Ευνουχισμένη η συντριπτική πλειοψηφία των καλλιτεχνών, εξαρτημένοι από τις χορηγίες, τις αμοιβές, τις πωλήσεις, τις playlists, παράγουν συλλογές, δίσκους, βιβλία, ταινίες, παραστάσεις, που δεν γρατζουνάνε, δεν ξεβολεύουν και δεν αφυπνίζουν αλλά κοιμίζουν. Πρώτα τους ίδιους και ύστερα το κοινό, το κοινό που λατρεύει το παραμύθιασμα γιατί μονάχα αυτό εισπράττει από παντού. Είστε άφαντοι κύριοι και κυρίες της τέχνης, γιατί ακόμη και στην όποια σας εμφάνιση, αφανείς παραμένετε με το να υποστηρίζετε αυτούς που θα έπρεπε να στέκεστε απέναντί τους. Η τέχνη γεννιέται στο μυαλό, όχι στην τσέπη. Και αν αναρωτιέστε τι να κάνετε, είναι πολύ απλό, σταματήστε στις δηλώσεις ή στις συνεντεύξεις σας να γλύφετε το σύστημα, δαγκώστε το, σπάστε το. Πηγαίνετε κοντά στον νέο άνθρωπο, στο σχολείο, στο πανεπιστήμιο. Καθοδηγήστε τον, δημιουργήστε έργα που θα μιλούν για την ξεφτίλα που ζούμε, για αυτόν που δεν βλέπει προοπτική, για τον άνεργο, για αυτόν που πνίγεται κάθε μέρα από το αφεντικό του, για αυτόν που δεν έχει χρόνο πια ούτε για να ονειρευτεί. Κάντε το ανεξάρτητοι κι αδέσμευτοι. Στον νέο που διψά για μια διέξοδο, δείξτε του αυτόν τον καινούριο δρόμο που αναζητά μέσα από την κάθε μορφή τέχνης, διδάξτε τον με τα παραδείγματα που θα του δώσετε εσείς. Αντιστεκόμενοι πρώτοι εσείς, μάθετέ του την αξία της ελεύθερης και κριτικής σκέψης, της ελεύθερης βούλησης, την δύναμη της διεκδίκησης, την ανάγκη ύπαρξης της διαφορετικότητας, της αντίστασης, σε όλα αυτά που του καταστρέφουν το μέλλον.

Στην μουσική, την πλέον πιο προσιτή μορφή τέχνης στην Ελλάδα. Είχαμε κάποτε έναν Μίκη (την παλαιότερη έκδοση, θα πούμε και για την νεότερη), έναν Ξαρχάκο, έναν Ξυλούρη, έναν Άσημο, έναν Παύλο, έναν Παπακωνσταντίνου (την παλαιότερη έκδοση και εδώ). Κάποιοι δυστυχώς πέθαναν, άλλοι κατέληξαν να υπάρχουν σαν μουσειακά εκθέματα, αξίας μεν, ‘’ακίνδυνα δε.’’ Ο Βασίλης Παπακωνσταντίνου ας πούμε, που έγραφε κάποτε στα όργανά του τους άρχοντες στο «Ήταν ένας γάτος», υμνούσε την εργατική πρωτομαγιά στο ‘Πρώτη Μαΐου’’ και έστελνε ειρωνευόμενος «Χαιρετίσματα στην εξουσία» σε στίχους της Αφροδίτης Μάνου. Στο σήμερα, στο θλιβερό μας παρόν ο Βασίλης σιωπεί ‘’φιλοξενώντας’’ τα χρήματα που βγάζει στην Βουλγαρία, η δε κ. Μάνου από τον πλανήτη των social media ‘’δεν κρατά πια την ουσία και δεν ονεiρεύεται’’ μόνο βολεύεται κι εκείνη, δίνοντας άλλοθι στην κάθε κυβερνητική αστοχία. Ο Σταμάτης Κραουνάκης αναρτά χαζο-στιχάκια για την Φώφη και την Ντόρα ως επί τον πλείστον. Ο κάποτε συγκλονιστικός Μίκης είναι πια παροπλισμένος ιδεολογικά εδώ και πολλά χρόνια. Η Χάρις Αλεξίου που κάποτε τραγουδούσε τον αξέχαστο Λοίζο, αφού φόρεσε τα γάντια των καθαριστριών και «ξεγελάστηκε» όπως ουσιαστικά ισχυρίστηκε μετά από λίγο καιρό, σίγησε και αυτή. Έβλεπα έναν Θάνο Μικρούτσικο στο πάνελ της ΕΡΤ λίγες μέρες πριν από το δημοψήφισμα με πάθος να υποστηρίζει το ΟΧΙ και μπράβο του, κι εγώ το ίδιο πίστευα, μα τώρα πού πήγε το πάθος; Να φωνάξει, να εναντιωθεί, για το ΟΧΙ που έγινε ΝΑΙ. Και δεν ήταν μόνο εκείνος αλλά και όλοι οι άλλοι καλλιτέχνες, από όλους τους χώρους, που έβγαιναν τότε υποστηρίζοντας το ΟΧΙ. Ένα «Ξεγελαστήκαμε» μόνο μας είπαν αργότερα και ύστερα επέστρεψαν στο καβούκι τους. Από τους νεότερους, ο Θηβαίος, μας προέτρεψε να τρώμε παξιμάδια και ελιές, ο Μακεδόνας πρωταγωνιστεί σε talent show. Με θλίψη έμαθα πως το ίδιο θα κάνει και ο Σαββόπουλος.

