιώτης Παπαδόπουλος, Ειρηναίος Βρούσγος, Ιωάννα Λιούτσια.
Καλλιτεχνική επιμέλεια: Γιώργος Κολοβός
Κοντραμπάσο: Μιχάλης Σιώνας
Σταυρούλα Α. Γάτσου
Γεννήθηκε το 1976 στη Θεσσαλονίκη. Σπούδασε και εργάστηκε για πολλά χρόνια στην Γαλλία και στο Βέλγιο ως στέλεχος επιχειρήσεων και αργότερα ως εκπαιδευτικός. Δημοσιεύσεις της σε έντυπα και ηλεκτρονικά περιοδικά ποίησης ΠΟΙΗΤΙΚΗ, e-poema, staxtes, αίτιον, drunken boat (USA) και σε ανθολογίες. Η πρώτης της συλλογή «Εργαλεία πολέμου για τους αιχμάλωτους του έρωτα» κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Σαιξπηρικόν (Θεσσαλονίκη-απρίλιος 2013). “Το Παγκάκι” ποιητικό έργο σε τέσσερις πράξεις με μουσική του Βασίλη Γκότση παρουσιάστηκε στην δράση Μουσική και Ποίηση 2014/2015 στην Μουσική Βιβλιοθήκη Λίλιαν Βουδούρη του Οργανισμού Μεγάρου Μουσικής Αθηνών.Συμμετέχει σε εικαστικά project (crossart) και εκθέσεις εμπλέκοντας την ποίηση με εικόνα και την φωτογραφία. Αξιοποιεί τα ηλεκτρονικά δίκτυα κοινωνικής δικτύωσης.Είναι ραδιοφωνικός παραγωγός και ακτιβίστρια.

Γεωργία Τρούλη
Γεννήθηκε τον Νοέμβριο του 1979. Κατάγεται από την Κρήτη και ζει στην Θεσσαλονίκη. Σπούδασε στην Σχολή επαγγελμάτων Υγείας και Πρόνοιας  του Α Τ.Ε.Ι Θεσσαλονίκης, έπειτα στην Φιλοσοφική Σχολή του  Α.Π.Θ και σήμερα είναι τελειόφοιτη του της Ανωτάτης Σχολής
Καλών Τεχνών στο τμήμα Εικαστικών και Εφαρμοσμένων Τεχνών. Έχει πραγματοποιήσει τρεις ατομικές εκθέσεις και έχει λάβει μέρος  σε πολλές ομαδικές στην Ελλάδα και στο εξωτερικό ενώ ποιήματα της έχουν δημοσιευθεί σε συλλογές στην Ελλάδα και στο Εξωτερικό. Οι ποιητικές της συλλογές, Πριν εισέλθετε, βεβαιωθείτε, Σαιξπηρικόν(2013), Ακρογωνιαία πορεία στο και, Σαιξπηρικόν (2012), Μια σχετική συρραφή, Ηριδανός(2008),Τα πορτοκαλορόδινα, Ηριδανός(2008).Είναι μέλος της Ενωτικής Πορείας Συγγραφέων, της Διεθνούς Εταιρείας Λόγου και Τέχνης και του Συλλόγου Ελλήνων Ψυχολόγων.

Παναγιώτης Παπαδόπουλος
Γεννήθηκε το 1980. Έχει εκδώσει Tο Χωνί, Σαιξπηρικόν (2014). Ποιήματα του έχουν δημοσιευθεί σε περιοδικά ποίησης Τεύχος, Αίτιον, ‘Ενεκεν. Είναι ιδρυτικό μέλος του περιοδικού Αντλία και συμμετέχει και προωθεί καλλιτεχνικές εγκαταστάσεις ποίησης. Είναι ραδιοφωνικός παραγωγός και ακτιβιστής. Μέλος του εναλλακτικού, συνεταιριστικού βιβλιοπωλείου, Ποέτα.

Ειρηναίος Βρούσγος
Γεννήθηκε στην Θεσσαλονίκη το 1986. Το 1991 η οικογένειά του μετανάστευσε στην Αυστραλία. Επέστρεψε στην Ελλάδα το 1996 όπου και τελείωσε το Μαθηματικό Τμήμα του Αριστοτελείου και συνέχισε με μεταπτυχιακό στην Διπλωματία και το Εμπόριο στην Μελβούρνη. Από τον εκδοτικό Σαιξπηρικόν έχουν εκδοθεί Οι πεινασμένοι, (2015)Στα ενδιάμεσα, παραμυθία, (2013) ενώ ποίηματά του έχουν δημοσιευθεί σε έντυπα και ηλεκτρονικά περιοδικά.

Ιωάννα Λιούτσια
Η Ιωάννα Λιούτσια γεννήθηκε στην Θεσσαλονίκη το 1992. Αποφοίτησε από το τμήμα Ιστορίας-Αρχαιολογίας ΑΠΘ κι αυτή την στιγμή σπουδάζει θέατρο. Ασχολείται με το poetryslam, παίρνοντας μέρος σε διάφορα λογοτεχνικά φεστιβάλ ενώ διατηρεί στήλη στο θεατρικό περιοδικό Εξώστης. Έχει κυκλοφορήσει την ποιητική συλλογή Συνομιλίες σε Μη+ (ArsPoetica, 2013) ενώ το πρώτο της θεατρικό κείμενο Τη Μοναξιά και τους Ανθρώπους να Φοβάσαι βραβεύτηκε με το Β βραβείο Συγγραφής Θεατρικού Έργου από το ΔΗΠΕΘΕ Β. Αιγαίου(2014) το όποιο έχει παρουσιαστεί στην Θεσσαλονίκη.

http://www.ntng.gr/default.aspx?lang=el-GR&page=25

Χορηγός Επικοινωνίας Entropia Radio

Το άρθρο Το ΑΣΜΑ ΑΣΜΑΤΩΝ στη Ροτόντα – Νέοι Ποιητές σε συνεργασία με το ΚΘΒΕ – 13/3/16 εμφανίστηκε πρώτα στο Entropia Radio.

Singing Ringing Tree, Burnley, Βρετανία 

Βρίσκεται στο Lancashire και φτάνει τα 3 μέτρα σε ύψος. Είναι κατασκευασμένο από γαλβανισμένους χαλύβδινους σωλήνες διαφορετικών μηκών, με οπές στο κάτω μέρος. Όταν ο άνεμος φυσάει, τα γλυπτά παράγουν ήχους σε αρκετές οκτάβες. Ολοκληρώθηκε το 2006, δημιουργήθηκε από το East Lancashire Environmental Arts Network (ELEAN), και είναι μέρος μιας σειράς τεσσάρων γλυπτών.

Photo credit: Henry Brett/Flickr

Photo credit: deadmanjones/Flickr

Aeolus Wind Pavilion, London

Βρίσκεται στο Canary Wharf του Λονδίνου και αποτελείται από 310 σωλήνες από ανοξείδωτο χάλυβα που καταλήγουν σε ένα διπλό καμπύλο τόξο, μέσα στο οποίο μπορούν να εισέλθουν οι επισκέπτες για μια μοναδική ακουστική εμπειρία. Πολλοί από τους σωλήνες είναι συνδεδεμένοι με χορδές. Ο άνεμος προκαλεί τις χορδές να πάλλονται δημιουργώντας έναν ήχο σε χαμηλές συχνότητες. Ακόμα και τις απάνεμες μέρες, οι σωλήνες παράγουν ένα βουητό σε χαμηλές συχνότητες. Το γλυπτό δημιουργήθηκε από τον Βρετανό καλλιτέχνη Luke Jerram.

