Πράγματι ίσιωσαν κορμιά, ρουφήχτηκαν κοιλιές και όσοι από τους αναπήρους μπορούσαν, σηκώθηκαν υποβασταζόμενοι. Έσκουζε κι έκλαιγε ο κόσμος. Ουρλιαχτά και πανικός, άλλοι για τον αποχωρισμό και τον χαμό κι άλλοι για την ανημπόρια. Ο Σίγμα ήταν σαστισμένος, δεν καταλάβαινε γιατί συνέβαινε όλο αυτό, ούτε οι άλλοι που ρώτησε γνώριζαν. Αντίκριζε τα θολά απεγνωσμένα βλέμματα και ντρεπόταν. Ο λόγος της ντροπής του ήταν ότι, στο γυμνό κατάλευκο δωμάτιο που το μεγάφωνο λίγο πριν την τρομερή ανακοίνωσή του είχε ονομάσει ως το Κόκκινο δωμάτιο, δεν υπήρχε καθρέφτης για να κοιτάξει αν είχαν αυτή την απονενοημένη όψη και τα δικά του μάτια. Παρατήρησε τις όρθιες σχισμές των τοίχων που του θύμισαν κερματοδέκτες και, για πρώτη φορά, πρόσεξε τις σχεδόν αδιόρατες μικρές ράγες στο πάτωμα. Το σκληρότερο όλων δεν ήταν τούτη η παράνοια που βίωνε, μα η ενδόμυχή του ικανοποίηση για την τύχη του να έχει μια ευθυτενή κορμοστασιά, που του επέτρεπε να περάσει την σχισμή.

Το νέο δωμάτιο ήταν ντυμένο με μοβ κουρτίνες, που ξεκινούσαν από το πανύψηλο ταβάνι κι έφταναν να αγγίζουν το πάτωμα, σαν φόρεμα που κυλιέται. Αφού πέρασαν σε τούτο το νέο δωμάτιο εκείνοι που πληρούσαν τις προϋποθέσεις, ακούστηκε από το προηγούμενο ένα εκκωφαντικό «κλαπ», λες και δυο τεράστιες χοντρές παλάμες είχαν μόλις λιώσει ένα ενοχλητικό κουνούπι. Στιγμιαία μαζί με το «κλαπ», το φως που εισερχόταν από τις σχισμές του προηγούμενου δωματίου, έσβησε. Ο Σίγμα κατάλαβε τι πιθανόν συνέβη και ξεφύσηξε από ανακούφιση και αηδία. Οι μοβ κουρτίνες άρχισαν μονάχες τους να τραβιούνται, βγάζοντας έναν οξύ τσιριχτό ήχο, σαν μικρό γουρούνι που αποκαμωμένο, περιμένει τη σφαγή του. Πίσω από τις κουρτίνες ήταν ένας, όπως γρήγορα συμπέρανε, κρυφός καθρέφτης. Κρυφός όχι για εκείνον και το μπουλούκι που βρισκόταν μαζί του, μα για τον άλλον, έναν άνθρωπο που καθόταν σκεπασμένος με ένα άσπρο σεντόνι και – όπως υπέθεσε ο Σίγμα από την τοποθέτηση χεριών και ποδιών – ήταν δεμένος σε μια καρέκλα πίσω από το τζάμι, που τώρα έμοιαζε σαν μια λεπτή μεμβράνη ανάμεσα σε δύο κόσμους, που μόνο ο ένας εκ των δύο είχε αντίληψη του άλλου.

«Μπροστά από τον καθρέφτη υπάρχει στο πάτωμα ένα μαύρο κουμπί σε σχήμα πέλματος. Με την σειρά και με αργά βήματα, θα πλησιάζετε και θα πατάτε ένας – ένας το κουμπί. Όποιος αρνηθεί, θα είναι ο επόμενος που θα βρεθεί απέναντι, σκεπασμένος στην καρέκλα», είπε με απόκοσμη ηρεμία το μεγάφωνο. Με ανακούφιση το μπουλούκι για αυτήν την, όπως διαφαινόταν απλή δοκιμασία, στοιχίστηκε σε μια φιδωτή ουρά, κι ένας – ένας όπως ακριβώς πρόσταξε η φωνή, ξεκίνησαν να περπατούν ως το μαύρο κουμπί και να το πατούν με το τελευταίο τους βήμα ξέγνοιαστοι, πριν γυρίσουν την πλάτη στον καθρέφτη, κι αποχωρήσουν από το δωμάτιο από την πόρτα που άνοιγε, κάθε που το κουμπί χωνόταν μέσα στο έδαφος από κάποιο πόδι. Ο Σίγμα ενστικτωδώς, είχε μπει τελευταίος. Είχε θυμηθεί τον πατέρα του – έναν αποτυχημένο στρατιωτικό που του έλεγε από παιδί πως, σε έναν πόλεμο ο στρατιώτης που ακολουθεί τους άλλους και μένει τελευταίος, είναι αυτός που θα προλάβει να την σκαπουλάρει.