Παρακάτω παραθέτω ένα απόσπασμα από την συνέντευξη του Θάνου Ανεστόπουλου, τραγουδιστή, ποιητή, μουσικού. Ενός εκ των ελαχίστων καλλιτεχνών που τολμούσε να πει τα πράγματα με το όνομά τους. Στην τηλεοπτική εκπομπή «Άξιον Εστί». Του Βασίλη Βασιλικού.
«Είναι πάρα πολλοί άνθρωποι που έχουνε βολευτεί λόγω P.R. και δημοσίων σχέσεων, έχουνε βγάλει κάποια έργα, έχουνε (βολευτεί) όλοι αυτοί οι στρογγυλόκωλοι ξέρω ‘γω, πεολειχίστες άνθρωποι, των τεχνών και των γραμμάτων, της διανόησης, σε έναν τόπο που περνάει δύσκολα, πάρα πολύ δύσκολα. Αυτός ο χώρος δηλαδή που ζούμε αυτήν την στιγμή, δεν θέλει άλλες σιωπές. Μπορεί η σιωπή να είναι από αδυναμία αντίδρασης, καίγονται τα παιδιά όλα μέσα στην μούρλα και την καρβουνίλα, στο τίποτα, στο απόλυτο τίποτα κι όταν βλέπουν ας πούμε κάποιους ανθρώπους που μπορούν να τους μιλήσουν ή να ακούσουν (παίρνουν δύναμη) για να μπορούν να λύσουν τις σιωπές τους.»
Μιας και έκανα ‘’απομαγνητοφώνηση’’, Στις παρενθέσεις ερμηνεύω αυτό που εννοεί o Θάνος με τα λεγόμενα του.

Υ.Γ. Τα ονόματα των καλλιτεχνών που ανέφερα είναι λίγα εκ των πολλών και αναφέρθηκα στους συγκεκριμένους λόγω του παρελθόντος αλλά και της απήχησης τους. Γιατί τα παραδείγματα είναι αμέτρητα.

Κωνσταντίνος Σύρμος – Erevos

Το άρθρο ΠΟΥ ΕIΣΤΕ ΚΑΛΛΙΤΕΧΝΕΣ; – του Κωνσταντίνου Σύρμου εμφανίστηκε πρώτα στο Entropia Radio.

Χορηγός επικοινωνίας και μουσικής της εκδήλωσης  Entropia Radio https://entropiaradio.gr/

Το άρθρο HOMO UTOPICUS IN CRISIS – Μουσείο Βυζαντινού Πολιτισμού – 27/1 – 19/3 εμφανίστηκε πρώτα στο Entropia Radio.

Την Κυριακή 16 Οκτωβρίου και λίγο πριν την τελευταία live εμφάνιση, είχαμε την χαρά και την τιμή να επισκεφτεί τον Entropia Radio καλεσμένος του μουσικού και παραγωγού του σταθμού Νικόλα Σκορδά, για μια συνέντευξη/συζήτηση όπου μεταδόθηκε ζωντανά. Θα μπορούσαμε επι ώρες να αναλύουμε την μουσική αλλά και την προσωπικότητα του Nat Birchall. Θα περιοριστούμε όμως σε μια λιτή περιγραφή, που περικλείει σε λίγα λόγια, ότι αποκομίσαμε από τα live και από την γνωριμία μας με τον καλλιτέχνη δημιουργό και άνθρωπο. Αυτό που τον χαρακτηρίζει είναι η αγάπη, η προσήλωση, ο σεβασμός και η ελευθερία απέναντι στην τέχνη που ονομάζεται μουσική, αλλά και στον κάθε άνθρωπο σαν υπόσταση, σαν μια οντότητα.  Ίσως, τελικά, για μια ιδιαίτερη δημιουργία καλλιτεχνική, όπως είναι η μουσική του Nat Birchall, να είναι απαραίτητη η ίδια εκφραστική/ψυχική αντιμετώπιση, όπως απέναντι στην τέχνη έτσι και απέναντι στον άνθρωπο. Τον ευχαριστούμε.