Photo credit: IanVisits/Flickr

Photo credit: IanVisits/Flickr

Sound Garden, Seattle

Βρίσκεται στην πανεπιστημιούπολη της Εθνικής Υπηρεσίας Ωκεανών και Ατμόσφαιρας (NOAA), δίπλα στο Πάρκο Warren G. Magnuson στο Σιάτλ. Σχεδιασμένο και κατασκευασμένο από τον γλύπτη Douglas Hollis κατά τη διάρκεια της δεκαετίας του 1980, διαθέτει 12 πύργους από χάλυβα που μοιάζουν με αυτούς της κινητής τηλεφωνίας, μέσα στους οποίους υπάρχουν σωλήνες εκκλησιαστικού οργάνου που παράγουν μουσική όταν ο άνεμος φυσά γύρω αλλά και στο εσωτερικό τους. Στην κορυφή τωων πύργων, οριζίντια χαλύβδινα πτερύγια, πιάνουν τον άνεμο και περιστρέφουν τους σωλήνες. Ωστόσο, λόγο της κακής τους κατάστασης, μπορεί κάποιος να ακούσει ήχουν μόνο όταν υπάρχει ισχυρός αέρας.

Photo credit: The Kozy Shack/Flickr

Sea Organ, Zadar, Κροατία

Το Όργανο της Θάλασσας βρίσκεται στην παράκτια κροατική πόλη Ζαντάρ και αποτελείται από 35 σωλήνες εκκλησιαστικού οργάνου που κρύβονται κάτω από τα πλακίδια του δρόμου.  Η αέναη κίνηση των κυμάτων και του ανέμου σπρώχνει τον αέρα μέσα και έξω από τους σωλήνες και παράγει μια ποικιλία από μουσικές νότες που μπορούν να ακουστούν καθώς κάποιος κινείται κατά μήκος της παραλίας. Το γλυπτό έγινε από τον αρχιτέκτονα Nikola Bašić ως βασικό μέρος του έργου για τον επανασχεδιασμό της νέας παραλίας της πόλης.

Photo credit: Inssimato/Flickr

Wave Organ, San Francisco

Βρίσκεται σε μια προβλήτα που σχηματίζεται στη μαρίνα του Σαν Φρανσίσκο. Σχεδιασμένο από τον καλλιτέχνη Peter Richards, σε συνεργασία με τον γλύπτη George Gonzales, αποτελείται από 25 σωλήνες εκκλησιαστικού οργάνου από PVC και σκυρόδεμα που βρίσκονται σε διάφορα υψόμετρα με το κάτω άκρο τους που εκτείνεται στη θάλασσα. Ένας συνδυασμός της παλίρροιας και των κυμάτων σπρώχνει τον αέρα μέσα και έξω από τους σωλήνες δημιουργώντας όμορφους ήχους. Λέγεται ότι ο ήχος που ακούγεται στη περιοχή, είναι λεπτεπίλεπτος, απαιτώντας από τους επισκέπτες να ευαισθητοποιήθούν για να τον ακούσουν. “Το κόλπο είναι να φτάσουμε όταν η παλίρροια είναι ψηλά, να κάτσουμε κάτω, και να το βουλώσουμε”, γράφει η RoadsideAmerica.com.

Photo credit: Allison Meier/Flickr

Blackpool High Tide Organ

Το High Tide Organ είναι 15 μέτρα ύψος και κατασκευάστηκε το 2002 ως μέρος του «The Great Promenade Show”, σειρά γλυπτών, που βρίσκονται κατά μήκος του Blackpool New Promenade στο Ηνωμένο Βασίλειο. Συνδεδεμένο με το θαλάσσιο τείχος είναι οκτώ σωλήνες που συνδέονται με 18 σωλήνες εκκλησιαστικού οργάνου κάτω από το χώρο περιπάτου.  Η καλύτερη στιγμή για να ακούσετε το High Tide Organ είναι δύο με τρεις ώρες πριν ή μετά την υψηλή παλίρροια. Σε πολύ ήρεμος ημέρες το όργανο μένει σιωπηλο. Το γλυπτό σχεδιάστηκε από τους καλλιτέχνες Liam Curtin και John Gooding.

Photo credit: Rept0n1x/Wikimedia

Funnel Wall, Dresden

Η εγκατάσταση βρίσκεται στη γειτονιά Kunsthofpassage της Δρέσδης, στη Γερμανία. Στον εξωτερικό τοίχο ενός μεγάλου μπλε κτηρίου, μια σειρά από μεταλλικούς σωλήνες και χοάνες διάφορων μεγεθών παίζουν μουσική όταν το νερό της βροχής ρέει από την οροφή προς τα κάτω στις υδρορροές.

Photo credit: Serge Bystro/Flickr

Windorgel, Vlissingen, Ολλανδία

Το Windorgel είναι ένα άλλο ηχητικό γλυπτό που βρίσκεται στην πόλη του Vlissingen ή Flushing στην Ολλανδία. Αποτελείται από διάφορους κατακόρυφα τοποθετημένους σωλήνες μπαμπού με τρύπες κατά το μήκος τους. Παράγει μια ποικιλία από ήχους, όταν ο άνεμος φυσάει. Το αρχικό μουσικό γλυπτό. χτίστηκε το 1975, αλλά κράτησε μόνο ένα χρόνο, αφού κατστράφηκε από καταιγίδα. Το δεύτερο χτίστηκε λίγο μετά την καταστροφή του πρώτου Δυστυχώς, και αυτό το δεύτερο όργανο-γλυπτό καταστράφηκε από βανδάλους το 1981 με αποτέλεσμα την δημιουργία του τρίτου και υπάρχοντος όργανου που κατασκευαστηκε το 1983.

Photo credit: Gerwin Filius/Flickr

Εκτός από αυτά τα οκτώ γλυπτά υπάρχουν πιθανώς δεκάδες μικρότερα και λιγότερο γνωστά ηχητικά γλυπτά σε όλες τις γωνιές του κόσμου. Εδώ είναι μερικά που ίσως να θέλετε να ελέγξετε:

• • Sound sculpture at Seal Point, San Mateo, California
  • Wind Harp in South San Francisco
  • The Pod in Portland, Oregon

http://www.amusingplanet.com/2016/02/8-sound-sculptures-that-lets-nature-be.html

Το άρθρο 8 γλυπτά ήχου – Όταν η τέχνη της φύσης, συναντά την τέχνη του ανθρώπου εμφανίστηκε πρώτα στο Entropia Radio.

Η περιοχή του Μάντσεστερ είναι πασίγνωστη παγκόσμια για την μουσική σκηνή της από το ’60 εως και σήμερα κυρίως για οτι έχει σχέση με rock & punk.
Κάτω από το “υπέροχο γκρί” όπως αποκαλούν οι ίδιοι κάτοικοι τον ουρανό τους, ανθίζει εδώ και κάποια χρόνια μια εξαιρετική σκηνή Jazz ιδιαίτερα χαρακτηριστική.
Ένας από τους πρωτεργάτες αυτής της σκηνής είναι ο τρομπετίστας, συνθέτης και ενορχηστρωτής Matthew Halsall.
Βαθιά επηρεασμένος από τον ήχο της τελευταίας περιόδου του John Coltrane και της προσωπικές δουλειές της συντρόφου του Alice Coltrane, ο Halsall ξεκινά να δημιουργεί παρέα με προικισμένους μουσικούς της περιοχής έναν ιδιαίτερο ήχο και μουσικά projects τα οποία προσελκύουν το παγκόσμιο ενδιαφέρον.
Δημιουργεί την δικιά του δισκογραφική εταιρεία Gondwana και αναδεικνύει μουσικούς της περιοχής όπως ο Nat Birchall, Adam Fairhall κ.α.
Στο ενεργητικό του έχει 7 προσωπικούς δίσκους. Οι τρεις πιο πρόσφατοι περιλήφθηκαν στις λίστες με τους καλύτερους τζαζ δίσκους της χρονιάς.
O Matthew Halsall επισκέπτεται για πρώτη φορά την χώρα μας για δύο μοναδικές συναυλίες 26 & 27 Φεβρουαρίου στο Duende Jazz Bar στη Θεσσαλονίκη.
Μαζί του οι βασικοί του συνεργάτες Gavin Barras στο μπάσο, Tarek Modi στο πιάνο και ο ντράμερ των Cinematic Orchestra Luke Flowers.

Χορηγός επικοινωνίας Entropia Radio

Το άρθρο Matthew Halsall Quartet – Duende Jazz Bar – 26 & 27 Φεβρουαρίου εμφανίστηκε πρώτα στο Entropia Radio.