Μα τι είναι αυτό και πως δεν το είχε προσέξει τόση ώρα; Με κάθε πάτημα στο μαύρο κουμπί το σεντόνι σηκωνόταν, και παράλληλα ένα κλουβί αναδυόταν ανά λίγα εκατοστά κάθε φορά πίσω από την καρέκλα με τον μισοσκεπασμένο πλέον άντρα. Ο Σίγμα νιώθει τον σβέρκο του τώρα βαρύ, σαν να σηκώνει δυο μεγάλα κομμάτια ξύλου. Οι παλάμες του ιδρώνουν, τις τρίβει με σιχασιά στους μηρούς του. Οι άλλοι αδιάφοροι, συνεχίζουν να κάνουν εκείνο το βήμα και πάτημα μαζί, να στρίβουν το σώμα τους μετά, γυρνώντας την πλάτη τους και χωρίς καν να έχουν κοιτάξει τον καθισμένο άντρα. Να περνούν χαμογελαστοί μπροστά από τον Σίγμα και να φεύγουν, όλοι να φεύγουν. Τι τρόμος! Όλες αυτές οι ως πριν λίγο άγνωστες φάτσες, τώρα του μοιάζουν.

Νιώθει το μυαλό να χτυπά δυνατά το κρανίο του, σαν ψυχασθενής που πετάγεται με φόρα στους τοίχους του λευκού κελιού. Το κλουβί έχει πλήρως αναδυθεί πίσω από την καρέκλα. Ένα μοχθηρό, αλλόκοτο φίδι κυλιέται εντός του. Το δέρμα του μοιάζει να αλλάζει συνεχώς μέσα σε δευτερόλεπτα. Πότε παίρνει το χρώμα της καταχνιάς, πότε γίνεται ανθρώπινο, και άλλες φορές σαν να απεικονίζει στον φλοιό του έναν βυθό με νεκρά ψάρια και πουλιά και είδη ζώων, εξαφανισμένα από καιρό. Έχει φτάσει πλέον η σειρά της τελευταίας πατημασιάς που θα ελευθερώσει το φίδι και θα ανασηκώσει πλήρως το σεντόνι, για να αποκαλυφθεί ποιος βρίσκεται από κάτω του, που εδώ και πολλή ώρα ουρλιάζει. Ο Σίγμα τρέμει, από το μεγάφωνο ακούγονται φωνές ενθουσιασμού, χαράς και προσμονής. Κάνει το βήμα, πατάει το μαύρο κουμπί, το κλουβί ανοίγει, το σεντόνι τραβιέται με φόρα στον ουρανό, και ίπταται, σαν ένα φάντασμα που ελευθέρωσε τον στοιχειωμένο.

Ο Σίγμα τώρα νιώθει ασφαλής. Βρίσκεται στην αγκαλιά της μητέρας του. Θηλάζει ήρεμος και νυσταγμένος, περιμένοντας την νοσοκόμα να έρθει να τον πάρει.

Το άρθρο Το μεγάφωνο – του Κωνσταντίνου Σύρμου εμφανίστηκε πρώτα στο Entropia Radio.

Ήταν εκείνος που τον άκουγε κάθε φορά – σαν τύχαινε να κοντοστέκεται έξω από το μαγαζί και να παρατηρεί τους περαστικούς – να περπατά γοργά και σκυφτός, μονολογώντας σχεδόν δυνατά, τόσο που ως κι οι άμαξες δεν κάλυπταν την φωνή του: «Δεν προλαβαίνω! Δεν προλαβαίνω! Δεν προλαβαίνω!». Έτσι αποθάρρυνε τον οποιοδήποτε έδειχνε θέληση να του πιάσει κουβέντα, να του πει έστω μία καλημέρα. Τόση εντύπωση είχε κάνει του τεχνίτη, που όποτε έβλεπε κάπου ένα μυρμήγκι ή παρατηρούσε έναν μικρό μύλο να τον γυρίζει αδιάκοπα παρά την θέλησή του ο αέρας, σκεφτόταν και σιγομουρμούριζε κι εκείνος κουνώντας το κεφάλι: «Δεν προλαβαίνεις…».

