art – Entropia Radio

Αριστουργήματα του παρελθόντος: Ο Ξένος (1967) – από τον Γιώργο Χατζελενη

Angie Insomniac — Wed, 08 Apr 2020 09:45:18 +0000

Η πρώτη μου γνωριμία με τον Αλμπέρ Καμύ ήταν μέσα από το θρυλικό βιβλίο “Ο Ξένος”, το οποίο ομολογώ πως δεν με άγγιξε σε αντίθεση με τα δοκίμια του σπουδαίου Γάλλου φιλόσοφου. Όταν έμαθα πως το βιβλίο αυτό γυρίστηκε σε ταινία από τον Λουκίνο Βισκόντι με πρωταγωνιστικό δίδυμο τον Μαρτσέλο Μαστρογιάνι και την πάντα ερωτική Άννα Καρίνα, αναζήτησα να το δω παρά τις επιφυλάξεις που έχω για ταινίες που έχουν βασιστεί σε βιβλία.

Αρχικά εντυπωσιάστηκα που η μεταφορά του έργου στην μεγάλη οθόνη ήταν απίστευτα ακριβής, φέρνοντας στη μνήμη μου τις λεπτομέρειες ενός βιβλίου που το είχα διαβάσει πριν μια δεκαετία. Όμως από τα μισά του έργου κι έπειτα ακολουθεί μία απίστευτη κορύφωση σε σημείο που φτάνει η ταινία να γίνεται πολύ καλύτερη από το βιβλίο, μπαίνοντας στη λίστα των σπάνιων κινηματογραφικών εξαιρέσεων του κανόνα των αποτυχημένων κινηματογραφικών μεταφορών από το λογοτεχνικό χώρο. Λαμπρές αντίστοιχες εξαιρέσεις είναι “Το Σπίτι των Πνευμάτων” του Μπιλ Όγκουστ από το βιβλίο της Ιζαμπέλ Αλιέντε και το “Ο Χριστός σταμάτησε στο Έμπολι” του Φραντζέσκο Ρόσι από το βιβλίο του Κάρλο Λέβι.

Για όσους δεν έχω διαβάσει ακόμη το βιβλίο (καθώς πιο πιθανό είναι να έχει διαβάσει κανείς το έργο του Αλμπέρ Καμύ παρά να έχει δει αυτήν την όχι και τόσο γνωστή ταινία του Βισκόντι), η ιστορία αναφέρεται σε έναν μοναχικό κι άκρως αντικοινωνικό άνθρωπο τον Μαρσώ ο οποίος πηγαίνει στο γηροκομείο για να την κηδεύσει τη μάνα του. Ο ίδιος δε θρηνεί για την απώλειά της παρά μόνο στέκεται μπροστά στο πρόχειρο φέρετρο κι αναλογίζεται το πόσο αυστηρή ήταν όλα αυτά τα χρόνια μαζί του. Η κηδεία αλλά και η ταφή της μητέρας του είναι γι’ αυτόν μια τυπική διαδικασία που θέλει να ολοκληρωθεί όσο πιο γρήγορα γίνεται ώστε να επιστρέψει πάλι στη ρουτίνα της καθημερινότητάς του.

Η καθημερινότητά του όμως δεν έχει κάποιο ιδιαίτερο ενδιαφέρον. Είναι τυπικός στη δουλειά του χωρίς να θέλει να εξελιχθεί, έχει ένα όμορφο κορίτσι που του ζητάει γάμο με εκείνον να της εξηγεί πως δεν τον συγκινεί πολύ η ιδέα αυτή αλλά εφόσον εκείνη το θέλει τότε πολύ ευχαρίστως εκείνοςθα την παντρευόταν κι έχει δύο ενοίκους που ο καθένας κουβαλάει τη δικιά του ιστορία. Ο ένας είναι μαστροπός που τον παρασέρνει στις αλητείες κι ο άλλος ένα συμπαθητικό γεροντάκι που ζει μαζί με τον σκύλο του μέχρι που το χάνει.

Η ζωή του Μαρσώ κυλάει ήρεμα και σταθερά μέχρι που φεύγει εκδρομή στην παραλία με τον μαστροπό φίλο του και την σύντροφό του. Σε μια συμπλοκή που θα ακολουθήσει θα δολοφονήσει έναν Άραβα κάτι που θα τον οδηγήσει στη φυλακή κι από κει στο εκτελεστικό απόσπασμα. Το θέμα όμως είναι για ποιο λόγο τελικά θα καταδικαστεί από την κοινωνία αλλά και για ποιο λόγο ο ίδιος θα αντιμετωπίσει τόσο ψυχρά το δικαστήριο, τόσο επιθετικά τη θρησκεία και τόσο ανακουφιστικά το θάνατο.

Έχοντας πια παρακολουθήσει την ταινία, αναλογίστηκα αν θα μπορούσε κάποιος άλλος σκηνοθέτης να μεταφέρει το συγκεκριμένο βιβλίο στη μεγάλη οθόνη. Σε μια περίοδο που το θέμα της αποικιοκρατίας ήταν φλέγον, πόσο μάλλον για μια χώρα όπως τη Γαλλία, το βιβλίο αυτό ήταν μια καυτή πατάτα για γαλλικά σκηνοθετικά χέρια. Όχι πως η Ιταλία έχει λιγότερο σκοτεινό παρελθόν. Όμως ο Λουκίνο Βισκόντι έχοντας ήδη ένα Χρυσό Φοίνικα με τον “Γατόπαρδο” κι έναν Χρυσό Λέοντα με τα “Μακρινά Αστέρια της Άρκτου”, επιχείρησε με απίστευτο σεβασμό να μεταφέρει το συγκεκριμένο βιβλίο στην μεγάλη οθόνη. Και πράγματι το αποτέλεσμά του να βρίσκω άκρως συγκινητικό καθώς δε πείραξε τη δομή του βιβλίου παρά μόνο όπου χρειάστηκε για καθαρά κινηματογραφικούς λόγους. Βασικά σ’ αυτό έπαιξε σημαντικό ρόλο και η χήρα του Αλμπέρ Καμύ, η οποία δέχτηκε να γίνει η μεταφορά του βιβλίου σε ταινία αρκεί να μη γινόταν καμιά απολύτως αλλαγή.