H Θεατρική Ομάδα Enigma
παρουσιάζει:

ΚΑΤΑΣΤΑΣΗ ΜΗ ΑΝΑΣΤΡΕΨΙΜΟΣ

Μια σύγχρονη κωμωδία-σάτιρα, «Κατάσταση Μη Αναστρέψιμος», σε κείμενα των Δημήτρη Κεχαΐδη, Περικλή Κοροβέση, Γιώργου Μανιώτη και Κώστα Μουρσελά, μουσική  Κώστα Βόμβολου, από τις 15 έως τις 31 Ιανουαρίου 2016 (κάθε Παρασκευή, Σάββατο & Κυριακή στις 9:30 μ.μ.) στο Studio Aniline Dancetheatre (Πτολεμαίων 29Α, επί της στοάς).

6 χιουμοριστικές ιστορίες στη σύγχρονη Ελλάδα. 15 χαρακτήρες-άνθρωποι της διπλανής πόρτας, θύτες και θύματα, ατσίδες και κορόιδα, συμβιβασμένοι και αμετανόητοι. Μέσα από την πένα κορυφαίων Ελλήνων συγγραφέων, με εύστοχο-εύστροφο θεατρικό λόγο και διάχυτο χιούμορ, η κοινωνική ζωή, τα αδιέξοδά της, οι έμμονες ιδέες της, η μιζέρια της και τα μικροαστικά ήθη, μπαίνουν στο μικροσκόπιο.

Μια ανθρωπογεωγραφία της ελληνικής κοινωνίας που είναι στην εντατική και η κατάστασή της είναι… μη αναστρέψιμη.

Η παράσταση αποτελείται από τα μονόπρακτα: 

“Μικρή Αγγελία” του Περικλή Κοροβέση, 
“Κατάσταση Μη Αναστρέψιμος” του Δημήτρη Κεχαϊδη, 
“Σπίτι”, “Η Χαρτοπετσέτα” του Γιώργου Μανιώτη, 
“Ο Μπιντές”, “Η Μεγάλη Κομπίνα”, “Η Απαρηγόρητη Χήρα”, “Συζήτηση Περί Ματαιότητας” του Κώστα Μουρσελά.

Συντελεστές:

Σύνθεση κειμένων-σκηνοθεσία-σκηνικός χώρος: Κυριάκος Δανιηλίδης

Ενδυματολογική επιμέλεια: Ομάδα Enigma

Μουσική: Κώστας Βόμβολος

Επιμέλεια κίνησης: Νατάσσα Αραμπατζή

Φωτισμοί: Αλεξία Μουρτίδου

Τεχνική υποστήριξη: Γιώργος Κύδας
Παίζουν: Κυριάκος Δανιηλίδης, Κατερίνα Μιχάλογλου, Αλέξανδρος Παύλου, Μαρία Πρέκα, Αστερόπη Χαριτίδου.

Πληροφορίες παράστασης:

Χώρος παραστάσεων:

Studio Aniline Dancetheatre (Πτολεμαίων 29Α, επί της στοάς)

Διάρκεια παραστάσεων:
Παρασκευή 15 έως Κυριακή 31 Ιανουαρίου 2016 – κάθε Παρασκευή, Σάββατο & Κυριακή στις 9:30 μ.μ.

Τιμές εισιτηρίων:
8 ευρώ (κανονικό), 5 ευρώ (φοιτητικό, ανέργων, ΑμΕΑ, ατέλειες ΣΕΗ)

Πληροφορίες-κρατήσεις θέσεων: 6973087856

Χορηγός επικοινωνίας  Entropia Radio

Ολίτα Βουτσικάκη – “Να ‘χαμε να λέγαμε”

Το άρθρο “Κατάσταση μη αναστρέψιμος”, σύγχρονη κωμωδία/σάτιρα – Θεατρική Ομάδα Enigma εμφανίστηκε πρώτα στο Entropia Radio.

Όταν το άκουγα αυτό σε κάποιο ισόγειο- αποθήκη στο Χαϊδάρι, είχα το ποδήλατο παρκαρισμένο στο σαλόνι, μια κεραμιδόγατα στα πόδια μου, ένα ψυγείο μονίμως άδειο και μια αφίσα Παρίσι- Τέξας του Βεντερς πάνω από το κεφάλι μου. Μια Αθήνα χωρίς μετρό, βρόντα το ταμπούρλο σου αρκουδιάρη, σε αυτόν τον κόσμο τον γκρινιάρη. Το πιο κοντινό τηλέφωνο ήταν ένα τετράγωνο πιο πέρα (που κινητά τότε). Η κυρά Γιώτα έβαζε μια φωνή κάθε φορά που με καλούσαν. Λαβύρινθος και πόρτα μυστική, σκάβω στο χώμα σα σκαθάρι. Τότε ντυνόμουν στολιζόμουν και έβγαινα έξω. Εκτός αν κάποιος ερχόταν επιτόπου, για αυτοψία λέγαμε, για να δούμε αν ζούμε. Πέντε- δέκα σπίτια όλα και όλα με φίλους σε απόσταση μιας πεταλιάς, με τις επισκέψεις να είναι συχνές. Με τις τσέπες αδειανές και ένα φόβο στην καρδιά, απ΄του κόσμου τις φωνές μες τη γιορτινή βραδιά. Φοιτητικές σκέψεις, ερωτήσεις ατελείωτες, γκομενικά, συζητήσεις βαθυστόχαστες-φιλοσοφικές που τώρα μου φαίνονται αστείες-παιδικές. Ψυχολογικά τεστ του τύπου “βλέπεις μια κόκκινη πόρτα την ανοίγεις ή όχι;” μας συντρόφευαν κάθε βράδυ.

Ήρθες αχτίδα στο σκοτάδι με τα τρελλά σου γιαπωνέζικα φιλιά. Πόπ κόρν και γαριδάκια, και όλο το φθηνό κρασί του Μπάρμπα Θανάση, περιμένοντας τις κασερόπιτες του φούρνου που έβγαιναν στις 6 το πρωί. Ερωτόκριτος θα γίνω και το δράκο θα ξεκάνω. Ο μόνος Γερμανός που ξέραμε έκανε χρατσ-χράτς και έπρεπε να τον αλλάζουμε κάθε 20 λεπτά. Για σένα γράφω, δασκάλα στην Εύβοια, αρχιτεκτόνισσα στη Ρόδο που ξυπόλυτη χορεύεις στα σοκάκια τα στενα, κορίτσια απ’ το Ηράκλειο και τα Γιάννενα. Επιστήμονες στο Ινστιτούτο Λειζερ, και ερευνητές στο Δημόκριτο. Πέφτει μια ήσυχη βροχή, ήσυχη σαν θλιμμένη κούκλα, με την πιο κοντινή φίλη απο τότε άφαντη, σε ένα κοραλλένιο κήπο στο βυθό. Μου έφτιαξες τη διάθεση εσύ με την κάρτα την Χριστουγεννιάτικη από τα Χανιά, τρία παιδιά και πατέρας καπετάνιος, και για σένα που κάνεις χρυσές δουλειές με τους Ολλανδούς (ίσως τους ιπτάμενους). Φαγητό, κρασί, κρεβάτι, και τα ρούχα μας κοινά. Για σας ξενύχτισα σήμερα – σας το χρωστούσα. Ο καθένας βρήκε το δρόμο (;) του, κύλησε το ρέμα. Διασταυρώθηκαν οι δρόμοι μας, συγκρούστηκαν άγρια. Ακόμα φαίνονται οι μώλωπες από την επαφή σαν απο πάνθηρα δαγκωματιά και εγώ είμαι εδώ να τραγουδάω θάθελα να, θάθελα να’ μουν κηπουρός, το δάκρυ σου είναι το δικό μου αθάνατο νερό. Κάτι παράξενα αλήθεια σινιάλα. Και το όνομά σου ζωγραφίζει ένα φώς.