Ο σκυθρωπός πελάτης τού τόνισε αποκαρδιωμένος, πως δεν είχε χρήματα να αγοράσει καινούριο. Κι αν ως αύριο το πρωί, σχεδόν ξημερώματα, που θα περνούσε να το πάρει δεν ήταν έτοιμο, μα το Θεώ θα καταστρεφόταν. Λίγο πριν φύγει, έβγαλε το καπέλο του, κοίταξε τριγύρω του τα δεκάδες ρολόγια, έκλεισε τα μάτια και λες και το ρυθμικό τικ-τακ να ήταν ήχος από καλπασμούς αλόγων, το πρόσωπό του πήρε την έκφραση του ικανοποιημένου ταξιδιώτη. Ύστερα, σαν συνήλθε, ξαναφόρεσε το καπέλο, μαζί με την σκυθρωπότητά του και με γρήγορα βηματάκια χώθηκε στην νύχτα, που διακοπτόταν περιστασιακά από τα φανάρια στις άμαξες.

Το πρωί, ο σκυθρωπός πελάτης περίμενε έξω από την κλειδωμένη πόρτα του ωρολογοποιείου. Εκεί τον βρήκε, καθόλου έκπληκτος, ο τεχνίτης. Το ρολόι ήταν τυλιγμένο και σαν να γδύνει την πιο ποθητή γυναίκα, ο μεσήλικας, σκυθρωπός πελάτης το ξετύλιξε, θέλοντας να σιγουρευτεί πως δουλεύει σωστά. Σχεδόν κόντεψε να λιποθυμήσει όταν διαπίστωσε με τρόμο πως το αγαπημένο του ρολόι, η επίπεδη γη του, με τους επιβλητικούς μαύρους αριθμούς σε άσπρο φόντο, δεν είχε πια τους δύο δείκτες! «Αχ, τι μου έκανες! Αχ, τι μου έκανες! Δεν θα προλάβω! Αχ, τι μου έκανες!» φώναξε απεγνωσμένος. Τότε ο τεχνίτης τρυφερά του είπε: «Πάρε το ρολόι, κρέμασέ το στην θέση του και κοίτα το, πια θα έχεις ατελείωτο χρόνο, σαν τα βουνά, σαν τα πουλιά, σαν τα δέντρα, τα ζώα και το χορτάρι. Άντε, πάρε το τώρα, όσο προλαβαίνεις.»

ΤΕΛΟΣ

Κωνσταντίνος Σύρμος – Erevos

Το άρθρο Το ρολόι – του Κωνσταντίνου Σύρμου εμφανίστηκε πρώτα στο Entropia Radio.

Η σιχασιά που ένιωθε πλέον γι’ αυτούς γινόταν ένα δηλητήριό, κατέτρωγε την εγκεφαλική του σάρκα. Το συνειδητοποιούσε, μπορεί να ξεκινούσε από μία εντελώς διαφορετική αφετηρία μα, έφτανε αργά και σταθερά στον ίδιο με εκείνους τερματισμό, τους έμοιαζε. Το πρωί, κάθε που ξυριζόταν το έβλεπε κι ας μην ήταν εμφανής τα σημάδια. Η μοχθηρία τους, είχε πλάσει ένα ακριβές αντίγραφο του προσώπου του πάνω από το δικό του.

Η σιχασιά δεν έχει γεύση, όμως αυτός αισθανόταν την πικρή της υπόσταση να σαλεύει στην γλώσσα του σαν γλώσσα στο φιλί μιας ξεπερασμένης ερωμένης. Έβλεπε στο μούτρο του κάθε πρωί που ξυριζόταν, κάποιον που ποτέ δεν θα ήθελε να γνωρίσει.

Ώσπου, ένα από αυτά τα πρωινά, κατάλαβε τι έπρεπε να κάνει, ποια ήταν η μοναδική λύση. Έφυγε βιαστικά από το σπίτι για να προλάβει τον μάστορα κι ως το απόγευμα, την εξωτερική πλευρά της πόρτας του σπιτιού του κάλυπτε σε όλη της την επιφάνεια, ένας επιβλητικός καθρέφτης.

Από εκείνη την ημέρα και μετά, κανένας δεν ξαναχτύπησε την πόρτα του.