Στο λινκ που ακολουθεί, μπορείτε να ακούσετε την συνέντευξη

Το άρθρο Η ανιδιοτελής μουσική του Nat Birchall – συνέντευξη στον Entropia Radio εμφανίστηκε πρώτα στο Entropia Radio.

 
Κάπου εκεί έξω υπάρχει μια ομορφιά.
Μας φαίνεται πως κρύβεται για τα καλά,
γιατί εμείς συνεχως την ψάχνουμε.
Γεμίζοντας με σκέψεις τον πολύτιμο χρόνο μας.
Γράφοντας σαχλαμάρες καθώς προσπέρασε.
Αναλύοντας αυτό που ήταν όπου να ‘ναι,
το πως θα ήταν με ότι να ‘ναι,
και ότι δεν ήταν όσο να ΄ναι.
Κάνω αγώνες δρόμου.
Δεν ανταγωνίζομαι, γιατί τρέχω μόνος.
Υπνωτισμενος αγωνίζομαι για μένα,
για τα αγαθά που είναι τοποθετημένα
εκεί όπου θα καταλήξω και με περιμένουν…
…Άλλα δεκαπέντε βήματα…κι ας μη θυμάμαι το πρώτο μου.

Μπορείτε να ακούσετε όλη την συνέντευξη εδώ

 

Οι ΛΑΡΓΚΟ, είναι από τα συγκροτήματα που μεγάλωσαν, μέσα από την παρέα τους και την κοινή τους αγάπη για την μουσική, ωρίμασαν οι ίδιοι και το ταλέντο τους, και τώρα οι πρώτοι καρποί τους είναι έτοιμοι να βοηθήσουν όποιον τους λάβει. Με το πρώτο τους EP με τον ομώνυμο τίτλο έτοιμο, κάνουν το βήμα στην δύσκολη ελληνική μουσική σκηνή. Εμπνευσμενες μουσικές σαν κι αυτές, νέων ανθρώπων, καλό είναι να μη τις χαρακτηρίζουμε, να μην αφήνουμε καμιά ταμπέλα μουσικού είδους να επέμβει στην αισθητική τους και κατ’ επέκταση στη δική μας. Γι’ αυτό δεν θα το κάνουμε ούτε τώρα. Θα αφήσουμε τα ίδια τα παιδιά με τη μουσική τους, αλλά και με τον λόγο τους, να μας περάσουν την ψυχή τους στη δική μας.

Οι ΛΑΡΓΚΟ παρουσιάζουν τον πρώτο τους δίσκο καθώς και άλλες δικές τους συνθέσεις παρέα με τον Βασίλη Πετρίδη και τους Γκαϊλέ στην Μαύρη Τρύπα στις 5 Μαΐου 2016.  Είσοδος: 3 ευρώ

αφίσα: Παναγιώτης Ανδριανός

 

Οι ΛΑΡΓΚΟ είναι οι:
Κωσταντής Παπακωνσταντίνου : ηλεκτρική κιθάρα, φωνή
Τάσος Κοφοδήμος : ακουστική κιθάρα, φωνή
Παύλος Μέτσιος : τρομπέτα
Μανόλης Σταματιάδης : ακορντεόν, πλήκτρα
Ηλίας Ρότσιας : ηλεκτρικό μπάσο
Κώστας Αναγνώστου : τύμπανα

 

Το EP “ΛΑΡΓΚΟ” κυκλοφορεί στα δισκοπωλεία. Μπορείτε να το βρείτε και σε ψηφιακή μορφή:

iTunes: http://apple.co/1Q2O1rF
GooglePlay: https://goo.gl/lpZ3Pw
Spotify: http://spoti.fi/1Sbgx1T
Bandcamp: https://largoband.bandcamp.com/releases
Apple Music: https://itun.es/gr/AMeFbb
Deezer: http://goo.gl/vhTs0K

Το άρθρο ΛΑΡΓΚΟ – “Άλλα δεκαπέντε βήματα…κι ας μη θυμάμαι το πρώτο μου” εμφανίστηκε πρώτα στο Entropia Radio.