Σαν άδεια τρένα σέρνονται λόγια βιβλία κι αριθμοί θα μου πείτε, τι σε έχει πιάσει, αναπολείς ή ρομαντζάρεις; Πες το και έτσι και αυτό σωστό είναι. Και τι έγινε δηλαδή, άνθρωποι είμαστε παραξενιές κουβαλάμε. Απόκληρο με είπες μια βραδιά και μου έμεινε για πάντα η ρετσινιά. Μια μέρα μετά… Σε γιορτάσαμε όλοι μαζί. Μόνο αυτό μας έμεινε σαν οικογένεια να κάνουμε. Τι να είναι αυτό που με κουρδίζει, για ποιο παιχνίδι τη ζωή μου προορίζει…

Ο δίσκος ‘’τα μπαράκια’’ του Βαγγέλη Γερμανού βγήκε το 1981 σε παραγωγή του Διονύση Σαββόπουλου. Περιέχει 12 κομμάτια, έξι σε κάθε πλευρά.

Πλευρά Α                                                                     
1. ΣΕ ΘΕΛΩ
2.ΤΟ ΓΡΑΜΜΑ
3.ΤΡΟΧΙΑ
4. ΑΝΟΙΞΙΑΤΙΚΗ ΒΡΟΧΟΥΛΑ
5. ΜΙΚΡΟ
6. Ο ΑΠΟΚΛΗΡΟΣ
Πλευρά Β.
1. Η ΣΗΜΑΔΟΥΡΑ
2. ΕΙΣ’ ΕΝΑΣ ΔΙΑΒΟΛΟΣ
3. ΜΑΣΚΕΣ
4. Ο ΚΗΠΟΥΡΟΣ
5. Η ΜΠΑΝΙΕΡΑ
6. ΜΟΥΡΜΟΥΡΙΣΜΑΤΑ

Στο εξώφυλλο ένας Γερμανός με μαλλιά στυλ Γαρδέλης να περπατάει σε ένα θολό, αβέβαιο αυτοκινητόδρομο το βράδυ, σα να βγαίνει για περίπατο στα φώτα και σε κάποιου φίλου το σπίτι να τρέχει να κρυφτεί.

*(Η φωτογραφία είναι τραβηγμένη σε πάρκο στο Αιγάλεω μετά από βροχερό πρωινό με την θρυλική (αναλογική αννοείται) Zenith εκεί κάπου το 1993).

Δεν είναι τίποτα σαν πρώτα, και ήρθε ένας μάγος και άλλαξε το σκηνικό…

Θοδωρής Λάλος – visual artist

Το άρθρο Kαι ήρθε ένας μάγος και άλλαξε το σκηνικό εμφανίστηκε πρώτα στο Entropia Radio.

Ο “ταξιδευτής” Γιώργος Αβραμίδης, μέσα στη χρονομηχανή της μουσικής, πότε σαν “Επισκέπτης” στο παρελθόν αλλά και στο σήμερα με την νέα μπάντα του Γιάννη Αγγελάκα, πότε σαν ιδρυτής και συμμετέχων σε ενεργά μουσικά σχήματα (Εκμέκ, Tuflon, κ.α.), πότε σαν συνεργάτης σε δουλειές άλλων καλλιτεχνών, εκφράζει τον ψυχικό του κόσμο με τη δεύτερη προσωπική δημιουργία του “Voyager”, με την τρομπέτα πάντα στο χέρι σε όλο το ταξίδι στον χωροχρόνο. Αυτήν την τρομπέτα, που όταν τον ακούς να παίζει, είσαι σίγουρος ότι την κρατούσε από τη στιγμή που γεννήθηκε.

Καλεσμένος μου στις 7 Δεκεμβρίου ’15 στο στούντιο του Entropia Radio και στην εκπομπή “Αναχωρήσεις“, παρουσιάστηκε για πρώτη φορά ολόκληρος ο δίσκος “Voyager“, λίγο πριν την παρουσίαση του ζωντανά στη σκηνή. Hχοχρώματα, που με βάση την jazz απλώνονται και σε άλλα ακούσματα, μπλέκουν όμορφα και δημιουργούν έναν μουσικό πίνακα, που όπως κάθε αυθεντικό έργο τέχνης, έχει την δική του ξεχωριστή ανένταχτη προσωπικότητα. Εξυπηρετεί μόνο έναν ενταγμένο σκοπό. Την ψυχική έκφραση και το μοίρασμά της, την επικοινωνία της, με τον κόσμο που την αντιλαμβάνεται, την αγαπά και την αναζητά.

Ο Γιώργος Αβραμίδης έχει δείξει τόσο με τον πρώτο του δίσκο “Protocol“, όσο και τώρα με τον δεύτερο “Voyager“, ότι όχι μόνο “ταξιδεύει” ο ίδιος σε υπέροχους δρόμους δημιουργώντας, αλλά μας δίνει την ευκαιρία να παρασυρθούμε κι εμείς σε αυτές τις διαδρομές, προσφέροντάς μας το καλύτερο όχημα: τη μουσική του.

Ο ιδιαίτερης αισθητικής αυτός δίσκος, δεν σταματά στη μουσική, αλλά επεκτείνεται και στην εικαστική αισθητική του όπου την επιμελήθηκε όπως ακριβώς του αρμόζει ο Αχιλλέας Μεσάικος, καθώς ακόμα και το εικαστικό του κομμάτι είναι όπως ακριβώς και το μουσικό, είναι ταξίδι βασισμένο στο ταλέντο και στην ομορφιά του συναισθήματος.

Ο “Voyager” στο σύνολο του, είναι ένα ταξίδι φτιαγμένο από την ψυχή του Γιώργου Αβραμίδη, με βοηθούς άξιους συνεργάτες του, φίλους και μουσικούς, και συνεπιβάτες όλους εμάς.

Τον ευχαριστώ για τη συμμετοχή του στην εκπομπή αλλά και για τη συνολική προσφορά του στη μουσική.

Στο παρακάτω βίντεο, μπορείτε να παρακολουθήσετε ολόκληρη τη συνέντευξη

Αγγελική Σαββά – “Αναχωρήσεις”

Το άρθρο “Voyager” του Γιώργου Αβραμίδη – Η μουσική του όχημα, στο ταξίδι του νου εμφανίστηκε πρώτα στο Entropia Radio.

Ομαδική Έκθεση του Συλλόγου Εικαστικών Καλλιτεχνών Αποφοίτων Σχολών Καλών Τεχνών

SEX S.O.A.P (Specific Object Access Protocol)

Για τη νέα χρονιά ανοίγουμε με μουσικές εκδηλώσεις. Τη Πέμπτη 7 Ιανουαρίου στις 20:00 Ο μουσικός και sound artist Λάζαρος Αποκατανίδης εμπνέεται από το περιβάλλον της έκθεσης, από την πρώτη ανάγνωση των αισθητικών ερεθισμάτων που δέχεται από το χώρο. Η «Τράπεζα» που δημιουργήθηκε για να φέρει τα έργα των καλλιτεχνών, επιμήκης, σχεδόν εργαστηριακή, διασπά την αυστηρότητά της με τις αργές εναλλαγές των χρωμάτων του ήπιου φωτός το οποίο διατρέχει ενοποιητικά τα έργα. Οι ήχοι φυσικού περιβάλλοντος της εγκατάστασης video που προβάλλεται στον τοίχο, αντιθετικοί και αυτοί με την αυστηρότητα της επιφάνειας της Τράπεζας, ενισχύουν την ambient ατμόσφαιρα του φωτός. Ο μουσικός θα δημιουργήσει ένα ανάλογο ηχητικό περιβάλλον, συλλέγοντας επί τόπου ήχους που παράγουν κάποια έργα, τους οποίους θα επεξεργαστεί ηλεκτρονικά και θα εξελίξει σε συνδυασμό με τον ήχο της κιθάρας. Με τη σύνθεσή του θα επιδιώξει να αποδώσει ηχητικά τον τρόπο που το φως επενεργεί αισθητικά στον εκθεσιακό χώρο.

Τη επόμενη Παρασκευή 15 Ιανουαρίου στις 19:00 σε συνεργασία με τον entropia radio, www.entropiaradio.gr θα παρουσιάσουμε δυο μουσικα ντουέτα, ένα με παραδοσιακή μουσική της Μικράς Ασίας, με τους Δημήτρη Βασιλειάδη – Κανονάκι (Λωξάνδρα, Selanik3), και Κώστα Παπαγιαννίδη – Ούτι (Selanik3).