Έπειτα ο σπουδαίος Ιταλός σκηνοθέτης κατάφερε να πάρει έναν αντικοινωνικό ήρωα και να τον κάνει προσιτό στο κοινό με τους μονολόγους του και παρουσιάζοντας τόσο καθαρά την άβολη διάθεσή του με τον υπόλοιπο κόσμο. Μια γλυκιά κι αθώα αδιαφορία τόσο για τα συναισθήματα και τα προβλήματα των άλλων όσο και για την τιμωρία που του επιφύλαξε η κοινωνία όχι τόσο για το έγκλημα που διέπραξε όσο για την απαθή του στάση απέναντι στους άγραφους κοινωνικούς κανόνες. Δεν είναι τυχαίο εξάλλου πως στη δίκη περισσότερο εστιάζουν στην απαθή του στάση απέναντι στο θάνατο της μητέρας του παρά στη δολοφονία του Άραβα.

Ο Μαρτσέλο Μαστρογιάνι στο ρόλο του Μερσώ αποδεικνύει για μια ακόμη φορά το υποκριτικό του ταλέντο ερμηνεύοντας έναν από τους καλύτερους ρόλους της καριέρας του. Με εκπληκτικό τρόπο μπαίνει στο πετσί του λογοτεχνικού αντιήρωα μένοντας απαθής στο θάνατο της μάνας του, φλερτάροντας με μια παλιά του συνάδελφό την αμέσως επόμενη ημέρα της κηδείας, καλύπτοντάς τις βρώμικες δουλειές του μαστροπού φίλου του κι αδιαφορώντας για την επαγγελματική του εξέλιξη όταν ο εργοδότης του του προτείνει να τον στείλει ως εταιρικό εκπρόσωπό στο Παρίσι. Όμως το απόγειο της ερμηνείας του έρχεται με τον αδικαιολόγητο φόνο και την απαθή του στάση απέναντι στη μοιραία απόφαση του δικαστηρίου. Και φυσικά ακολουθεί το συνταρακτικό τέλος όπου ο ήρωας περιγράφει τις τελευταίες του στιγμές μέσα στο κελί περιμένοντας την εκτέλεσή του. Τα λόγια του μας παρασέρνουν τόσο εύκολα, κάνοντάς μας να νιώσουμε πως κι εμείς βιώνουμε την ίδια αγωνία με το να κοιμόμαστε όλη τη μέρα και το βράδυ να παραμένουμε ξύπνιοι περιμένοντας το εκτελεστικό απόσπασμα να ρθει να μας πάρει.

Εκρηκτικός ο διάλογος που ακολουθεί με τον ιερέα όπου ο προσωπικός ανιδιοτελής εγωισμός υπερνικά τον ανόητο εγωισμό της θρησκευτικής υποκρισίας, ο οποίος πατάει πάνω στο φόβο του κρατούμενου για να υπερνικήσει. Να όμως που το πείσμα του ιερέα γίνεται αφορμή να ξεσπάσει για μια και μοναδική φορά ο απαθής Μαρσώ, ο οποίος μέσα από ειλικρινή και σκληρά λόγια καταφέρνει να ξεγυμνώσει το υποκριτικό ενδιαφέρον των εκπροσώπων της κάθε θρησκείας.

Κι όμως η περίεργη αυτή έπαρση του ήρωα δημιουργεί καθόλη τη διάρκεια της ταινίας μια ιδιαίτερη αντίθεση με τα πρόσωπα που τον περιβάλλουν μ’ αποτέλεσμα να δενόμαστε και να συγκινούμαστε με τους γύρω ανθρώπους παρά με τον ίδιο. Την ώρα που εκείνος ξαγρυπνά απαθής την μάνα του δίπλα στο φέρετρό της μια γυναίκα κλαίει με λυγμούς ερχόμενη σε αντίθεση με τη δική του αδιάφορη στάση. Όταν την κατεβάζουν στο τάφο εκείνος παραμένει ατάραχος ενώ δίπλα του λιποθυμά ένας γεροντάκος με τον οποίον η μάνα του είχε συνάψει σχέση μες στο γηροκομείο, μια πράξη που αποδεικνύει πως ακόμη και την ύστατη στιγμή ο άνθρωπος αποζητά μια αφορμή για να κάνει μια νέα αρχή αναζητώντας την ελπίδα. Επίσης νιώθουμε τον σιωπηλό πόνο της συντρόφου του η οποία του ζητά να παντρευτούν κι εκείνος ψυχρά της λέει πως δε πιστεύει στο γάμο αλλά θα της έκανε τη χάρη αφού το θέλει πολύ, δείχνοντας πως περισσότερο το κάνει από λύπηση παρά επειδή κι ο ίδιος το επιθυμεί. Όταν ο γεροντάκος χάνει τον σκύλο του και γυρνά στο σπίτι ξεσπώντας σε ολονύκτιους λυγμούς, μόνο τότε ο ήρωας συνειδητοποιεί την απώλεια της μάνας του. Όταν τον κλείνουν σε ένα κελί γεμάτο Άραβες, δε διστάζει να πει πως τον συνέλαβαν επειδή σκότωσε έναν δικό τους. Η τολμηρή του αυτή δήλωση αλλά κι η απαθής του στάση απέναντι στα έντονα βλέμματα των συγκρατούμενών του αντί να τους εξοργίσει τους προκαλεί τελικά ένα αίσθημα αβάσιμου θαυμασμού προς το πρόσωπό του.

Τελικά ο ήρωας γίνεται συμπαθής μόνο όταν έρχεται αντιμέτωπος με τον θάνατο καθώς τότε αρχίζει να ανοίγεται προς τα έξω. Κι εδώ τόσο το βιβλίο όσο και οι ταινία παίζουν εξαιρετικά με τις αντιθέσεις καθώς όσο ο ήρωας περιφερόταν ελεύθερος στη ζωή ένιωθε συναισθηματικά φυλακισμένος ενώ στον περιορισμό των τεσσάρων ντουβαριών του κελιού του νιώθει πως απελευθερώνεται. Τον ακούμε λοιπόν να λέει πως κάποτε δεν τον ένοιαζε αν πέθαινε κάποιος άνθρωπος στα 30 ή στα 70 αλλά τώρα που βρίσκεται πια λίγα βήματα πριν το τέλος τον πιάνει ένα σφίξιμο στο λαιμό. Το ξέσπασμά του απέναντι στην υποκρισία του παπά, τον πείθει πως τελικά ο θάνατός του είναι παρηγοριά στο παράδοξο της ύπαρξής του σε έναν κόσμο που δεν τον είχε ποτέ αποδεχτεί. Μέσα από τους υγρούς τοίχους του κελιού που πλημμυρίζουν με τις μυρωδιές της νύχτας και της θάλασσας, ο ήρωας μοναχός του καταλαβαίνει ότι το νόημα που έψαχνε με αγωνία όλα αυτά τα χρόνια είναι η απουσία του νοήματος. Η απογοήτευσή του αυτή τον λυτρώνεται από μια ελπίδα που κυνηγούσε άδικα και νοιώθει έτοιμος να ατενίσει το τελικό μυστήριο της ανθρώπινης ύπαρξης.