Κωνσταντίνος Σύρμος “Έρεβος”

Το άρθρο Η πόρτα – του Κωνσταντίνου Σύρμου εμφανίστηκε πρώτα στο Entropia Radio.

Μα γιατί δεν φεύγει; Γιατί με κοιτά έτσι; Δεν ξέρω βέβαια αν έχει την δυνατότητα της όρασης ως είδος και δεν με ενδιαφέρει και να το ψάξω γιατί, είμαι σίγουρος πως τούτη δω με κοιτά επικριτικά, το δίχως άλλο. Δεν με αφήνει να συγκεντρωθώ, έχω τόσα να κάνω, τόσα να γράψω, τόσα να πω, κι αυτή δεν το κουνά ρούπι. Από όταν την πρωτοείδα δεν βγήκα ούτε δευτερόλεπτο έξω, αν τολμήσω κι ανοίξω την πόρτα θα ορμήσει μέσα ή ακόμη χειρότερα θα προσγειωθεί επάνω μου και ύστερα; Έβαλα και μια καρέκλα πίσω από το πόμολο καλού κακού, μην τυχόν και ξεχαστώ ή…, ή… δεν ξέρω, μην ανοίξει ο αέρας την πόρτα. Μένω άπραγος και την κοιτώ επικριτικά, ανταποδίδοντας τον τρόπο της. Μένουν πίσω οι δουλειές, οι υποχρεώσεις, οι φίλοι που έχω πια καιρό να δω. Ευτυχώς, όλες αυτές τις μέρες δεν με πήραν τηλέφωνο, τι θα τους έλεγα; Την αλήθεια πάντως με τίποτα. Δεν θα καταλάβαιναν και θα με κορόιδευαν. Πάντα έτσι δεν κάνουν όλοι;

«Φύγε ρε, φύγε επιτέλους»! Της λέω. Τόσα χρόνια δεν βαρέθηκες πια την καρφωμένη σου ζωή;

Κωνσταντίνος Σύρμος – Erevos

Το άρθρο Η ακρίδα – του Κωνσταντίνου Σύρμου εμφανίστηκε πρώτα στο Entropia Radio.

Γεμίζω την μπανιέρα μέχρι το χείλος της, το νερό που περισσεύει και χύνεται στο πάτωμα μόλις μπαίνω μέσα της και βυθίζομαι, μου υπενθυμίζει την ύπαρξή μου, τον χώρο που απασχολώ. Τα ξεχνώ αμέσως όμως, πριν προλάβει η ευθύνη τού «υπάρχω» να με καταβάλει. Καμιά φορά μου μιλά το νερό, έτσι ολόκληρο όπως με κυκλώνει, είναι σαν μάνα που δεν έχει πλακούντα. Μου σιγοτραγουδά και μου λέει ιστορίες για τις σάπιες σωληνώσεις του σπιτιού, για την χαλαρή βρύση της κουζίνας που το κάνει να πονά, τεμαχίζοντάς το σταγόνα την σταγόνα. Για τα δάκρυά μου που ξέπλυνε πριν μερικά βράδια. Δεν με ρωτά ποτέ για τα δάκρυά μου, για τον λόγο που παράγονται. Όταν αναδύομαι μέσα από αυτό το διάφανο κι άχρωμο υδάτινο αίμα, καίω και κυλάω σαν τρομαχτική μα και άκακη λάβα. Αποφεύγω να κοιτάξω τα χέρια μου και δεν κοιτώ ούτε τον καθρέφτη για να χτενιστώ, μην όμοια έχει ζαρώσει με τις άκρες των δαχτύλων μου το πρόσωπό.

Εργάζομαι μέσα στο σπίτι μου, σε έναν υπολογιστή, κάθε που ανοίγω να δω τα νέα μου emails, μου έρχεται εκείνη η φαντασίωση πως είμαι κάποιος που ζει την εποχή που δεν υπήρχε τεχνολογία, ούτε ρεύμα, ούτε τηλέφωνο, μόνο σκέψη και ομιλία. Κάθε βράδυ λοιπόν αυτός ο άνθρωπος μια άλλης εποχής που είμαι όμως εγώ όπως είμαι σήμερα, τώρα, ανάβει ένα κερί, ανοίγει την πόρτα και στέκεται στο κατώφλι περιμένοντας κάτι. Περιμένει όσο τον κρατούν τα πόδια του και ανάβει το κερί του. Αρχίζει να ξημερώνει και κουράζεται και το κερί τρεμοπαίζει στο αεράκι της καινούριας ημέρας. Σκέφτεται πολλές φορές να μιλήσει στους περαστικούς που ξεκινούν από νωρίς για να δουλέψουν στα χωράφια τους. Σκέφτεται να τους χαιρετίσει να μάθει τα νέα τους, να ανταλλάξει μια κουβέντα. Μα τότε σαν το σπίτι του να ζωντανεύει, η πόρτα ξεκινά να κλείνει μόνη της, εκείνος υποχωρεί στο εσωτερικό, το κερί σβήνει, τα πόδια του δεν τον κρατούν, το κλινοσκέπασμά του τραβιέται και τον καλεί σε έναν δραματικά γλυκό ύπνο.