Το δεύτερο με σύγχρονη μουσική με τους Εύα Ντούρου – Θέρεμιν (Johhny Carbonaras, Super Stereo), και Θανάση Dzingovic – ηλεκτρική κιθάρα, (B Movies, Super Stereo, Tuflon, Γ.Χαρούλης, Global live). Για την εκδήλωση αυτή χορηγός μουσικής υποστήριξης είναι ο ραδιοσταθμός Entropia Radio, www.entropiaradio.gr, κι ευχαριστούμε την υπεύθυνη του Αγγελική Σαββά.

Στην έκθεση Ο Σύλλογος Εικαστικών Καλλιτεχνών Αποφοίτων Σχολών Καλών Τεχνών παρουσιάζει τη νέα του έκθεση με θέμα SEX S.O.A.P. (Specific Object Access Protocol).

23 καλλιτέχνες δημιουργούν καλλιτεχνικά Αντικείμενα αναζητώντας διαύλους πρόσβασης στην συγκεχυμένη διάσταση του Σεξ και των αισθήσεων καθώς αντανακλώνται στον παραμορφωτικό καθρέφτη της εποχής μας. Με ποικίλες αισθητικές προσεγγίσεις και διάφορα εκφραστικά μέσα οι καλλιτέχνες επιχειρούν να σχολιάσουν και να προκαλέσουν τη μουδιασμένη και χειραγωγημένη ζωτική ορμή, δημιουργώντας μικρά καλλιτεχνικά έργα ως ψηφίδες συλλογικότητας, ενώ στην ομαδική εγκατάσταση μιας ιδιότυπης Τράπεζας καταθέτουν αισθητικά και συναισθηματικά εξειδικευμένα αντικείμενα πρόσβασης στο ερωτικό Πρωτόκολλο.

Τα έργα που παρουσιάζονται είναι μικρής κλίμακας και διαφορετικές τεχνικής ενώ πωλούνται σε προσιτές τιμές, με στόχο την προβολή και την προώθηση αυθεντικών και μοναδικών καλλιτεχνικών έργων στο κοινό της Θεσσαλονίκης αλλά και ευρύτερα. Συμμετέχουν οι καλλιτέχνες: Ζέφη Αθανασοπούλου – Μυρτώ Βουνάτσου – Λούσυ Γαβριηλίδου – Σύνθια Γεροθανασίου – Τάτη Δουβάνα – Ιωάννα Καζάκη – Πέπη Καραγιαννάκη – Θοδωρής Λάλος – Γιώργος Λεπίδας – Ευαγγελία Μοβσεσιάν – Ειρήνη Μπάκα – Δημήτρης Μπελογιάννης – Χρήστος Παπανικολάου-Μαρία Παπατζέλου – Ζωγραφιά Ποπώλη – Αγγελική Τριαντοπούλου – Ζωή Τσιλβελή – Ράνια Φραγκουλίδου – Βίκυ Μπουκόνη – Χρήστος Μυλωνάς – Στέλιος Ντεξής- Κατερίνα Ξυπολύτου -Στέλλα Παπαδοπούλου Μέρος των εσόδων θα διατεθεί για την οικονομική ενίσχυση των προσφύγων στην Ειδομένη. Επιμέλεια Έκθεσης: Στέλιος Ντεξής, Σύνθια Γεροθανασίου, Μυρτώ Βουνάτσου.

VLASSIS ART GALLERY

ΒΕΡΟΙΑΣ 6 ΑΝΩ ΛΑΔΑΔΙΚΑ

• 6972 282438,  ✉ vlassisart@yahoo.com

ΔΙΑΡΚΕΙΑ:    14 / 12 / 2015 – 15 / 01 / 2016

ΩΡΕΣ ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΑΣ:

http://vlassisartgallery.blogspot.gr/

https://www.facebook.com/VlassisArtGallery

vlassisart@yahoo.com

Το άρθρο SEX S.O.A.P – Ομαδική Έκθεση του Συλλόγου Εικαστικών Καλλιτεχνών Αποφοίτων Σχολών Καλών Τεχνών – Μουσικές εκδηλώσεις 7 & 15 Ιανουαρίου εμφανίστηκε πρώτα στο Entropia Radio.

Ο Χρήστος Γερμένογλου επισκέφτηκε το στούντιο του Entropia Radio και την εκπομπή “Μονοπάτια” στις 1/12, καλεσμένος του Νικόλα Σκορδά. Το αποτέλεσμα ήταν μια 3ωρη όμορφη συζήτηση, για τις προσωπικές δημιουργίες, συνεργασίες και εμφανίσεις αυτού του ταλαντούχου καλλιτέχνη, αλλά και για την έννοια στο νου και στην πράξη της μουσικής ιδέας που ονομάζεται Jazz. Μια συζήτηση που ευχαρίστησε και ικανοποίησε και τους γνώστες ακροατές, αλλά και αυτούς που βρίσκονται στο στάδιο της μελέτης-γνωριμίας με το συγκεκριμένο μουσικό είδος.
Τον ευχαριστούμε πολύ για τη συμμετοχή του.

Στο παρακάτω βίντεο μπορείτε να ακούσετε όλη την συνέντευξη

Το άρθρο Χρήστος Γερμένογλου – Jazz προορισμοί, αντιλήψεις και εμβαθύνσεις εμφανίστηκε πρώτα στο Entropia Radio.

Βαγγέλης Γεωργίου
(Πυρηνικός Ιατρός)

ΜΑΝΟΣ ΧΑΤΖΙΔΑΚΙΣ
(Ξάνθη 23 Οκτωβρίου 1925 – Αθήνα 15 Ιουνίου 1994)

Η ΛΙΠΟΘΥΜΙΑ ΤΩΝ ΛΕΞΕΩΝ ΠΑΝΩ ΣΕ ΠΕΝΤΕ ΓΡΑΜΜΕΣ

Θέλω να φλυαρήσω αλλά οικοδομημένα, σε μιαν αυθαίρετη – αν θέλετε – διαδρομή συλλογισμών και συμπερασμάτων, όπου οι λέξεις που θα μεταχειριστώ, θα μιλάν για τις λέξεις που δεν τολμώ να μεταχειριστώ και που, τέλος, δεν πρόκειται να ολοκληρώσουν ένα θέμα, ένα κείμενο, που να φωτίσει εσάς που θα μ’ ακούσετε περισσότερο απ’ όσους δεν μ’ ακούσουν.