Το άρθρο H πολιτιστική λιμοκτονία των παιδιών εμφανίστηκε πρώτα στο Entropia Radio.

Singing Ringing Tree, Burnley, Βρετανία 

Βρίσκεται στο Lancashire και φτάνει τα 3 μέτρα σε ύψος. Είναι κατασκευασμένο από γαλβανισμένους χαλύβδινους σωλήνες διαφορετικών μηκών, με οπές στο κάτω μέρος. Όταν ο άνεμος φυσάει, τα γλυπτά παράγουν ήχους σε αρκετές οκτάβες. Ολοκληρώθηκε το 2006, δημιουργήθηκε από το East Lancashire Environmental Arts Network (ELEAN), και είναι μέρος μιας σειράς τεσσάρων γλυπτών.

Photo credit: Henry Brett/Flickr

Photo credit: deadmanjones/Flickr

Aeolus Wind Pavilion, London

Βρίσκεται στο Canary Wharf του Λονδίνου και αποτελείται από 310 σωλήνες από ανοξείδωτο χάλυβα που καταλήγουν σε ένα διπλό καμπύλο τόξο, μέσα στο οποίο μπορούν να εισέλθουν οι επισκέπτες για μια μοναδική ακουστική εμπειρία. Πολλοί από τους σωλήνες είναι συνδεδεμένοι με χορδές. Ο άνεμος προκαλεί τις χορδές να πάλλονται δημιουργώντας έναν ήχο σε χαμηλές συχνότητες. Ακόμα και τις απάνεμες μέρες, οι σωλήνες παράγουν ένα βουητό σε χαμηλές συχνότητες. Το γλυπτό δημιουργήθηκε από τον Βρετανό καλλιτέχνη Luke Jerram.

Photo credit: IanVisits/Flickr

Photo credit: IanVisits/Flickr

Sound Garden, Seattle

Βρίσκεται στην πανεπιστημιούπολη της Εθνικής Υπηρεσίας Ωκεανών και Ατμόσφαιρας (NOAA), δίπλα στο Πάρκο Warren G. Magnuson στο Σιάτλ. Σχεδιασμένο και κατασκευασμένο από τον γλύπτη Douglas Hollis κατά τη διάρκεια της δεκαετίας του 1980, διαθέτει 12 πύργους από χάλυβα που μοιάζουν με αυτούς της κινητής τηλεφωνίας, μέσα στους οποίους υπάρχουν σωλήνες εκκλησιαστικού οργάνου που παράγουν μουσική όταν ο άνεμος φυσά γύρω αλλά και στο εσωτερικό τους. Στην κορυφή τωων πύργων, οριζίντια χαλύβδινα πτερύγια, πιάνουν τον άνεμο και περιστρέφουν τους σωλήνες. Ωστόσο, λόγο της κακής τους κατάστασης, μπορεί κάποιος να ακούσει ήχουν μόνο όταν υπάρχει ισχυρός αέρας.

Photo credit: The Kozy Shack/Flickr

Sea Organ, Zadar, Κροατία

Το Όργανο της Θάλασσας βρίσκεται στην παράκτια κροατική πόλη Ζαντάρ και αποτελείται από 35 σωλήνες εκκλησιαστικού οργάνου που κρύβονται κάτω από τα πλακίδια του δρόμου.  Η αέναη κίνηση των κυμάτων και του ανέμου σπρώχνει τον αέρα μέσα και έξω από τους σωλήνες και παράγει μια ποικιλία από μουσικές νότες που μπορούν να ακουστούν καθώς κάποιος κινείται κατά μήκος της παραλίας. Το γλυπτό έγινε από τον αρχιτέκτονα Nikola Bašić ως βασικό μέρος του έργου για τον επανασχεδιασμό της νέας παραλίας της πόλης.

Photo credit: Inssimato/Flickr

Wave Organ, San Francisco

Βρίσκεται σε μια προβλήτα που σχηματίζεται στη μαρίνα του Σαν Φρανσίσκο. Σχεδιασμένο από τον καλλιτέχνη Peter Richards, σε συνεργασία με τον γλύπτη George Gonzales, αποτελείται από 25 σωλήνες εκκλησιαστικού οργάνου από PVC και σκυρόδεμα που βρίσκονται σε διάφορα υψόμετρα με το κάτω άκρο τους που εκτείνεται στη θάλασσα. Ένας συνδυασμός της παλίρροιας και των κυμάτων σπρώχνει τον αέρα μέσα και έξω από τους σωλήνες δημιουργώντας όμορφους ήχους. Λέγεται ότι ο ήχος που ακούγεται στη περιοχή, είναι λεπτεπίλεπτος, απαιτώντας από τους επισκέπτες να ευαισθητοποιήθούν για να τον ακούσουν. “Το κόλπο είναι να φτάσουμε όταν η παλίρροια είναι ψηλά, να κάτσουμε κάτω, και να το βουλώσουμε”, γράφει η RoadsideAmerica.com.