Η εκτέλεσή του δε θα είναι τίποτα παραπάνω από μια ύβρις του ίδιου απέναντι στο άβουλο πλήθος. Γι’ αυτόν τον λόγο το τελευταίο πλάνο κλείνει με ένα σαρκαστικό χαμόγελο που σπάει διαπαντός το έρεβος που ο Μερσώ χρόνια κουβαλούσε λέγοντας τη συγκλονιστική φράση “το μόνο που εύχομαι είναι ένα πλήθος ανθρώπων στην εκτέλεσή μου να με κοιτούν με περιφρόνηση”.

Ο “Ξένος” είναι ένα αδίκως ξεχασμένο αριστούργημα σπάνιας ομορφιάς που αξίζει να αναζητήσετε και είναι πραγματικά κρίμα που δεν έχει συζητηθεί και δεν έχει τοποθετηθεί ποτέ σε περίοπτη θέση όταν γίνεται αφιερώσεις για τη φιλμογραφία του Λουκίνο Βισκόντι και τους ρόλους του Μαρστέλο Μαστρογιάνι και της Άννα Καρίνα. Αναζητήστε το.

Βαθμολογία: 9/10

Γιώργος Χατζελενης – Laternative

Το άρθρο Αριστουργήματα του παρελθόντος: Ο Ξένος (1967) – από τον Γιώργο Χατζελενη εμφανίστηκε πρώτα στο Entropia Radio.

Θεατρική performance “GETAWAY, mind trip” – 6 και 7 Ιουνίου, Εταιρεία Μακεδονικών Σπουδών

Angie Insomniac — Thu, 24 May 2018 10:37:46 +0000

“Σ’ έναν κόσμο, όπου «η λογική είναι η τρέλα των δυνατών» (Ιονέσκο) και σε μια εποχή «που γδέρνονται τα πάντα» και «που γδέρνει τον ίδιο της τον εαυτό» (Γιάννης Στίγκας) εμφανίζεται η ανάγκη να μιλήσεις, γιατί η ανάγκη είναι το κεντρί της τέχνης. Η performance «GETAWAY, mind trip» παρουσιάζει μια μελλοντική κοινωνία (;) όπου ο άνθρωπος ηττάται άδοξα και ασήμαντα. Η πλύση εγκεφάλου είναι δωρεάν και υποχρεωτική και η μη-γνώση είναι δύναμη. Σ’ αυτήν την κοινωνία όποιος ελέγχει το παρελθόν ελέγχει και το μέλλον, γιατί το μόνο που κρατά τη συνέχεια της ταυτότητας είναι η μνήμη. Οι αναμνήσεις καθορίζουν το μέλλον και πρέπει να διαγραφούν. Υπάρχουν, όμως, πάντα κάποιοι που αντιστέκονται. Πρόκειται για αυτούς που έχουν πολύ ισχυρά βιώματα. Ο άνθρωπος – σκουπιδοτενεκές, ο φυλακισμένος, ο μετανάστης και ο άνθρωπος που έζησε έναν πόλεμο. Για να απαλλαχθούν οι κυβερνήσεις από τους «εχθρούς της κοινωνικής αρμονίας» τους υποβάλλουν σε ένα πείραμα: το πείραμα GETAWAY. Στόχος του πειράματος η παραγωγή ενός ανθρώπινου όντος που αντιμετωπίζεται ως πειθήνιο σώμα. Το πείραμα είναι ένα είδος βάπτισης του καινούργιου τους εαυτού. Όσοι, λοιπόν, ανθίστανται ακόμη και μετά την πρώτη, την δεύτερη πλύση εγκεφάλου, υπόκεινται σε μια επαναληπτική διαδικασία αναβίωσης του παρελθόντος, το λεγόμενο ΣΚΑΤΩΜΑ ΤΟΥ ΕΓΚΕΦΑΛΟΥ.”

Έτσι μας προσκαλεί η ομάδα EXODUS του ΠΕΘΕΑ «Αργώ» και οι συντελεστές της, με την υποστήριξη του ΚΘΒΕ, στη performance: «GETAWAY, mind trip» [Μια performance βασισμένη σε κείμενα του Ματέϊ Βίσνιεκ και σε πραγματικές μαρτυρίες]

Performers:
ο Γ
η Χ
ο Α
η Κ
η Α
η Ν
ο Χ

Φιλική συμμετοχή: Λιζέτα Χαριστέ

ΣΥΝΤΕΛΕΣΤΕΣ
Κείμενα: Ματέϊ Βίσνιεκ
Συντονίστρια Σκηνικής Δράσης: Αντιγόνη Μπάρμπα
Μετάφραση: Έρση Βασιλικιώτη
Σκηνικά-κοστούμια: Κατερίνα Βαφειάδη
Μουσική: Κωνσταντίνος Υφαντής
Φωτισμοί: Buba Gabedava
Φωτογραφία/Βίντεο: Buba Gabedava
Σχεδιασμός Αφίσας: Ηλίας Κοτόπουλος
Καλλιτεχνικοί Συνεργάτες: Μαρία Γρίβα, Ελένη Παυλίδου
Μακιγιάζ/Κομμώσεις: Μαρία Μιχαηλίδου, Φανή Μόκα, Κωνσταντίνος Τσαλής

Ημέρες και ώρες παραστάσεων: 6 και 7 Ιουνίου στις 21:30
Φουαγιέ της Εταιρίας Μακεδονικών Σπουδών

Είσοδος Ελεύθερη

Περιορισμένος Αριθμός Θέσεων

Τηλέφωνο Κρατήσεων: 6978 16 06 11

Με τη στήριξη του «ΚΘΒΕ»

site: http://www.argothes.gr/
Fb: ΑΡΓΩ
fb event: Θεατρική Περφόρμανς Getaway Mindtrip

Το άρθρο Θεατρική performance “GETAWAY, mind trip” – 6 και 7 Ιουνίου, Εταιρεία Μακεδονικών Σπουδών εμφανίστηκε πρώτα στο Entropia Radio.