Τότε θα πείτε, γιατί μιλώ. Γιατί δεν έχει νόημα να σου λένε μίλησε κι εσύ να μη μιλάς – πρώτον. Δεύτερον, γιατί είναι πειρασμός ν’ αποφασίσεις να μιλήσεις χωρίς να ’χεις να πεις κάτι σοφό ή διαφωτιστικό ή κάτι τέλος πάντων που να σου καίει τα σωθικά και να πρέπει με κάθε τρόπο να ειπωθεί στους άλλους. Και τέλος, γιατί μ’ ενθουσιάζει η ιδέα να μιλήσω για λέξεις, που ξαπλώνουν με ηδυπάθεια για να παντρευτούν τους ήχους, ειδικά τακτοποιημένους κι αποκλειστικά συνταιριασμένους γι’ αυτές.
Εδώ πρέπει ν’ αποκαλύψω πως όταν οι λέξεις έρχονται σ’ επαφή μ’ αυτό που λέμε Μουσική, πριν απ’ όλα λιποθυμούν, ξαπλώνουν, παραδίδονται και χάνουν κάθε από φυσικού τους ενέργεια, κίνηση, ζωή. Κι ύστερα αρχίζει η περιπέτεια της μελωδίας. Πρέπουσας ή απρεπούς. Κατάλληλης ή ακαταλλήλου.
Εγώ όμως θα σας μιλήσω για την πρέπουσα και κατάλληλη. Γι’ αυτήν που θα ταιριάξει άρρηκτα με τις λέξεις, έτσι που δύσκολα θα τις διαβάζει κανείς μετά, χωρίς ν’ αργοκυλά στον νου του το μελωδικό τους ντύσιμο. Μια και η λέξη όταν την πολιορκεί η Μουσική, λούζεται την παρθενική της χάρη και δίχως δική της ρυθμική αγωγή, μένει γυμνή έτσι καθώς ξαπλώνει στο κρεββάτι των «πέντε γραμμών», για να την κάνει δική του ο μουσικός.
Απορρίπτει τη σκόνη από την καθημερινή της χρήση και ξαναπαίρνει την αρχική της πρόθεση, τη δύναμη της καταγωγής της. Για να συζευχθεί η λέξη με τη Μουσική, οφείλει να περάσει μεσ’ απ’ την κάθαρση της ποιητικής θεραπείας. Να αποκτήσει ποιητική υπόσταση – που σημαίνει, να ξαναβρεί αυτή την προαναφερθείσα «παρθενική χάρη» και ν’ αποκαλυφθεί καινούργια, απρόοπτη, έτσι καθώς θα τοποθετηθεί πλάι σε άλλες καινούργιες κι απρόοπτες αναγεννημένες λέξεις. Γιατί – ο Ζίντ λέει – δεν υπάρχει μεγαλύτερο εμπόδιο στην ευτυχία απ’ την ανάμνησή της. Το ίδιο και με τη λέξη. Τίποτα πιο άχρηστο κι οδυνηρό για μια καινούργια της παρουσία απ’ την ανάμνηση των χρήσεών της. Η Ποίηση ξέρει να τη θεραπεύει. Εκείνη μόνο την αποκαλύπτει και τότε μόνο η Μουσική την δέχεται για σύντροφο παντοτινό. Η λέξη, είπαμε, πριν συζευχθεί τον ειδικώς τακτοποιηθέντα ήχο, γίνεται άμορφο σχήμα, σύνολο συλλαβών και φωνηέντων. Όμως σαν φράση-στίχος, σαν μια γραμμική σειρά λέξεων, διατηρεί τον εσωτερικό ρυθμό της και οφείλει να τον διατηρήσει και η Μουσική. Κάθε αυθαίρετο ρυθμικό πλησίασμα της Μουσικής, που δεν παίρνει υπ’ όψη της την εσωτερική ρυθμική αγωγή του στίχου, κινδυνεύει να καταλήξει σε μιαν αταίριαχτη και προδομένη συνουσία. Κι έτσι παρουσιάζεται αυτή η ιδιότυπη αντίθεση λέξης και στίχου, στη μουσική τους μεταμόρφωση. Ενώ η λέξη οφείλει να ξαναρυθμιστεί απ’ τα «εξ ων συνετέθη», η φράση-στίχος διατηρεί τον εσωτερικό ρυθμό της και τοποθετείται μες στη Μουσική, με μια αντίστοιχη ή σχετική ρυθμική μορφή.
Και με τη λέξη ξαναγεννημένη και τοποθετημένη σε μια ειδική αλλά πέρα για πέρα σχετική ηχητική σειρά, αρχίζει το τραγούδι. Μπορεί όμως να υπάρχει ένα τραγούδι χωρίς λέξεις; Σε μια πρώτη σκέψη, όχι, δεν είναι δυνατόν. Όμως ο Μπρασένς λέει στο τραγούδι του «Η ομπρέλλα»:

Κάτω απ’ τη σκέπη μιας μικρής ομπρέλλας
τι τρυφερό που είναι το τραγούδι της βροχής.

Αυτό το περιβόητο τραγούδι της βροχής την ώρα που τ’ ακούς, βάζεις εσύ τις λέξεις – όποιες διαλέγεις, όποιες ταιριάζουν με τα αισθήματά σου εκείνης της στιγμής. Αν είσαι λυπημένος, γίνεται το τραγούδι της βροχής θλιμμένο. Αν είσαι θυμωμένος, γίνεται θυμωμένο^. κι αν είσαι αισιόδοξος, χαρούμενος, το ίδιο κι η βροχή. Ένα τραγούδι που διαρκεί όσο τ’ ακούς, όσο το σχηματίζεις. Μετά εξαφανίζεται μες στη βροχή. Η λέξη παύει να υπάρχει μετά τη στιγμή που πραγματοποιείται το τραγούδι. Το ίδιο κι ο ήχος ο ειδικός που ταίριαξε στις λέξεις που γεννήθηκαν με τη βροχή. Δηλαδή η ίδια η βροχή. Ποιός είναι ο ιδιοκτήτης της πνευματικής ιδιοκτησίας αυτού του αποτελέσματος; Ποιοί θα εισπράξουν ποσοστά απ’ την δημόσιά του εκτέλεση την ώρα της βροχής; Και σύμφωνα με του καιρού μας το σκεπτικό, δεν υπάρχει τραγούδι αν δεν υπάρχουν δικαιούχοι. Ας λέει ο Μπρασένς: «Κάτω απ’ τη σκέπη μιας μικρής ομπρέλλας, πόσο τρυφερό είναι το τραγούδι της βροχής». Αυτό το τραγούδι, γεννήθηκε απ’ τη βροχή και πήγε στη βροχή.

Μα ας γυρίσουμε στη λέξη και στις συνθήκες που επιβάλλονται για να συνυπάρξει μ’ ένα μελωδικό σχήμα έτσι που να σχηματισθεί ένα τραγούδι. Μιλήσαμε για την ανάγκη της ποιητικής θεραπείας της λέξης από τη σκόνη της καθημερινής χρήσης. Αλλά δεν είπαμε και για τις λέξεις που είναι από τη φύση τους οριστικά χαμένες για τον κόσμο του τραγουδιού. Κι αυτό οφείλουν να το γνωρίζουν οι δημιουργοί ή, καλλίτερα, οιαναδημιουργοί – συντελεστές του τραγουδιού. Και ο Μπρασένς λέει σε μια συνέντευξή του: «Φεγγάρι ναι, σελήνη αστροναυτών όχι. Δεν χωράνε στο τραγούδι αυτές οι λέξεις, όπως δεν χωράνε οι λέξεις αεροπλάνο, αυτοκίνητο, στιλό. Κι αν θέλω να μιλήσω για το φως, ποτέ μου δεν θα πω τη λέξη λάμπα. Θα πω κερί, φανάρι». Και κάτι ακόμα που οφείλουν να το νοιώσουν οι νεώτεροι «συνθέτες» της αριστερής ιδιαίτερα παράταξης. Αν είναι δυνατόν ποτέ να το νοιώσουν, να το αντιληφθούνε. Λέει ο Μπρασένς: «Η ζωή στις πολυκατοικίες, η εργατική πάλη είναι πράγματα πολύ ενδιαφέροντα. Μόνο που δεν γίνονται τραγούδι». Δεν το λέει μόνο ο Μπρασένς. Το λέει το ίδιο το τραγούδι. Γιατί ο μελωδός μοιάζει να λέει σαν τον  Έζρα Πάουντ, ή μάλλον παραφράζοντας τον ΄Εζρα Πάουντ: «Εγώ θα πάω στο δάσος για να βρω τις λέξεις στεφανωμένες με πασχαλιές. Εγώ θα βαδίσω στο ξέφωτο για να πλησιάσω την πομπή των παρθένων-λέξεων, να τις στεφανωθώ».
Ο μελωδός είναι ο ιεροφάντης των Θεών, ο εκπρόσωπος των ανθρώπων, που μεριμνά ασκούμενος να εκμαιεύσει και να εκφράσει την ευαισθησία του καιρού, κι όχι να κολακεύσει τις συνήθειες καιρών μα και μαζών. Γι’ αυτόν, ένα τραγούδι είναι ιερό κείμενο που περιέχει τας γραφάς, τας εντολάς μα και τα μέλλοντα. Κι ύστερα μεθυσμένος θ’αποθάνει. Σαν τον Λι Πο, που ζητούσε ν’ αγκαλιάσει ένα φεγγάρι μέσα στο Κίτρινο Ποτάμι. Και πνίγηκε.
Το κύρος των ήχων και των λέξεων να μη χαθεί – είναι μια άλλη προσταγή του τραγουδιού. Το κύρος των ήχων κινδυνεύει σαν πλησιάζουνε τη λέξη εγωιστικά. Όπως και η λέξη, όταν δεν παραδίδεται ελεύθερη να πάρει την καινούργια της μορφή, αλλά παραμένει άκαμπτη και δύσκολη στη σύζευξή της με τη Μουσική.
Για το κύρος των ήχων, υπάρχει μια ολόκληρη χρονική περίοδος που κάλυψε με ανυποληψία τις προσπάθειες των μελωδών, μες στις αυθαίρετες προσπάθειές τους. Όταν η Τέχνη της Μουσικής άρχισε να χωρίζεται σε σοβαρή και λαϊκή. Στις αρχές του αιώνα, που η προβληματική του μελωδού δεν ήταν το ποιητικό κείμενο αλλά ο εφευρετικός συνδυασμός καινούργιων ήχων και η φωνή έγινε ένα επί πλέον όργανο της ορχήστρας. Στην πρώτη εικοσιπενταετία του αιώνα μας. Οι δωδεκάφθογγοι. Με τα μεγάλα διαστήματα και τις φωνητικές ακροβασίες που είχαν σκοπό όχι την σύζευξη με τη λέξη αλλά την κάλυψη των ήχων με συλλαβές. Έτσι, για να μην λέει το στόμα μόνο φωνήεντα.
Για το κύρος των λέξεων πάλι, μέσα σ’ ένα τμήμα ποιητικού κειμένου και για τη μουσική επιλογή τους, έχουμε ένα παράδειγμα. Ένα εξαίσιο, ξαφνικό και τολμηρό ποιητικό δείγμα απ’ την Ακολουθία του Κοσμά του Αιτωλού. Ο «Οίκος», έτσι ονομάζεται το τμήμα της Ακολουθίας, αρχίζει:

Των Αποστόλων μιμητής
και Εκκλησίας στύλος
των Ιερέων καλλονή
και των Οσίων τύπος
(ως κοινωνήσας των αγώνων αυτοίς)
Ιεροµάρτυς αναδέδειξε.

Κάδε εκκλησιαστικός μουσικός, αλλά και κάδε λο­γικός, θα βασιζότανε στο ρήµα αναδέδειξε. Στον.τε­λευταίο στίχο: «Ιεροµάρτυς αναδέδειξε». Αλλά εδώ έχουμε και µια πρόσθετη αίσθηση, πέρα απ’ τη λογική σύνδεση κι ερμηνεία του ιερού κειμένου. Τη σύγχρονη αίσθηση των λέξεων «καλλονή» – «στύλος» – «τύπος» _ «μιμητής», όπου η φθορά τους βοηθά να µας δημιουργηθεί µια μοναδική εντύπωση έτσι καθώς είναι συζευγμένες µε τις παραδοσιακά εκκλησιαστικές λέξεις. Των Αποστόλων – μιμητής. Της Εκκλησίας – στύλος. Των Ιερέων – καλλονή. Και των Οσίων – τύπος. Άραγε είταν µια έμπνευση, γέννημα τύχης και τόλμης ή µια στον και­ρό της λογική διαδικασία φραστική, που συνδυάζει µνή­µη και λεκτική λειτουργία; Πιστεύω στην τόλµη του κειμένου και στην διαχρονική ποιητικότητά του µες απ’ τις ευτυχείς και εμπνευσμένες αυτές συζεύξεις. Είναι ποτέ δυνατόν ο µελωδιστής και νόµιµος βιαστής αυτού του κειμένου να τις αγνοήσει και να ρίξει το βάρος στο λογι­κό αναδέδειξε του Ιεροµάρτυρος; Αυτό το «αναδέδει­ξε» γίνεται δευτερεύον – θα ‘λεγεν ο Καβάφης. Ή µάλλον γίνεται επίλογος, για να καλύψει, να τελειώσει, τα όσα ο Ιεροµάρτυς αναδέδειξε.
Η πρέπουσα μουσική σύζευξη του κειμένου αυτού, μπορεί να γίνει πρέπουσα χωρίς να είναι και η κατάλλη­λος. Στον καιρό µας, κάδε εκδοχή μπορεί να υποστηρι­χθεί µέσω της καταλλήλου μουσικής. Και το συμπέρασμα διατυπώνεται καλλίτερα έτσι: Και η κατάλληλη μουσική, μπορεί και να µην είναι η πρέπουσα, αρκεί να θεµελιώνει την επιδιωκόμενη εκδοχή. Αυτήν που επι­ζητεί ο βιαστής κι ερμηνευτής-συνθέτης. Αν και για να επιδιώξεις σ’ ένα κείμενο μια ιδιότυπη προσωπική ερμηνεία, χρειάζεται πρώτ’ απ’ όλα να διαθέτεις μια προσωπική άποψη για το θέμα που κυριαρχεί ή διαπερνάει το ποίημα. Κι ακόμα, να διαθέτεις μιαν επίσης ιδιότυπη και προσωπική γλώσσα στη Μουσική. Με δυο λόγια χρειάζεται, να ’σαι λιγάκι … ιδιοφυής. Διαφορετικά, είναι αλήθεια, ακόμα και την ορθόδοξη ερμηνεία αν χειριστείς, πάλι αδιάφορος θα ‘σαι κι ως προς το ποίημα κι ως προς τη Μουσική και ως προς το μελωδικό σου αποτέλεσμα. Πολλές φορές, όσον καιρό δουλεύω ένα ποιητικό κείμενο, μερόνυχτα μ’ απασχολούν οι λέξεις ή μια λέξη καθοριστική για την πορεία του στίχου. Και μου ‘ρχονται στον νου τρεις στίχοι από μια ωδή του Κάλβου:

Αυτού, του Ομήρου εδίδασκες
τα δάκτυλα να τρέχουσι
με την ωδήν συμφώνως.

Αυτό το «να τρέχουσι με την ωδήν συμφώνως», είναι νομίζω και η ουσία αυτής της γαμήλιας τελετής, όπου συνβρίσκονται λέξη και μελωδία, συνθλίβοντας και οι δυο την αυταρέσκειά τους και την ανεξαρτησία τους, καθώς υπηρετούν μια καινούργια αίσθηση «ζωής» που με την επιβολή της, καταφέρνει να εξαφανίσει την καταγωγή και το ανεξάρτητο περιεχόμενο των γεννητόρων. Αυτό το «να τρέχουσι με την ωδήν συμφώνως» είναι ασφαλώς η διαδικασία. Το τραγούδι, είναι το αποτέλεσμα με την καινούργια ζωή και με το φορτισμένο περιεχόμενο και των δυο παραγόντων που το γέννησαν. Ενώ παράλληλα, επέρχεται η εξουδετέρωση των συζευχθέντων και η αδυναμία να σταθούν σαν ανεξάρτητοι και χωριστοί παράγοντες. Το μελωδικό σχήμα μόνο του, υποβάλλει τη λέξη. Και η λέξη μόνη της υποβάλλει τη μελωδία.