Κωνσταντίνος Σύρμος

                                                                                                                               *φωτογραφία Αγγελική Insomniac Σαββά

Το άρθρο Το Ζωντανό Σπίτι – του Κωνσταντίνου Σύρμου εμφανίστηκε πρώτα στο Entropia Radio.

Ευνουχισμένη η συντριπτική πλειοψηφία των καλλιτεχνών, εξαρτημένοι από τις χορηγίες, τις αμοιβές, τις πωλήσεις, τις playlists, παράγουν συλλογές, δίσκους, βιβλία, ταινίες, παραστάσεις, που δεν γρατζουνάνε, δεν ξεβολεύουν και δεν αφυπνίζουν αλλά κοιμίζουν. Πρώτα τους ίδιους και ύστερα το κοινό, το κοινό που λατρεύει το παραμύθιασμα γιατί μονάχα αυτό εισπράττει από παντού. Είστε άφαντοι κύριοι και κυρίες της τέχνης, γιατί ακόμη και στην όποια σας εμφάνιση, αφανείς παραμένετε με το να υποστηρίζετε αυτούς που θα έπρεπε να στέκεστε απέναντί τους. Η τέχνη γεννιέται στο μυαλό, όχι στην τσέπη. Και αν αναρωτιέστε τι να κάνετε, είναι πολύ απλό, σταματήστε στις δηλώσεις ή στις συνεντεύξεις σας να γλύφετε το σύστημα, δαγκώστε το, σπάστε το. Πηγαίνετε κοντά στον νέο άνθρωπο, στο σχολείο, στο πανεπιστήμιο. Καθοδηγήστε τον, δημιουργήστε έργα που θα μιλούν για την ξεφτίλα που ζούμε, για αυτόν που δεν βλέπει προοπτική, για τον άνεργο, για αυτόν που πνίγεται κάθε μέρα από το αφεντικό του, για αυτόν που δεν έχει χρόνο πια ούτε για να ονειρευτεί. Κάντε το ανεξάρτητοι κι αδέσμευτοι. Στον νέο που διψά για μια διέξοδο, δείξτε του αυτόν τον καινούριο δρόμο που αναζητά μέσα από την κάθε μορφή τέχνης, διδάξτε τον με τα παραδείγματα που θα του δώσετε εσείς. Αντιστεκόμενοι πρώτοι εσείς, μάθετέ του την αξία της ελεύθερης και κριτικής σκέψης, της ελεύθερης βούλησης, την δύναμη της διεκδίκησης, την ανάγκη ύπαρξης της διαφορετικότητας, της αντίστασης, σε όλα αυτά που του καταστρέφουν το μέλλον.