Photo credit: Allison Meier/Flickr

Blackpool High Tide Organ

Το High Tide Organ είναι 15 μέτρα ύψος και κατασκευάστηκε το 2002 ως μέρος του «The Great Promenade Show”, σειρά γλυπτών, που βρίσκονται κατά μήκος του Blackpool New Promenade στο Ηνωμένο Βασίλειο. Συνδεδεμένο με το θαλάσσιο τείχος είναι οκτώ σωλήνες που συνδέονται με 18 σωλήνες εκκλησιαστικού οργάνου κάτω από το χώρο περιπάτου.  Η καλύτερη στιγμή για να ακούσετε το High Tide Organ είναι δύο με τρεις ώρες πριν ή μετά την υψηλή παλίρροια. Σε πολύ ήρεμος ημέρες το όργανο μένει σιωπηλο. Το γλυπτό σχεδιάστηκε από τους καλλιτέχνες Liam Curtin και John Gooding.

Photo credit: Rept0n1x/Wikimedia

Funnel Wall, Dresden

Η εγκατάσταση βρίσκεται στη γειτονιά Kunsthofpassage της Δρέσδης, στη Γερμανία. Στον εξωτερικό τοίχο ενός μεγάλου μπλε κτηρίου, μια σειρά από μεταλλικούς σωλήνες και χοάνες διάφορων μεγεθών παίζουν μουσική όταν το νερό της βροχής ρέει από την οροφή προς τα κάτω στις υδρορροές.

Photo credit: Serge Bystro/Flickr

Windorgel, Vlissingen, Ολλανδία

Το Windorgel είναι ένα άλλο ηχητικό γλυπτό που βρίσκεται στην πόλη του Vlissingen ή Flushing στην Ολλανδία. Αποτελείται από διάφορους κατακόρυφα τοποθετημένους σωλήνες μπαμπού με τρύπες κατά το μήκος τους. Παράγει μια ποικιλία από ήχους, όταν ο άνεμος φυσάει. Το αρχικό μουσικό γλυπτό. χτίστηκε το 1975, αλλά κράτησε μόνο ένα χρόνο, αφού κατστράφηκε από καταιγίδα. Το δεύτερο χτίστηκε λίγο μετά την καταστροφή του πρώτου Δυστυχώς, και αυτό το δεύτερο όργανο-γλυπτό καταστράφηκε από βανδάλους το 1981 με αποτέλεσμα την δημιουργία του τρίτου και υπάρχοντος όργανου που κατασκευαστηκε το 1983.

Photo credit: Gerwin Filius/Flickr

Εκτός από αυτά τα οκτώ γλυπτά υπάρχουν πιθανώς δεκάδες μικρότερα και λιγότερο γνωστά ηχητικά γλυπτά σε όλες τις γωνιές του κόσμου. Εδώ είναι μερικά που ίσως να θέλετε να ελέγξετε:

• • Sound sculpture at Seal Point, San Mateo, California
  • Wind Harp in South San Francisco
  • The Pod in Portland, Oregon

http://www.amusingplanet.com/2016/02/8-sound-sculptures-that-lets-nature-be.html

Το άρθρο 8 γλυπτά ήχου – Όταν η τέχνη της φύσης, συναντά την τέχνη του ανθρώπου εμφανίστηκε πρώτα στο Entropia Radio.