ΜΑΥΡΗ ΤΡΥΠΑ – του Κωνσταντίνου Σύρμου

Angie Insomniac — Fri, 22 Sep 2017 14:34:30 +0000

Μετά που το μόνιτορ ξέμεινε να δείχνει μόνο μια ευθεία γραμμή για πολλή ώρα. Μετά που οι χτύποι της καρδιάς σίγησαν και μαζί κάθε πόνος. Πήρε την πρώτη του ανάσα σε έναν καινούριο κόσμο. Ξαλαφρωμένος από το άγχος που είχε όσο ζούσε μήπως και πεθάνει, ελεύθερος από το βάρος των συνεπειών της κάθε πράξης του, από τις υποχρεώσεις της καθημερινότητας και των πεποιθήσεών του. Έφυγε. Διαπέρασε περπατώντας με το άυλο σώμα του τοίχους, δέντρα, σταθμευμένα αυτοκίνητα, τζαμαρίες, ώσπου έφτασε σπίτι του, ήταν άδειο, μετά πήγε στην δουλειά του, έλειπαν και από εκεί όλοι, λες και όλοι να εξαφανίστηκαν μετά τον χαμό του. Τέλος, ανέβηκε στην ταράτσα του υψηλότερου κτιρίου να δει τον κόσμο από ψηλά, απαλλαγμένος πλέον κι από την υψοφοβία του.
Κάθισε στο στηθαίο, δεν κοίταξε χαμηλά αν και για αυτό είχε ανέβει όλα εκείνα τα σκαλοπάτια. Θα έπαιρνε το ασανσέρ μα το δάχτυλό του –όσο κι αν προσπαθούσε- βυθιζόταν μέσα στο κουμπί χωρίς εκείνο να πατιέται. Αυτό του θύμισε κάτι από την ζωή του. «Δεν έχω κανέναν να μιλήσω, δεν συνάντησα κανέναν, τίποτα δεν μπορώ να αγγίξω, να πιω, να φάω… Μήπως φταίει που δεν πίστευα στον Θεό και είμαι εδώ ακόμη»; Είπε. Δεν μπορούσε να κλείσει τα μάτια, για λίγο έστω, να κάνει αυτή την κίνηση των βλεφάρων που ποτέ ως τώρα δεν είχε διανοηθεί την αξία της. «Τι περίεργο… τα μάτια, το βλέμμα, ποτέ δεν σταματούν τελικά εν ζωή, απλώς καλύπτονται, απλώς σκεπάζονται, και τώρα; Τίποτα, κι αν αυτό το τίποτα που ζω πεθαμένος είναι το για πάντα που ευχόμουν να ζήσω; Κάτι πρέπει να κάνω, να απασχοληθώ, πως περνάει το για πάντα; Πόσο διαρκεί»;
Δεν θα έχει ένα φίλο, έναν εξομολόγο, έναν εχθρό. Πού θα εκμυστηρεύεται; Ποιον θα καταριέται; Ούτε θα καπνίζει του πάρθηκε κι αυτό, δεν πειράζει, το συγκεκριμένο δεν είναι και κακό, το τσιγάρο άλλωστε τον είχε ξεκάνει. Να κάτι θετικό, συλλογίστηκε. Έτσι πρέπει, θετική σκέψη χρειάζεται, χμ… θα μπορούσα να ταξιδέψω, δεν κουράζομαι άρα μπορώ να πάω παντού και τζάμπα! Χα! Τελικά δεν είναι τόσο άσχημα τα πράγματα! Θα δω τόσα πολλά μέρη! Άραγε, θα μπορώ να περπατήσω στην θάλασσα; Σαν τον Ιησού! Πλάκα θα είχε. Χαμογέλασε, μα ξαφνικά σοβάρεψε, άρχισε να κλαίει, να κλαίει δυνατά. Να κλαίει δίχως δάκρυ, σαν το γεμάτο με νερό ποτήρι που, το γυρνάς ανάποδα και δεν χύνεται στάλα, και δεν ανακουφίστηκε στιγμή, όσο κι αν έκλαψε. «Τι έπαθα γαμώτο… τι είμαι, τι έγινα…»;
Ξάπλωσε πάνω στο μπετόν, η ραχοκοκαλιά του μόνο ακουμπούσε και ισορροπούσε. Τα χέρια του κρέμονταν στο πλάι δεξιά κι αριστερά κι ήταν σαν βάρκα το σώμα του και τα κουπιά – χέρια του βουτηγμένα στον αέρα, έτοιμα να τον ταξιδέψουν. Προσπάθησε να φέρει στο μυαλό του αναμνήσεις, θυμήθηκε την μουσική που τον έκανε να χτυπιέται, τα νεύρα του που τον έκαναν να χτυπάει. Τις αγαπημένες του ταινίες με φαντάσματα, είχε δει εκατοντάδες από δαύτες μα μόνο τώρα -που ήταν κι ο ίδιος ένα τέτοιο- του ήρθε η εξής αόριστη μα και οριστική σκέψη: «Πως είναι δυνατόν τα φαντάσματα να διαπερνούν το μπετόν, το δέρμα, το ξύλο, το τζάμι, αλλά ποτέ να μην βουλιάζουν στο έδαφος; Στα σκαλιά”; Συνοφρυώθηκε, κατάλαβε τι είχε συμβεί, κι έτσι απλά, χωρίς να το σκεφτεί γύρισε το σώμα του προς το κενό, βούτηξε σε μια τεράστια μαύρη τρύπα που είχε ανοίξει ξαφνικά κάτω στον άδειο δρόμο χωρίς να την αντιληφθεί. Ύστερα από λίγο ακούστηκε το πρώτο του κλάμα.

Το άρθρο ΜΑΥΡΗ ΤΡΥΠΑ – του Κωνσταντίνου Σύρμου εμφανίστηκε πρώτα στο Entropia Radio.

Γιατί δεν πάνε κατσαρίδες στο υπόγειο; – Περιοδικό Αντλία 24/5 στο Υπόγειο

Angie Insomniac — Mon, 22 May 2017 10:21:55 +0000

Την Τετάρτη, 24/05, η ομάδα της Αντλίας επιστρέφει στο Υπόγειο , για την 6η της εκδήλωση.

Θα διατίθεται το πέμπτο τεύχος του περιοδικού, ενώ παράλληλα η εκδήλωση θα περιλαμβάνει προβολές, εικαστικά, φωτογραφία, δρώμενα ποίησης και ζωντανή μουσική.