Ένα μεγάλο ερώτημα απομένει. Το πώς μια τέλεια σύζευξη λέξης και μουσικής γίνεται μια καινούργια τρίτη ζωή, πέρ’ απ’ τη λέξη πέρ’ απ’ τη μουσική, με την ενεργητική συμπαράσταση της ανθρώπινης φωνής.
Και είναι δυνατόν ένα αποτέλεσμα μισό, ένα αποτέλεσμα άτεχνο, εφήμερο, να υποτάξει την ανθρώπινη φωνή; Πώς θ’ αντιδράσει η φωνή; Θα μεταβιβάσει, θα εκπέμψει το μήνυμα ή θα σωπάσει ή θα μπερδευτεί; Κι αν μπερδευτεί, είναι από υγεία, μπροστά στον βιασμό από μια ανεπιθύμητη άστοχη μουσική, ή από σοφία, για ν’ αποκρύψει απ’ τ’ αυτιά των ασεβών αυτό το θεϊκόν, που η Τέχνη το κρατά εις τους αιώνες μυστικό; Και για παράδειγμα: Μια Κυρία θέλει να τραγουδήσει. Είναι όμορφη και κρατά στο χέρι της τριαντάφυλλα κομμένα από τον κήπο της. Βρίσκει συνθέτη, βρίσκει στιχουργό και της γράφουν τραγούδια όμορφα, ευγενικά και εκπαιδευτικά. Πάει να τα πει, πάει να τα τραγουδήσει^. όμως τα λόγια μπερδεύονται στο στόμα της, κατρακυλάν μες στα τριαντάφυλλα, αυτά μαδάν και χύνονται, σκορπίζονται στο δάπεδο. Καταστροφή. Δεν βγήκε ούτ’ ελάχιστη φωνή από το στόμα της Κυρίας, και το αποτέλεσμα των τραγουδιών – είτανε όμορφο, ευγενικό και επί πλέον εκπαιδευτικό; – έμεινε δια παντός ένα αιώνιο μυστικό, τόσο που να ρωτάει κανείς: Υπήρξεν η Κυρία αυτή, υπήρξαν τα τραγούδια της, ή είταν αποτέλεσμα μύθου και φαντασίας, καθώς κι όλα τα λόγια, οι λέξεις, που κύλησαν στο δάπεδο και χάθηκαν οριστικά;
Έγινε τάχα ο γάμος ο τελειωτικός, ο επιτυχής των στίχων και της μουσικής – των στίχων δια της καταλλήλου μουσικής -, ή είταν μια πρόφαση το μπέρδεμα, να καλυφτεί η απειρία του μουσουργού για η ατεχνία του ποιητή; Ή πάλι, το αποτέλεσμα αυτό που δεν εφάνη, δεν ακούστηκε και που δεν θ’ ακουστεί ποτέ, είταν το τμήμα εκείνο του τραγουδιού που δεν έπρεπε ν’ ακουστεί; Αυτό, που θα γινόταν στους αιώνες μυστικό της Τέχνης και του δημιουργού; Γιατί δεν πρέπει να ξεχνάμε, πως ένα έργο Τέχνης, περιέχει πάντα και ένα τμήμα, που δεν μπορεί ποτέ ν’ αποκρυπτογραφηθεί. Ποτέ να γίνει νοητό και φανερό στους ασεβείς, γιατί θα είταν ύβρις, με την αρχαία έννοια της λέξης. Κι εδώ ίσως βρίσκεται το μυστικό της διαχρονικότητας στη μεγάλη Τέχνη. Γιατί, «η βασίλισσα», όπως λέει ο Ρεμπώ, «η Μάγισσα δε θα μας ιστορήσει ποτέ αυτά που εκείνη ξέρει και εμείς δεν ξέρουμε». Μια επικοινωνία μισή, μ’ ένα μισό καλά φυλαγμένο μυστικό, για τους αιώνες. Μήπως αυτό είναι η Τέχνη και η περιπέτειά της μες στο ανθρώπινο γένος; Λέξεις. Που δεν εννοούν να λιποθυμήσουν και μας κρατάνε ξάγρυπνους μέσα στο άγχος των καιρών. Βλέπετε, τα προβλήματα θέλουν άλλες διαδικασίες. Γι’ αυτά, δεν υπάρχει Μουσική, ούτε μελωδικοί σχηματισμοί για να τ’ αρπάξει. Όλες οι λέξεις δεν λιποθυμούν. Πολλές αντιστέκονται και μας τυραννούν. Κι αυτή η τυραννία, δεν είναι των ασεβών, αλλά των γνήσιων δημιουργών.
Αυτά για τις λέξεις και για τις ιδιότυπες «ερωτικές» συνήθειές τους .. Αλλα δεν έχω να σας πω, προς το παρόν. Ίσως ξαναμιλήσουμε, αν δεν βυθιστώ κι εγώ ζαλισμένος σε κάποιο κίτρινο ποτάμι, προσπαθώντας ν’ αγκαλιάσω ένα φεγγάρι.

Μάνος Χατζιδάκις
Αύγουστος 1984

πηγή: tar.gr

Το άρθρο Η λιποθυμία των λέξεων πάνω σε πέντε γραμμές – Μάνος Χατζιδάκις εμφανίστηκε πρώτα στο Entropia Radio.

Χορηγός επικοινωνίας  https://entropiaradio.gr/

https://www.facebook.com/Entropia-Radio-649121028540859/timeline/

Θέατρο του ‘Αλλοτε

Τίποτα.

Μια αδιανόητη ιστορία αγάπης.

Εκείνη.

Εκείνος.

Η μοίρα.

Το πρώτο βλέμμα. Τα μάτια. Η αγωνία. Η σιωπή πριν τη πρώτη λέξη. Η ανάσα στο στήθος. Η ανάσα στα χείλη. Ο κόμπος στο στομάχι. Η κίνηση των χεριών. Η κίνηση των μαλλιών. Η έλξη μπροστά. Το βήμα πίσω. Το άγγιγμα στα χείλη. Τα χείλη. Πάλι η ανάσα. Η εκπνοή άδεια. Η εισπνοή γεμάτη. Το πέρασμα στο φως. Η σκέψη εκεί. Μόνο εκεί. Το φιλί. Η καρδιά. Το σταμάτημα της. Η επανεκκίνηση της. Το ξύπνημα της σάρκας. Ο σπασμός. Ο πόνος. Το δέρμα. Το άγγιγμα. Το σημάδι. Το κάψιμο. Η πληγή. Η πληγή πάνω στη πληγή. Ο άλλος πόνος. Το γδάρσιμο. Το αίμα.  Η απελπισία.  Ο χρόνος. Οι μέρες. Οι νύχτες. Ο έρωτας. Ο φόβος. Το ποτέ. Το τίποτα.

1 παράσταση, 2 σκηνές. 3 δωμάτια. ‘Ενας ονειροχώρος.

Οι θεατές εκείνης.

Οι θεατές εκείνου.

Μια παράσταση εμπειρία από το Θέατρο του ‘Αλλοτε.

Σύλληψη – Σκηνοθεσία: Βαρβάρα Δουμανίδου

Κείμενο: Μαρία Ράπτη

Δημιουργία σκηνικών: Κώστας Τόμπορης

Κατασκευή μάσκας: Δημήτρης Βασιλειάδης

‘Επιπλα – Διακοσμητικά: Μη Με Λησμόνει

Τεχνική υποστήριξη: Κώστας Τόμπορης, Ευρώπη Αργυροπούλου

Φωτογραφία: Δημήτρης Συμεωνίδης

Δημιουργία trailer: Τόμης Βρακάς – Κώστας Βρακάς

Δημιουργία αφίσας: Φωτεινή Φιλοξενίδου

Παίζουν: Δημήτρης Βασιλειάδης, Βαρβάρα Δουμανίδου, Ευρώπη Αργυροπούλου

Για 9 μόνο παραστάσεις!

Από 9 Οκτωβρίου και κάθε Παρασκευή Σάββατο και Κυριακή στις 21:00

Μπενσουσάν Χαν Εδέσσης 6 (‘Ανω Λαδάδικα)

Αυστηρά 40 θεατές

Τηλέφωνο κρατήσεων: 6936536383

Τιμή εισιτηρίου 10 ευρώ

Διάρκεια παράστασης 90 λεπτά

Promo teaser:

Οδηγίες προς τους θεατές: Οι θεατές παρακολουθούν την παράσταση όρθιοι και περιηγούμενοι στα δωμάτια του Μπενσουσάν Χαν. Οι κρατήσεις γίνονται μόνο τηλεφωνικά.  Στην παράσταση υπάρχουν 2 δωμάτια με 2 σκηνές. Με την κράτηση σας ενημερώνεστε αν είστε ο θεατής Εκείνης ή Εκείνου και με την έναρξη ακολουθείτε μόνο Εκείνη ή Εκείνον. Περισσότερες οδηγίες θα σας δοθούν στο ταμείο του θεάτρου.

Το άρθρο “Τίποτα. Μια αδιανόητη ιστορία αγάπης”- Θέατρο του Άλλοτε – Οκτώβριος στο Μπενσουσάν Χαν εμφανίστηκε πρώτα στο Entropia Radio.