Στην μουσική, την πλέον πιο προσιτή μορφή τέχνης στην Ελλάδα. Είχαμε κάποτε έναν Μίκη (την παλαιότερη έκδοση, θα πούμε και για την νεότερη), έναν Ξαρχάκο, έναν Ξυλούρη, έναν Άσημο, έναν Παύλο, έναν Παπακωνσταντίνου (την παλαιότερη έκδοση και εδώ). Κάποιοι δυστυχώς πέθαναν, άλλοι κατέληξαν να υπάρχουν σαν μουσειακά εκθέματα, αξίας μεν, ‘’ακίνδυνα δε.’’ Ο Βασίλης Παπακωνσταντίνου ας πούμε, που έγραφε κάποτε στα όργανά του τους άρχοντες στο «Ήταν ένας γάτος», υμνούσε την εργατική πρωτομαγιά στο ‘Πρώτη Μαΐου’’ και έστελνε ειρωνευόμενος «Χαιρετίσματα στην εξουσία» σε στίχους της Αφροδίτης Μάνου. Στο σήμερα, στο θλιβερό μας παρόν ο Βασίλης σιωπεί ‘’φιλοξενώντας’’ τα χρήματα που βγάζει στην Βουλγαρία, η δε κ. Μάνου από τον πλανήτη των social media ‘’δεν κρατά πια την ουσία και δεν ονεiρεύεται’’ μόνο βολεύεται κι εκείνη, δίνοντας άλλοθι στην κάθε κυβερνητική αστοχία. Ο Σταμάτης Κραουνάκης αναρτά χαζο-στιχάκια για την Φώφη και την Ντόρα ως επί τον πλείστον. Ο κάποτε συγκλονιστικός Μίκης είναι πια παροπλισμένος ιδεολογικά εδώ και πολλά χρόνια. Η Χάρις Αλεξίου που κάποτε τραγουδούσε τον αξέχαστο Λοίζο, αφού φόρεσε τα γάντια των καθαριστριών και «ξεγελάστηκε» όπως ουσιαστικά ισχυρίστηκε μετά από λίγο καιρό, σίγησε και αυτή. Έβλεπα έναν Θάνο Μικρούτσικο στο πάνελ της ΕΡΤ λίγες μέρες πριν από το δημοψήφισμα με πάθος να υποστηρίζει το ΟΧΙ και μπράβο του, κι εγώ το ίδιο πίστευα, μα τώρα πού πήγε το πάθος; Να φωνάξει, να εναντιωθεί, για το ΟΧΙ που έγινε ΝΑΙ. Και δεν ήταν μόνο εκείνος αλλά και όλοι οι άλλοι καλλιτέχνες, από όλους τους χώρους, που έβγαιναν τότε υποστηρίζοντας το ΟΧΙ. Ένα «Ξεγελαστήκαμε» μόνο μας είπαν αργότερα και ύστερα επέστρεψαν στο καβούκι τους. Από τους νεότερους, ο Θηβαίος, μας προέτρεψε να τρώμε παξιμάδια και ελιές, ο Μακεδόνας πρωταγωνιστεί σε talent show. Με θλίψη έμαθα πως το ίδιο θα κάνει και ο Σαββόπουλος.

Παρακάτω παραθέτω ένα απόσπασμα από την συνέντευξη του Θάνου Ανεστόπουλου, τραγουδιστή, ποιητή, μουσικού. Ενός εκ των ελαχίστων καλλιτεχνών που τολμούσε να πει τα πράγματα με το όνομά τους. Στην τηλεοπτική εκπομπή «Άξιον Εστί». Του Βασίλη Βασιλικού.
«Είναι πάρα πολλοί άνθρωποι που έχουνε βολευτεί λόγω P.R. και δημοσίων σχέσεων, έχουνε βγάλει κάποια έργα, έχουνε (βολευτεί) όλοι αυτοί οι στρογγυλόκωλοι ξέρω ‘γω, πεολειχίστες άνθρωποι, των τεχνών και των γραμμάτων, της διανόησης, σε έναν τόπο που περνάει δύσκολα, πάρα πολύ δύσκολα. Αυτός ο χώρος δηλαδή που ζούμε αυτήν την στιγμή, δεν θέλει άλλες σιωπές. Μπορεί η σιωπή να είναι από αδυναμία αντίδρασης, καίγονται τα παιδιά όλα μέσα στην μούρλα και την καρβουνίλα, στο τίποτα, στο απόλυτο τίποτα κι όταν βλέπουν ας πούμε κάποιους ανθρώπους που μπορούν να τους μιλήσουν ή να ακούσουν (παίρνουν δύναμη) για να μπορούν να λύσουν τις σιωπές τους.»
Μιας και έκανα ‘’απομαγνητοφώνηση’’, Στις παρενθέσεις ερμηνεύω αυτό που εννοεί o Θάνος με τα λεγόμενα του.

Υ.Γ. Τα ονόματα των καλλιτεχνών που ανέφερα είναι λίγα εκ των πολλών και αναφέρθηκα στους συγκεκριμένους λόγω του παρελθόντος αλλά και της απήχησης τους. Γιατί τα παραδείγματα είναι αμέτρητα.

Κωνσταντίνος Σύρμος – Erevos

Το άρθρο ΠΟΥ ΕIΣΤΕ ΚΑΛΛΙΤΕΧΝΕΣ; – του Κωνσταντίνου Σύρμου εμφανίστηκε πρώτα στο Entropia Radio.