Πιο αναλυτικά:

Έναρξη προβολών: 20.30

– Σινε-ποίηση (Σύναψις)
– Ταινία μικρού μήκους – “33 το όνειρο του 0” / Γιάννης Ανδριάς
(https://vimeo.com/173314453)

Έναρξη live: 21.30

– Ηλεκτροακουστικά ηχοτοπία / Omercho + Απαγγελίες από μέλη του περιοδικού
(https://soundcloud.com/omercho)

– Αδάμ Σιάγας and friends

– Monofo
( https://www.youtube.com/watch?v=WFMkyDtTPak&t=51s)

– Μουσικοί αυτοσχεδιασμοί / jamming
Με τη συμμετοχή γνωστών μουσικών της πόλης

Παράλληλα στον χώρο θα υπάρχει έκθεση ζωγραφικής και φωτογραφίας.

Η εκδήλωση θ’ ανοίξει τις πόρτες της στο κοινό στις οχτώ [20:00].

Είσοδος 3 ευρώ για την ενίσχυση του εγχειρήματος της Αντλίας.

Με την υποστήριξη του Entropia Radio www.entropiaradio.gr

Το άρθρο Γιατί δεν πάνε κατσαρίδες στο υπόγειο; – Περιοδικό Αντλία 24/5 στο Υπόγειο εμφανίστηκε πρώτα στο Entropia Radio.

HOMO UTOPICUS IN CRISIS – Μουσείο Βυζαντινού Πολιτισμού – 27/1 – 19/3

Angie Insomniac — Thu, 19 Jan 2017 16:05:50 +0000

HOMO UTOPICUS IN CRISIS

Ομαδική περιοδική έκθεση Ελλήνων και Γάλλων εικαστικών

Βίντεο – Ιnstallations- Ζωγραφική – Φωτογραφία – Ψηφιακά μέσα

To Mουσείο Βυζαντινού Πολιτισμού παρουσιάζει στην πτέρυγα περιοδικών εκθέσεων Κυριάκος Κρόκος την έκθεση HOMO UTOPICUS IN CRISIS, η οποία θα εγκαινιαστεί την Παρασκευή 27 Ιανουαρίου 2017 στις 20:00. Η έκθεση αφορά την συνεύρεση μιας ομάδας 13 καλλιτεχνών από την Ελλάδα και τη Γαλλία, που συντάχθηκαν για να στοχαστούν και να διασταυρώσουν την έννοια της ουτοπίας, με την κρίση που βιώνει η Ελλάδα σήμερα. Το αποτέλεσμα επιχειρεί μια εικαστική προσέγγιση της ουτοπίας που δυνητικά μπορεί να επιτευχθεί σε προσωπικό ή συλλογικό πλαίσιο, με γνώμονα την τέχνη και δη την καλλιτεχνική σκέψη. Αυτήν την σκέψη η ομάδα προτάσσει ως το ισχυρό αντίδοτο στα πλήγματα που έχει υποστεί ο άνθρωπος από την κρίση, σε κάθε έκφανση του βίου του.

Επιπλέον των έργων που θα παρουσιαστούν, οι Γάλλοι καλλιτέχνες προσκαλούν το κοινό στην συνάντηση « Ουτο-πίστες » σε δύο διαδραστικές συναντήσεις. Κατά την διάρκεια αυτών, η γαλλική Homo Utopicus: Françoise Bonnerot, William Gosselin, Sylvaine Louradour, Aurélie Piau και Βάγια Πολίτη, μέσα από μια στρογγυλή τράπεζα, workshops, και performances, θα επιχειρήσει να αλληλεπιδράσει με το κοινό και να προτείνει την ουτοπική διάσταση των πραγμάτων μέσω της τέχνης, με φόντο την ελληνική κρίση, διερευνώντας τη δυνατότητα εξόδου από αυτήν.

Συμμετέχουν οι καλλιτέχνες: Françoise Bonnerot, Μυρτώ Βουνάτσου και Στέλιος Ντεξής, Σύνθια Γεροθανασίου, Εύη Δαμιανάκη, William Gosselin, Θοδωρής Λάλος, Sylvaine Louradour, Αθανασία Παπατζέλου, Μαρία Παπατζέλου, Βάγια Πολίτη, Νάσσος Χαλκίδης και Aurélie Piau.

Διάρκεια έκθεσης: 27 Ιανουαρίου – 19 Μαρτίου 2017

Παράλληλες Εκδηλώσεις:
* “Ουτο-πίστες” Σάββατο 4 Φεβρουαρίου 11:00 – 16:00 & Κυριακή 5 Φεβρουαρίου 11:00 – 14:00

Είσοδος ελεύθερη

Μουσείο Βυζαντινού Πολιτισμού
Λεωφ. Στρατού 2, ταχ. θυρ. 50047, 54013 Θεσσαλονίκη
+30 2313306400, fax 2313306402, EmaiL: mbp@culture.gr

Χορηγός επικοινωνίας και μουσικής της εκδήλωσης Entropia Radio https://entropiaradio.gr/

Το άρθρο HOMO UTOPICUS IN CRISIS – Μουσείο Βυζαντινού Πολιτισμού – 27/1 – 19/3 εμφανίστηκε πρώτα στο Entropia Radio.

“Εργάτριες” – Ανδρέας Τσορτανίδης – Βιτρίνες Τέχνης ΟΤΕ

Angie Insomniac — Wed, 11 May 2016 10:47:53 +0000

Η μέλισσα η μελιτοφόρος, ζει στη Γη το λιγότερο 15 εκατομμύρια χρόνια και θεωρείται από τους πιο παλιούς κατοίκους της, που εξακολουθεί να υπάρχει ακόμη και σήμερα. Στο κέντρο της πόλης, εκεί όπου την ημέρα σαν εργάτριες μέλισσες οι άνθρωποι κινούνται, Καρόλου Ντήλ 33 και Ερμού, βρίσκονται οι Βιτρίνες Τέχνης του ΟΤΕ. Φιλοξενούμενος τους αυτόν τον μήνα ο ζωγράφος Ανδρέας Τσορτανίδης και θέμα του οι μέλισσες.

Ο συμβολισμός των μελισσών στην εποχή μας, ίσως είναι πιο επίκαιρος από ποτέ. Ένα από τα πιο σπουδαία έντομα για τον άνθρωπο και την φύση, για την ζωή, ένα έντομο σύμβολο της ζωής και της δημιουργίας, αρμονικής συγκατοίκησης-συνύπαρξης, τέλειας οργανωμένης κοινωνίας, κι από την άλλη ο άνθρωπος, που η προσπάθεια του να εξημερώσει την μέλισσα κρατά αιώνες. Υπάρχει μια σπηλαιογραφία στην Μπικορπ της Ισπανίας, ηλικίας τουλάχιστον 15.000 χρόνων, όπου εικονίζεται ένας άνθρωπος που προσπαθεί να πάρει μέλι από μελίσσι.