Η περιοχή του Μάντσεστερ είναι πασίγνωστη παγκόσμια για την μουσική σκηνή της από το ’60 εως και σήμερα κυρίως για οτι έχει σχέση με rock & punk.
Κάτω από το “υπέροχο γκρί” όπως αποκαλούν οι ίδιοι κάτοικοι τον ουρανό τους, ανθίζει εδώ και κάποια χρόνια μια εξαιρετική σκηνή Jazz ιδιαίτερα χαρακτηριστική.
Ένας από τους πρωτεργάτες αυτής της σκηνής είναι ο τρομπετίστας, συνθέτης και ενορχηστρωτής Matthew Halsall.
Βαθιά επηρεασμένος από τον ήχο της τελευταίας περιόδου του John Coltrane και της προσωπικές δουλειές της συντρόφου του Alice Coltrane, ο Halsall ξεκινά να δημιουργεί παρέα με προικισμένους μουσικούς της περιοχής έναν ιδιαίτερο ήχο και μουσικά projects τα οποία προσελκύουν το παγκόσμιο ενδιαφέρον.
Δημιουργεί την δικιά του δισκογραφική εταιρεία Gondwana και αναδεικνύει μουσικούς της περιοχής όπως ο Nat Birchall, Adam Fairhall κ.α.
Στο ενεργητικό του έχει 7 προσωπικούς δίσκους. Οι τρεις πιο πρόσφατοι περιλήφθηκαν στις λίστες με τους καλύτερους τζαζ δίσκους της χρονιάς.
O Matthew Halsall επισκέπτεται για πρώτη φορά την χώρα μας για δύο μοναδικές συναυλίες 26 & 27 Φεβρουαρίου στο Duende Jazz Bar στη Θεσσαλονίκη.
Μαζί του οι βασικοί του συνεργάτες Gavin Barras στο μπάσο, Tarek Modi στο πιάνο και ο ντράμερ των Cinematic Orchestra Luke Flowers.

Χορηγός επικοινωνίας Entropia Radio

Το άρθρο Matthew Halsall Quartet – Duende Jazz Bar – 26 & 27 Φεβρουαρίου εμφανίστηκε πρώτα στο Entropia Radio.

*Η συναυλία θα ηχογραφηθεί και θα κυκλοφορήσει αποκλειστικά σε βινύλιο.

Με την εξαιρετική του μουσικότητα η οποία εκφράζεται κάθε φορά που παίζει ή συνθέτει, ο Σπύρος Μάνεσης είναι ήδη ένας από τους σημαντικότερους εκπροσώπους της Ελληνικής και ενεργό μέλος της Ευρωπαϊκής τζαζ σκηνής. Στις σπουδές του περιλαμβάνονται πτυχίο κλασικού και δίπλωμα τζαζ πιάνου από το ωδείο Athenaeum (M. Aivazova, Γ. Κοντραφούρης και Σ. Σύρρος), Bachelor και Master από το Κονσερβατόριο του Άμστερνταμ. Το 2008 πραγματοποιεί το ντεμπούτο του στη δισκογραφία ως co-leader με το άλμπουμ Trioism (ANKh jazz), ενώ το 2011 ακολούθησε το Undelivered (JACC Records) που περιλάμβανε σχεδόν εξ ολοκλήρου δικές του συνθέσεις και ενορχηστρώσεις για piano trio με τους Joao Hasselberg στο κοντραμπάσο και Kaspars Kurdeko στα τύμπανα. Το 2015 κυκλοφόρησε το πρώτο solo piano άλμπουμ του “9 portraits of Lena Platonos” με διασκευές του στη μουσική της Λένας Πλάτωνος.

Το άρθρο Σπύρος Μάνεσης trio – Duende Jazz Bar 14/1 εμφανίστηκε πρώτα στο Entropia Radio.

Όταν το άκουγα αυτό σε κάποιο ισόγειο- αποθήκη στο Χαϊδάρι, είχα το ποδήλατο παρκαρισμένο στο σαλόνι, μια κεραμιδόγατα στα πόδια μου, ένα ψυγείο μονίμως άδειο και μια αφίσα Παρίσι- Τέξας του Βεντερς πάνω από το κεφάλι μου. Μια Αθήνα χωρίς μετρό, βρόντα το ταμπούρλο σου αρκουδιάρη, σε αυτόν τον κόσμο τον γκρινιάρη. Το πιο κοντινό τηλέφωνο ήταν ένα τετράγωνο πιο πέρα (που κινητά τότε). Η κυρά Γιώτα έβαζε μια φωνή κάθε φορά που με καλούσαν. Λαβύρινθος και πόρτα μυστική, σκάβω στο χώμα σα σκαθάρι. Τότε ντυνόμουν στολιζόμουν και έβγαινα έξω. Εκτός αν κάποιος ερχόταν επιτόπου, για αυτοψία λέγαμε, για να δούμε αν ζούμε. Πέντε- δέκα σπίτια όλα και όλα με φίλους σε απόσταση μιας πεταλιάς, με τις επισκέψεις να είναι συχνές. Με τις τσέπες αδειανές και ένα φόβο στην καρδιά, απ΄του κόσμου τις φωνές μες τη γιορτινή βραδιά. Φοιτητικές σκέψεις, ερωτήσεις ατελείωτες, γκομενικά, συζητήσεις βαθυστόχαστες-φιλοσοφικές που τώρα μου φαίνονται αστείες-παιδικές. Ψυχολογικά τεστ του τύπου “βλέπεις μια κόκκινη πόρτα την ανοίγεις ή όχι;” μας συντρόφευαν κάθε βράδυ.

