Θέλω να ξυπνήσω ενα πρωί και απο το ράδιο ν’ακούσω τις ειδήσεις με τη φωνή του Παπαγιαννόπουλου.
Να τον ακούσω να λέει πως η ανθρωπότητα δεν έχει ανάγκη απο ημιαυτόματα ή αυτόματα ντουφέκια, περίστροφα, πυραύλους, μαχητικά αεροσκάφη και άρματα μάχης. Πως αυτά που ηδη υπάρχουν είναι άχρηστα και θα τα χρησιμοποιήσουμε τις απόκριες αντί για στρακα στρούκες.
Να σηκωθώ, να ανοίξω το χαζοκούτι και να δω εκπομπές λόγου με οικοδεσπότη τον Φέρμα και το Λογοθετίδη. Να λένε πως ο Ταρκόφσκι θα σκηνοθετήσει τη Νοταρά στην Επίδαυρο και πως ο Μάρλον Μπράντο, θα κάνει δευτερότριτους ρόλους στις ταινίες του Κατσουρίδη και του Τζαβέλα.
Πως ο Ζαμπέτας θα είναι σολίστ με το μπουζούκι του στην επόμενη εμφάνιση της Κάλας στη Σκάλα του Μιλάνου. Ο Βαμβακάρης με τον Χέντριξ, θα ανοίγουν απο δω και πέρα κάθε συναυλία της Δόμνας Σαμίου και πως κυκλοφορεί ο νέος δίσκος του Λοϊζου με τον Ιαν Κέρτις με ενορχηστρωτή τον Χατζιδάκι.
Ν’ακούσω πως οι γιατροί ανακαλύψανε το φάρμακο για κάθε ασθένεια. Και πως αυτό δεν είναι άλλο παρά το γέλιο,το κλάμα και κουβέντες οπουδήποτε με τους φίλους.
Πως οι άνθρωποι θα συνεχίσουν να πονάνε και να πεθαίνουν, αλλά αφού πρώτα θα έχουν ζήσει.
Πως οι άνθρωποι θα έχουν μάθει ν’αγαπάνε τον διπλανό τους, χωρις να εξετάζουν το χρώμα της πέτσας και του φύλου. Πως θα έχουν μάθει ν’αγαπάνε το πρόσωπο, τα μάτια το στόμα, τον λαιμό.
Πως οι φασίστες θα μιλάνε, αλλά κανείς δε θα τους ακούει. Θα σηκώνουν χέρι, αλλά δε θα μπορούνε να χτυπάνε. Ο κόσμος θα τους γυρνάει την πλάτη και δε θα τους φοβάται, δε θα τους δίνει καμιά σημασία, με αποτέλεσμα να σβήνουν μέσα στη λύσα τους ανίκανοι.
Τα λόγια τ’άσχημα, δεν θα έχουν ηχο. Και οι άσχημες σκέψεις θα μένουν μόνο μέσα στο νου που τις γεννάει.
Σύνορα λέει, δεν θα υπάρχουν. Ούτε εμπόδια. Οι θρησκείες δε θα χωρίζουν, ούτε οι γλώσσες θα είναι άγνωστες.
Να σηκωθώ ενα πρωί, και ας με πονάει η μέση, ο αυχένας, κάθε μου κόκκαλο. Θα ξέρω όμως πως θα βγω εξω και θα μου περάσουν ολα.
Θα σηκωθώ ενα πρωί, θα βγω στον δρόμο και τα προβλήματα θα υπάρχουν. Τα ίδια προαιώνια προβλήματα. Τώρα όμως θα τα λύνουμε μόνοι μας. Κουβεντιάζοντας, ωρες ατελείωτες. Ξανά και ξανά.
Η δουλειά δε θα είναι σκλαβιά, ούτε ατελείωτες ώρες για να κερδίζουν οι μηχανές και να έχουν γρήγορη απόσβεση.
Θα βγω ενα πρωί στο δρόμο και σε μια γωνιά θα πουλάει κασέτες ο Άσιμος και παραδίπλα θα είναι η Γώγου, ο Σιδηρόπουλος και ο Ξυλούρης. Θα μιλάνε με τον Γκάτσο, τον Ρίτσο και το Βάρναλη.
Θα ξυπνήσω ενα πρωί και δεν θα τρομάξω με τη φάτσα μου στον καθρέφτη. Θα εχω μάθει ν’αγαπάω τις σακούλες και τους μαύρους κύκλους γύρω απο τα μάτια μου. Θα γελάω και δε θα βλέπω τα δόντια που μου λείπουνε. Ούτε τα σημάδια απο την αρρώστια θα μου λένε κάτι.
Θα ξυπνήσω ενα πρωί και η μόνη ανάγκη θα είναι να πω μια καλημέρα στους αγαπημένους μου και στον κόσμο που θα ξημερώνει.
Θα ξυπνήσω ενα πρωί και δεν θα είναι όνειρο.

Ηλίας Μπέης