Για τον Ανδρέα Τσορτανίδη, οι μέλισσες δεν είναι άγνωστο θέμα. Ζωγράφος αλλά και ερασιτέχνης μελισσοκόμος, γεννήθηκε στη Θεσσαλονίκη το 1947 όπου και πήρε τα πρώτα μαθήματα ζωγραφικής και σχεδίου κοντά στο ζωγράφο Ανδρέα Ζαμπέτογλου. Μετά από πολλά ταξίδια στην Ευρώπη και την Αφρική μετανάστευσε στη Γερμανία όπου από το 1974 έως το1979 σπούδασε Desing και Ζωγραφική στην Ακαδημία της Κολωνίας, FHS fur Kunst & Design. Έλαβε μέρος σε πολυάριθμες ομαδικές και ατομικές εκθέσεις στο εξωτερικό. Μεταξύ άλλων στην Koln Kunst το 1986. Το Φθινόπωρο του 1997 επέστρεψε οριστικά στη Θεσσαλονίκη.
Εδώ ξεκίνησε μια καινούργια σειρά θεμάτων πειραματιζόμενος με οργανικά υλικά όπως κερί, μέλι, βούτυρο, γράσο, πίσσα κ.α. Μια πρώτη παρουσίαση της δουλειάς αυτής έιχε το καλοκαίρι του 2001 στη Βλάστη, στα πλαίσια των εκδηλώσεων «Οι Γιορτές της Γης» και στο Ινστιτούτο Γκαίτε Θεσσαλονίκης το Νοέμβριο του ιδίου χρόνου. Το 2005 εκπροσώπησε τη Θεσσαλονίκη στη Κολωνία στα πλαίσια πολιτιστικών ανταλλαγών μεταξύ αδελφών πόλεων.

Καλλιτέχνης: Ανδρέας Τσορτανίδης

Έκθεση: Βιτρίνες Τέχνης ΟΤΕ, Καρόλου Ντηλ 33 και Ερμού

Διάρκεια έκθεσης: 10 – 31 Μαΐου

Υπεύθυνος: Γιάννης Αργυριάδης

Αγγελική Σαββά – Αναχωρήσεις

Το άρθρο “Εργάτριες” – Ανδρέας Τσορτανίδης – Βιτρίνες Τέχνης ΟΤΕ εμφανίστηκε πρώτα στο Entropia Radio.

ΛΑΡΓΚΟ – “Άλλα δεκαπέντε βήματα…κι ας μη θυμάμαι το πρώτο μου”

Angie Insomniac — Tue, 03 May 2016 17:11:37 +0000

Κάπου εκεί έξω υπάρχει μια ομορφιά.
Μας φαίνεται πως κρύβεται για τα καλά,
γιατί εμείς συνεχως την ψάχνουμε.
Γεμίζοντας με σκέψεις τον πολύτιμο χρόνο μας.
Γράφοντας σαχλαμάρες καθώς προσπέρασε.
Αναλύοντας αυτό που ήταν όπου να ‘ναι,
το πως θα ήταν με ότι να ‘ναι,
και ότι δεν ήταν όσο να ΄ναι.
Κάνω αγώνες δρόμου.
Δεν ανταγωνίζομαι, γιατί τρέχω μόνος.
Υπνωτισμενος αγωνίζομαι για μένα,
για τα αγαθά που είναι τοποθετημένα
εκεί όπου θα καταλήξω και με περιμένουν…
…Άλλα δεκαπέντε βήματα…κι ας μη θυμάμαι το πρώτο μου.

“Λόλα να ένα μήλο”
Λόγια: Δαβίδ Σαμιάν
Μουσική: Τάσος Κοφοδήμος, Χριστόφορος Αλεξίου
Δίσκος: Λάργκο

Με παρέα τους Λάργκο Largo στο στούντιο του Entropia Radio, και στην εκπομπή “Αναχωρήσεις-Departures” της Αγγελικής Σαββά, σαν παρέα άλλων εποχών σε μια “Ταβέρνα”, ψάξαμε και βρήκαμε αυτήν την “Λόλα να ένα μήλο” της παιδικής μας ηλικίας, αποφεύγοντας να γίνουμε “Victims of the system” μέσα σε αυτό το “Κωλοχανείο” που ζούμε. Κάπου εκεί έξω. Μέσα μας. “Απ’ την αρχή του κόσμου” εκεί ήταν, και οι ΛΑΡΓΚΟ μας συστήνουν τον δικό τους δρόμο για να τη βρούμε πάλι.

“Άλλα δεκαπέντε βήματα…κι ας μη θυμάμαι το πρώτο μου.”

Μπορείτε να ακούσετε όλη την συνέντευξη εδώ

Οι ΛΑΡΓΚΟ, είναι από τα συγκροτήματα που μεγάλωσαν, μέσα από την παρέα τους και την κοινή τους αγάπη για την μουσική, ωρίμασαν οι ίδιοι και το ταλέντο τους, και τώρα οι πρώτοι καρποί τους είναι έτοιμοι να βοηθήσουν όποιον τους λάβει. Με το πρώτο τους EP με τον ομώνυμο τίτλο έτοιμο, κάνουν το βήμα στην δύσκολη ελληνική μουσική σκηνή. Εμπνευσμενες μουσικές σαν κι αυτές, νέων ανθρώπων, καλό είναι να μη τις χαρακτηρίζουμε, να μην αφήνουμε καμιά ταμπέλα μουσικού είδους να επέμβει στην αισθητική τους και κατ’ επέκταση στη δική μας. Γι’ αυτό δεν θα το κάνουμε ούτε τώρα. Θα αφήσουμε τα ίδια τα παιδιά με τη μουσική τους, αλλά και με τον λόγο τους, να μας περάσουν την ψυχή τους στη δική μας.