Ήρθες αχτίδα στο σκοτάδι με τα τρελλά σου γιαπωνέζικα φιλιά. Πόπ κόρν και γαριδάκια, και όλο το φθηνό κρασί του Μπάρμπα Θανάση, περιμένοντας τις κασερόπιτες του φούρνου που έβγαιναν στις 6 το πρωί. Ερωτόκριτος θα γίνω και το δράκο θα ξεκάνω. Ο μόνος Γερμανός που ξέραμε έκανε χρατσ-χράτς και έπρεπε να τον αλλάζουμε κάθε 20 λεπτά. Για σένα γράφω, δασκάλα στην Εύβοια, αρχιτεκτόνισσα στη Ρόδο που ξυπόλυτη χορεύεις στα σοκάκια τα στενα, κορίτσια απ’ το Ηράκλειο και τα Γιάννενα. Επιστήμονες στο Ινστιτούτο Λειζερ, και ερευνητές στο Δημόκριτο. Πέφτει μια ήσυχη βροχή, ήσυχη σαν θλιμμένη κούκλα, με την πιο κοντινή φίλη απο τότε άφαντη, σε ένα κοραλλένιο κήπο στο βυθό. Μου έφτιαξες τη διάθεση εσύ με την κάρτα την Χριστουγεννιάτικη από τα Χανιά, τρία παιδιά και πατέρας καπετάνιος, και για σένα που κάνεις χρυσές δουλειές με τους Ολλανδούς (ίσως τους ιπτάμενους). Φαγητό, κρασί, κρεβάτι, και τα ρούχα μας κοινά. Για σας ξενύχτισα σήμερα – σας το χρωστούσα. Ο καθένας βρήκε το δρόμο (;) του, κύλησε το ρέμα. Διασταυρώθηκαν οι δρόμοι μας, συγκρούστηκαν άγρια. Ακόμα φαίνονται οι μώλωπες από την επαφή σαν απο πάνθηρα δαγκωματιά και εγώ είμαι εδώ να τραγουδάω θάθελα να, θάθελα να’ μουν κηπουρός, το δάκρυ σου είναι το δικό μου αθάνατο νερό. Κάτι παράξενα αλήθεια σινιάλα. Και το όνομά σου ζωγραφίζει ένα φώς.

Σαν άδεια τρένα σέρνονται λόγια βιβλία κι αριθμοί θα μου πείτε, τι σε έχει πιάσει, αναπολείς ή ρομαντζάρεις; Πες το και έτσι και αυτό σωστό είναι. Και τι έγινε δηλαδή, άνθρωποι είμαστε παραξενιές κουβαλάμε. Απόκληρο με είπες μια βραδιά και μου έμεινε για πάντα η ρετσινιά. Μια μέρα μετά… Σε γιορτάσαμε όλοι μαζί. Μόνο αυτό μας έμεινε σαν οικογένεια να κάνουμε. Τι να είναι αυτό που με κουρδίζει, για ποιο παιχνίδι τη ζωή μου προορίζει…

Ο δίσκος ‘’τα μπαράκια’’ του Βαγγέλη Γερμανού βγήκε το 1981 σε παραγωγή του Διονύση Σαββόπουλου. Περιέχει 12 κομμάτια, έξι σε κάθε πλευρά.

Πλευρά Α                                                                     
1. ΣΕ ΘΕΛΩ
2.ΤΟ ΓΡΑΜΜΑ
3.ΤΡΟΧΙΑ
4. ΑΝΟΙΞΙΑΤΙΚΗ ΒΡΟΧΟΥΛΑ
5. ΜΙΚΡΟ
6. Ο ΑΠΟΚΛΗΡΟΣ
Πλευρά Β.
1. Η ΣΗΜΑΔΟΥΡΑ
2. ΕΙΣ’ ΕΝΑΣ ΔΙΑΒΟΛΟΣ
3. ΜΑΣΚΕΣ
4. Ο ΚΗΠΟΥΡΟΣ
5. Η ΜΠΑΝΙΕΡΑ
6. ΜΟΥΡΜΟΥΡΙΣΜΑΤΑ

Στο εξώφυλλο ένας Γερμανός με μαλλιά στυλ Γαρδέλης να περπατάει σε ένα θολό, αβέβαιο αυτοκινητόδρομο το βράδυ, σα να βγαίνει για περίπατο στα φώτα και σε κάποιου φίλου το σπίτι να τρέχει να κρυφτεί.