Οι ΛΑΡΓΚΟ παρουσιάζουν τον πρώτο τους δίσκο καθώς και άλλες δικές τους συνθέσεις παρέα με τον Βασίλη Πετρίδη και τους Γκαϊλέ στην Μαύρη Τρύπα στις 5 Μαΐου 2016. Είσοδος: 3 ευρώ

αφίσα: Παναγιώτης Ανδριανός

Οι ΛΑΡΓΚΟ είναι οι:
Κωσταντής Παπακωνσταντίνου : ηλεκτρική κιθάρα, φωνή
Τάσος Κοφοδήμος : ακουστική κιθάρα, φωνή
Παύλος Μέτσιος : τρομπέτα
Μανόλης Σταματιάδης : ακορντεόν, πλήκτρα
Ηλίας Ρότσιας : ηλεκτρικό μπάσο
Κώστας Αναγνώστου : τύμπανα

Το EP “ΛΑΡΓΚΟ” κυκλοφορεί στα δισκοπωλεία. Μπορείτε να το βρείτε και σε ψηφιακή μορφή:

iTunes: http://apple.co/1Q2O1rF
GooglePlay: https://goo.gl/lpZ3Pw
Spotify: http://spoti.fi/1Sbgx1T
Bandcamp: https://largoband.bandcamp.com/releases
Apple Music: https://itun.es/gr/AMeFbb
Deezer: http://goo.gl/vhTs0K

Το άρθρο ΛΑΡΓΚΟ – “Άλλα δεκαπέντε βήματα…κι ας μη θυμάμαι το πρώτο μου” εμφανίστηκε πρώτα στο Entropia Radio.

Ποίησης αναζητήσεις – Αγγελία

Angie Insomniac — Mon, 21 Mar 2016 11:05:26 +0000

21 Μαρτίου, μέρα ποίησης . Μέρα της εαρινής ισημερίας, που συνδυάζει το φως από τη μια και το σκοτάδι από την άλλη, όπως ακριβώς και η ποίηση.

Είτε λέξεις περίτεχνα βαλμένες μόνο σε λόγο, είτε σε συνδυασμό με μουσική και χορό, ο άνθρωπος χρησιμοποιούσε την ποίηση πολύ πριν αναπτύξει την τέχνη του πεζού λόγου, από την πρωτόγονη κατάστασή του. Οι χαρές και οι θρήνοι του, οι ύμνοι του, οι περιπέτειες της ψυχής και του σώματος στη σύντομη ζωή του, προσπαθούν να βγουν από μέσα του με τρόπο τέτοιο, ποιητικό, ώστε να αποκτήσει αξία το “αισθάνομαι” και να μείνει, να μοιραστεί, να δώσει και να πάρει, να ισορροπήσει λίγο, όντας ανήμπορος μπροστά στον ογκόλιθο του συναισθήματος.

Μια επίπονη διαδικασία, αυτή του συναισθήματος, περνά μέσα από μια άλλη επίπονη διαδικασία, της ποίησης, κι έτσι ο ποιητής “γεννά” και ανατρέφει. Υπάρχει αρχικά η σύλληψη και έρχεται η γέννα, η “ελευθερία”, με πόνους που περνάνε μαγικά μόλις τελειώσει, για να δώσουν τη θέση τους σε μια μείξη συναισθημάτων, χαράς και λύπης, που ακολουθεί κάθε ανατροφή . Εξασκεί τις αντοχές του. Εκπαιδεύει και εκπαιδεύεται, παιδεύει και παιδεύεται. Αλλά πάντα αναζητεί.

Αγγελία

Ζητείται μούσα.

Να ‘χει τα μάτια της φρίκης.

Στα δάχτυλά της σκανδάλες.

Στα μαλλιά της δρεπάνια.

Να αρνιέται τον ήλιο.

Κι όλα αυτά επειδή.

Ο άνθρωπος που ζει

στο στόμα μου, πεινάει.

Διψάει για κάτι φρέσκο

που σπαρταράει.

Να σκαλίσει επάνω του

μιαν ιστορία.

Μια στιχομυθία

που πασχίζει αγάπης.

Χρήστος Μαθιουδάκης – Μωβ Βιβλίο

Ο Χρήστος Μαθιουδάκης, ποιητής και φωτογράφος, αναζητεί συνέχεια. Έχει εκδώσει τέσσερις ποιητικές συλλογές. Τις δύο πρώτες, “Πωλείται Πνεύμα” και “Μη-Δεν” εξ’ ολοκλήρου χειροποίητες. Η τρίτη, με τίτλο “Κόκκινο βιβλίο“, είναι μια εκτυπωμένη συγκεντρωτική συλλογή των δυο προηγούμενων με χειροποίητο εξώφυλλο και η τέταρτη με τίτλο “Μωβ βιβλίο” όπου και παρουσιάστηκε στο Life Ν’ Art Theater στις 16 Οκτωβρίου του ’15, είναι μια εκτυπωμένη έκδοση με επίσης χειροποίητο εξώφυλλο και CD με ηχογραφημένα τα ποιήματα που περιέχονται στην συλλογή.

Διατηρεί το προσωπικό ιστολόγιο “Lost Thoughts” http://thoselostthoughts.blogspot.gr/ και τη σελίδα στο FB Those Lost Thoughts.

Φωτογραφίες του απ’ όπου πάρθηκε και αυτή του άρθρου, και πληροφορίες για τον ίδιο, την δουλειά του και τις δημιουργίες του μπορείτε να δείτε εδώ: http://mathioudakischrist.wix.com/documenting-life?fb_ref=Default

Αγγελική Σαββά (Insomniac) – Αναχωρήσεις

Το άρθρο Ποίησης αναζητήσεις – Αγγελία εμφανίστηκε πρώτα στο Entropia Radio.

Ντίνα Αναστασιάδου, γλύπτρια και ζωγράφος – Η φιλοσοφία της τέχνης, φιλοσοφία ζωής

Angie Insomniac — Sat, 20 Feb 2016 11:40:25 +0000

H κυρία Ντίνα Αναστασιάσου, γλύπτρια και ζωγράφος, που μοιράζει το χρόνο της ανάμεσα σε Ιαπωνία, Ινδία, Αθήνα, “Greek by birth, global by art” όπως την χαρακτηρίζουν ή “Η ελληνίδα στα βήματα του Χερν”, όπως την αποκαλούν οι φίλοι της στην Ιαπωνία, επισκέφτηκε στις 4 Ιανουαρίου τον Entropia Radio και την εκπομπή “Αναχωρήσεις – Departures“, καλεσμένη της Αγγελικής Σαββά (Insomniac).

Στη διάρκεια αυτής της ζωντανής συζήτησης-συνέντευξης, η κυρία Αναστασιάδου κατάφερε να μας μεταδώσει την αγάπη της για την τέχνη, να μας την αναλύσει και να την περιγράψει πολύ όμορφα, κι αυτό είναι εφικτό μόνο όταν ο δημιουργός ζει και αναπνέει μέσα από την τέχνη, όταν είναι βίωμα του. Όταν συμβαίνει αυτό, μαγικά οι ίδιοι οι δημιουργοί μεταμορφώνονται σε έργα τέχνης. Οι εκφράσεις τους, οι κινήσεις τους, ο λόγος τους, η λάμψη του προσώπου τους, μεταδίδονται σε όποιον βρεθεί δίπλα τους. Και η κυρία Ντίνα Αναστασιάδου, κατάφερε να μας μαγέψει, όσο μας μαγεύουν και τα έργα της. Είναι μια γυναίκα που ποτέ δεν σταμάτησε να προσπαθεί για το καλύτερο, τόσο στην τέχνη της, όσο και σε ανθρώπινο επίπεδο. Είναι μια Ελληνίδα, που κατάφερε μέσω της τέχνης της και της προσωπικότητάς της, να φτάσει το ελληνικό στοιχείο σε τόπους μακρινούς, αλλά και να φέρει αυτούς τους τόπους στην Ελλάδα. Να ενώσει λαούς και ανθρώπους, να επικοινωνήσουν και να μοιραστούν τον καλύτερο εσωτερικό τους κόσμο.

Την ευχαριστούμε πολύ για την επίσκεψή της, αλλά και για την προσφορά της στην τέχνη. Ήταν μεγάλη μας τιμή.

Έργα της κυρίας Ντίνας Αναστασιάδου, φιλοξενούνται στις εικαστικές βιτρίνες στο κτήριο του ΟΤΕ

Στο βίντεο που ακολουθεί μπορείτε να ακούσετε ολόκληρη τη συνέντευξη

Αγγελική Σαββά – “Αναχωρήσεις”

Το άρθρο Ντίνα Αναστασιάδου, γλύπτρια και ζωγράφος – Η φιλοσοφία της τέχνης, φιλοσοφία ζωής εμφανίστηκε πρώτα στο Entropia Radio.

H πολιτιστική λιμοκτονία των παιδιών

Angie Insomniac — Tue, 16 Feb 2016 22:17:57 +0000

Τα παιδιά χρειάζονται τέχνη, μουσική, ζωγραφιές, ιστορίες και ποιήματα όσο χρειάζονται αγάπη, φαγητό, καθαρό αέρα και παιχνίδι. Αν δεν δώσεις σε ένα παιδί τροφή, η ζημιά γίνεται γρήγορα ορατή. Αν δεν αφήσεις ένα παιδί να έχει καθαρό αέρα και παιχνίδι, η ζημιά είναι επίσης ορατή, αλλά όχι τόσο γρήγορα. Αν δεν δώσεις σε ένα παιδί αγάπη, η ζημιά μπορεί να μην είναι φανερή για μερικά χρόνια, αλλά είναι μόνιμη.

Αλλά αν δεν δώσεις σε ένα παιδί μουσική, ζωγραφιές, ιστορίες και ποιήματα, η ζημιά δεν είναι τόσο εύκολα ορατή. Είναι εκεί όμως. Τα σώματα τους είναι αρκετά υγιή, μπορούν να τρέξουν και να πηδήξουν και να κολυμπήσουν και να φάνε λαίμαργα και να κάνουν πολύ θόρυβο, όπως έκαναν πάντα τα παιδιά, αλλά πάντα κάτι λείπει.

Όλοι οι άνθρωποι, σε κάποιο στάδιο της παιδικής, νεανικής, εφηβικής και ενήλικης ηλικίας, έρχονται αντιμέτωποι με κάτι που δεν ονειρεύτηκαν ποτέ. Είναι τόσο ξένο σε αυτούς όσο η σκοτεινή πλευρά της σελήνης. Αλλά μία μέρα ακούν μία φωνή στο ραδιόφωνο να διαβάζει ένα ποίημα, ή περνούν από ένα σπίτι με ένα ανοιχτό παράθυρο όπου κάποιος παίζει πιάνο, ή βλέπουν μία αφίσα από έναν συγκεκριμένο πίνακα σε κάποιου τον τοίχο, και τους αγγίζει τόσο πολύ που αισθάνονται ζαλάδα.

Τίποτα δεν τους είχε προετοιμάσει γι’ αυτό. Ξαφνικά συνειδητοποιούν ότι είναι γεμάτοι με μία λαχτάρα, παρόλο που δεν είχαν καμία ιδέα πριν ένα λεπτό, μία λαχτάρα για κάτι τόσο γλυκό και τόσο απολαυστικό που σχεδόν τους πληγώνει. Κλαίνε σχεδόν, αισθάνονται λύπη και χαρά και μόνοι και ευπρόσδεκτοι από αυτήν την εντελώς νέα και παράξενη εμπειρία, και την θέλουν απεγνωσμένα. Το ήθελαν αυτό, το χρειαζόντουσαν όπως ένας πεινασμένος χρειάζεται τροφή, και δεν το ήξεραν. Δεν είχαν ιδέα.

Έτσι είναι και για ένα παιδί που χρειάζεται τέχνη, μουσική, ζωγραφιές, ιστορίες και ποιήματα και τα συναντάει τυχαία. Αν δεν υπήρχε η εν λόγω ευκαιρία, ίσως να μην το γνώριζε ποτέ, και θα μπορούσε να περάσει όλη του τη ζωή σε μία κατάσταση πολιτιστικής λιμοκτονίας χωρίς να το γνωρίζει. Γιατί οι συνέπειες της πολιτιστικής λιμοκτονίας δεν είναι δραματικές και γρήγορες. Δεν είναι εύκολα ορατές.

Αυτή η λαχτάρα υπάρχει σε πολλά παιδιά, και συχνά δεν ικανοποιείται ποτέ, διότι δεν έχει αφυπνισθεί ποτέ. Πολλά παιδιά σε κάθε μέρος του κόσμου πεινάνε για κάτι που τροφοδοτεί και θρέφει την ψυχή τους. Κάθε παιδί έχει δικαίωμα σε τροφή, στέγη, παιδεία, ιατρική περίθαλψη, και ούτω καθεξής. Κάθε παιδί έχει δικαίωμα στην εμπειρία του πολιτισμού. Χωρίς τέχνη, μουσική, ζωγραφιές, ιστορίες και ποιήματα τα παιδιά θα πεινάσουν.

Philip Pullman, Multi award-winning novelist

Carnegie Medal Guardian Prize Astrid Lindgren Award

Το άρθρο H πολιτιστική λιμοκτονία των παιδιών εμφανίστηκε πρώτα στο Entropia Radio.