*(Η φωτογραφία είναι τραβηγμένη σε πάρκο στο Αιγάλεω μετά από βροχερό πρωινό με την θρυλική (αναλογική αννοείται) Zenith εκεί κάπου το 1993).

Δεν είναι τίποτα σαν πρώτα, και ήρθε ένας μάγος και άλλαξε το σκηνικό…

Θοδωρής Λάλος – visual artist

Το άρθρο Kαι ήρθε ένας μάγος και άλλαξε το σκηνικό εμφανίστηκε πρώτα στο Entropia Radio.

Ο “ταξιδευτής” Γιώργος Αβραμίδης, μέσα στη χρονομηχανή της μουσικής, πότε σαν “Επισκέπτης” στο παρελθόν αλλά και στο σήμερα με την νέα μπάντα του Γιάννη Αγγελάκα, πότε σαν ιδρυτής και συμμετέχων σε ενεργά μουσικά σχήματα (Εκμέκ, Tuflon, κ.α.), πότε σαν συνεργάτης σε δουλειές άλλων καλλιτεχνών, εκφράζει τον ψυχικό του κόσμο με τη δεύτερη προσωπική δημιουργία του “Voyager”, με την τρομπέτα πάντα στο χέρι σε όλο το ταξίδι στον χωροχρόνο. Αυτήν την τρομπέτα, που όταν τον ακούς να παίζει, είσαι σίγουρος ότι την κρατούσε από τη στιγμή που γεννήθηκε.

Καλεσμένος μου στις 7 Δεκεμβρίου ’15 στο στούντιο του Entropia Radio και στην εκπομπή “Αναχωρήσεις“, παρουσιάστηκε για πρώτη φορά ολόκληρος ο δίσκος “Voyager“, λίγο πριν την παρουσίαση του ζωντανά στη σκηνή. Hχοχρώματα, που με βάση την jazz απλώνονται και σε άλλα ακούσματα, μπλέκουν όμορφα και δημιουργούν έναν μουσικό πίνακα, που όπως κάθε αυθεντικό έργο τέχνης, έχει την δική του ξεχωριστή ανένταχτη προσωπικότητα. Εξυπηρετεί μόνο έναν ενταγμένο σκοπό. Την ψυχική έκφραση και το μοίρασμά της, την επικοινωνία της, με τον κόσμο που την αντιλαμβάνεται, την αγαπά και την αναζητά.

Ο Γιώργος Αβραμίδης έχει δείξει τόσο με τον πρώτο του δίσκο “Protocol“, όσο και τώρα με τον δεύτερο “Voyager“, ότι όχι μόνο “ταξιδεύει” ο ίδιος σε υπέροχους δρόμους δημιουργώντας, αλλά μας δίνει την ευκαιρία να παρασυρθούμε κι εμείς σε αυτές τις διαδρομές, προσφέροντάς μας το καλύτερο όχημα: τη μουσική του.

Ο ιδιαίτερης αισθητικής αυτός δίσκος, δεν σταματά στη μουσική, αλλά επεκτείνεται και στην εικαστική αισθητική του όπου την επιμελήθηκε όπως ακριβώς του αρμόζει ο Αχιλλέας Μεσάικος, καθώς ακόμα και το εικαστικό του κομμάτι είναι όπως ακριβώς και το μουσικό, είναι ταξίδι βασισμένο στο ταλέντο και στην ομορφιά του συναισθήματος.

Ο “Voyager” στο σύνολο του, είναι ένα ταξίδι φτιαγμένο από την ψυχή του Γιώργου Αβραμίδη, με βοηθούς άξιους συνεργάτες του, φίλους και μουσικούς, και συνεπιβάτες όλους εμάς.

Τον ευχαριστώ για τη συμμετοχή του στην εκπομπή αλλά και για τη συνολική προσφορά του στη μουσική.

Στο παρακάτω βίντεο, μπορείτε να παρακολουθήσετε ολόκληρη τη συνέντευξη

Αγγελική Σαββά – “Αναχωρήσεις”

Το άρθρο “Voyager” του Γιώργου Αβραμίδη – Η μουσική του όχημα, στο ταξίδι του νου εμφανίστηκε πρώτα στο Entropia Radio.